Vakantie

Wij zijn op vakantie in een jaar waarin de wereld is veranderd. En wij zijn op vakantie in een land waar, nadat het vanuit China die kant op was gewaaid, die verandering van de wereld is begonnen. En dat is niet de eerste keer in de geschiedenis dat er vanuit dit deel van Europa iets is begonnen. De Romeinen deden er alleen iets langer over en het kostte nóg meer mensenlevens.

Nadat wij een half jaar geleden een beetje waren bekomen van de schrik van het overhoop gooien van onze dagelijkse routine, besloten wij al heel snel dat wij dit jaar niet op vakantie zouden gaan. Wat er ook zou gebeuren. De reeds geboekte vakantie naar Portugal werd snel geannuleerd en wij gingen op zoek naar een veilige tijdsbesteding in eigen land. En dat zou voor mij de eerste keer worden. Het was nog ver weg, dus uiteindelijk zou er wel iets te bedenken zijn wat leuk en veilig genoeg was. Hoopte ik.

Tot na een paar maanden het ernaar uit begon te zien dat er iets van licht, ook al was dat een klein streepje, aan het einde van de tunnel te zien was. Een aantal van de tot dat moment gesloten grenzen leken weer open te kunnen gaan, en dat was aanleiding om toch te onderzoeken of wij misschien met de auto richting Oostenrijk zouden kunnen gaan. Bergen zijn ook mooi en wie weet waren daar ook wel Italiaanse restaurants te vinden.

De al langer geleden gehuurde camper was nog niet geannuleerd en dat had een financiële reden. Annuleren zou 25% van de huursom kosten, behalve als wij door overmacht niet weg zouden kunnen. En die overmacht zou uiterlijk 6 weken voor het geplande vertrek worden vastgesteld. Maar wij hadden eerlijk gezegd niet eens meer heel veel zin om vrolijk door Europa te trekken.

Tot bekend werd dat vrijwel alle Europese grenzen weer open zouden gaan en wij bedachten dat er toch wel genoeg virusvrjie plekken zouden moeten zijn waar wij naartoe zouden kunnen. En het vinden van die virusvrjie plekken was uiteindelijk makkelijker dan het bedenken van een vakantie in eigen land.

En dus rijden wij nu met heel veel plezier met onze camper door Italië. Het veranderde Italië. Het is hier rustig, rustiger dan wij het ooit hebben meegemaakt. Er zijn geen massa’s toeristen uit de VS, China, Rusland of welk ander land buiten ons eigen continent. Maar er zijn ook maar weinig toeristen van andere Europese landen. De schrik zit er waarschijnlijk goed in. En dus zijn de campings zo goed als leeg en lopen wij door rustige straatjes en pleintjes en zien alleen maar terrasjes met vooral locals die daar hun dagelijkse koffie en aperitivo drinken terwijl zij de laatste nieuwtjes uitwisselen.

Alleen aan de mondkapjes merk je aan de Italianen zelf dat hun wereld ook veranderd is. En wij passen ons al heel snel aan omdat het al bijna normaal is. Ook al was het bij ons eerste bezoek aan een grote supermarkt nog wel even wennen om iedereen met gezichtsbedekking te zien lopen. Maar juist omdat zij er zo relaxt en gedisciplineerd mee omgaan, iets wat je misschien van Italianen niet zou verwachten, gebeurt hier niet wat in Spanje en Frankrijk wel is gebeurd. En daarom voelen wij ons hier ook veilig. Veilig genoeg om gewoon van onze vakantie te genieten, en misschien zelfs wel meer dan anders.

Deze vakantie is heel bijzonder. Als er in de komende maanden door de wetenschappers wordt geregeld dat wij weer afscheid kunnen nemen van het ‘nieuwe normaal’ dan zal alles ook in Italië weer snel normaal zijn. Het oude normaal. En dan denken wij misschien wel met weemoed terug aan een Italië, en een wereld, zoals het misschien zou moeten zijn. Minder druk en minder hectisch, waar bijna iedereen de tijd heeft voor een rustig praatje met de bezoekers. En vooral als die bezoekers, zoals wij, uit een ander land komen en hun best doen dit in de plaatselijke taal te doen.

Wij zien er bijna tegenop om aan het einde van onze vakantie weer terug te gaan naar ons eigen land. Ons ogenschijnlijk zo gedisciplineerde Nederland waar fotografen verstopt in het struikgewas hun best doen om een minister door het slijk te halen omdat hij zijn schoonmoeder op zijn trouwdag een knuffel geeft. Een minister die zo ‘slim’ was om burgers die hetzelfde deden asociaal te noemen en nu als een klein kind tot de orde wordt geroepen. Ons zo gedisciplineerde land waar veel mensen een voorbeeld kunnen nemen aan het gezonde verstand en het respect van de gemiddelde Italiaan. Je zou bijna emigreren……….

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.