Vorderingen

De laatste paar maanden maak ik vorderingen. En niet alleen ik maar de hele groep. En als ik had geweten dat hardlopen in een groep zo leuk zou zijn dan was ik er veel eerder mee begonnen.

Wij lopen al een paar jaar hard, of wij doen ons best om te proberen hard te lopen. En over het algemeen doen wij dat samen, al liep ik vooral in de wintermaanden vaak alleen. Dat had iets met motivatie en het weer te maken. En op zich vind ik alleen lopen helemaal niet zo vervelend, vooral niet met een lekker muziekje op mijn hoofd. Maar inmiddels weet ik dat het met anderen in een groepje lopen best motiverend is, en als je lol maakt onderweg loopt het ook nog eens veel gemakkelijker.

In het begin van dit jaar sloten wij ons aan bij een loopgroepje van een plaatselijke sportschool, en de eerste paar keer vond ik dat best een beetje wennen. Het luisteren naar iemand die mij probeerde te vertellen dat ik niet mocht oversteken als dat niet met de hele groep tegelijk kon, dat ik niet op de weg maar op de stoep moest lopen omdat het onveilig was en nog meer van dat soort onzin vond ik eigenlijk een beetje van het niveau kleuterschool. En ik luister gewoon slecht naar iemand anders dan mijzelf, behalve als ik denk dat het iets zinvols is. En die zinvolle dingen pikte ik er wel uit waardoor ik toch beter en gemakkelijker ging lopen. En al heel snel ging ik daardoor ook verder lopen.

De groep bleek na verloop van tijd, toen ik wat minder last kreeg van mijn natuurlijke aandrang tot individualisme, steeds gezelliger te zijn en na de onvrijwillige sluiting van de sportschool stelden Josje en ik de groep voor om toch vooral door te blijven lopen. En zonder de schoolmeesterachtige leiding bleek het groepje nog leuker te zijn dan het al was. En inmiddels stimuleren wij elkaar om verder te lopen, mee te doen aan prestatielopen, hebben wij tijdens het lopen veel lol en de eerste en vooral niet de laatste groepsborrel is inmiddels ook al achter de rug.

Het is ontzettend leuk om te merken dat iedereen het leuk vindt, dat er doelen worden gesteld die een paar maanden geleden nog onhaalbaar leken en dat er inmiddels ook afstanden worden gelopen die men zich niet had kunnen voorstellen. En dat geldt ook voor mij. Natuurlijk heb ik de Dam tot Damloop al een paar keer gelopen, al was dat beide keren best wel zwaar, maar inmiddels heb ik die 10 mijl ook al als duurloop op een doordeweekse vrijdag gelopen. En dus begint ook bij mij weer een doel te kriebelen, en dat is een halve marathon. En natuurlijk ga ik dat in Amsterdam doen, waar anders?

Maar voor het zover is lopen wij met een deel van de groep de 10 kilometer Singelloop in Utrecht en misschien ook nog een de 8 keer 5 kilometer estafette in Zwolle, en hebben wij in ieder geval iedere week een hoop plezier tijdens het lopen. En volgen er hopelijk nog de nodige hardloopborrels.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.