Thuiswerken

Regels

Sinds meer dan anderhalf jaar is thuiswerken de nieuwe norm. In ieder geval bij het bedrijf waar ik al bijna 25 jaar werk. En het ziet er naar uit dat het ook nog wel een tijdje zo blijft, want het lijkt om allerlei redenen een prima oplossing. Waar het thuiswerken een oplossing voor is weet ik nog niet, maar het lijkt te werken. En terwijl er nog niet zo lang geleden allerlei regels golden om thuis te mógen werken, is het nu ineens verplicht. Dat noemt men voortschrijdend inzicht. Iets waar veel mensen last van hebben.

Vanaf het moment dat de techniek het mogelijk maakte dat het voor het uitvoeren van je dagelijkse werkzaamheden niet meer uitmaakte waar je dat deed, is er altijd wel een beetje wrijving geweest. Ik heb er altijd een beetje last gehad als er naar mijn mening sprake was van teveel regeltjes. En eerlijk gezegd ben ik misschien wel allergisch voor regeltjes in het algemeen. En tegendraads als ik ben deed ik dan ook vaak juist het tegenovergestelde van wat er in de regeltjes stond. Dus ik werkte thuis als ik niet persé op kantoor hoefde te zijn, en dat er in de regeltjes stond dat ik daarvoor toestemming moest vragen aan een leidinggevende nam ik voor kennisgeving aan.

En natuurlijk werd ik daar wel eens op aangesproken. Niet door een leidinggevende die dat alleen maar was omdat hij die functie ambieerde en dus ook had gekregen, maar dan door de leidinggevende van de leidinggevende. Ik trok mij daar nooit zoveel van aan, want het waren maar regeltjes en ik ben niet zo van de regeltjes. En ik nam het ook niet serieus genoeg om er een probleem en een discussie van te maken. Geen idee waarom niet, en het zal voor de persoon aan de andere kant van het gesprek ook niet altijd gemakkelijk zijn geweest.

En op enig moment ging het vanzelf over, in mijn geval tenminste. Want ik hoorde van sommige collega’s nog altijd dat niet iedereen er zo gemakkelijk van af kwam, en niet zonder toestemming zomaar thuis mocht werken. Tot er begin vorig jaar een wereldwijde pandemie toesloeg en er vanuit de overheid een verplichting tot thuiswerken werd ingesteld. Ineens waren de regeltjes van tafel gedwongen en werkte iedereen fulltime thuis.

Ik vond het in het begin wel prima, want ik zat normaal gesproken vrij veel bij klanten door het hele land. En dat betekende dat mijn wekker zo rond een uur of 6 begon te zeuren, en dat ik een half uurtje later al in de auto zat. Als je dat een jaar of 40 bent gewend dan sta er niet eens meer bij stil dat het niet altijd leuk is om onderweg te zijn en in files te staan. Als je dat vervolgens aan het einde van de dag nog een keer moet doen blijft er ook niet veel van de dag over. En nu had ik dankzij het verplichte thuiswerken zomaar ineens veel meer tijd. Tijd om wat langer te slapen voordat de wekker ging, tijd om eerst te gaan hardlopen voordat wij gingen eten en tijd die de avond langer maakte. Maar het was wel een nieuwe regel. En ik krijg op enig moment altijd jeuk van regeltjes.

Het duurde niet zo heel lang tot ik er last van begon te krijgen. Iedere dag begon hetzelfde en eindigde hetzelfde. En tussen het begin en het einde van de werkdag zat ik de hele dag achter een paar beeldschermen met lotgenoten aan de andere kant van die schermen. Mijn werkplek was de eetkamertafel en dat ging enorm ten koste van ons beider privacy en vrijheid. De vrijheid om lawaai te maken en nergens rekening mee te hoeven houden als je lawaai wil maken. Ik wilde eigenlijk wel terug naar het normaal, toen nog wel.

Naarmate de tijd vorderde en pandemie wat minder heftig werd kwamen er wat versoepelingen, en zo ging ik ook weer eens naar kantoor. Een ritje van niet meer dan anderhalf uur heen en net zo lang weer terug naar huis. En dat viel niet mee. Dat wat ik meer dan 40 jaar fluitend en zingend had gedaan kostte ineens heel veel energie. En ik begon mij zorgen te maken over wat er zou gebeuren als alles weer normaal zou worden. Want stel dat ik iedere dag de wekker weer op 6 uur zou moeten zetten en weer verplicht fluitend en zingend achter het stuur zou moeten gaan zitten. Wat dan?

Inmiddels is het zover. De pandemie is zo goed als voorbij en Nederland staat weer in de file. Nederland wel maar de meeste van mijn collega’s en ik horen daar niet bij. Het voortschrijdend inzicht heeft er voor gezorgd dat, mede gesteund door het cijfermatige bewijs van een gestegen omzet en gedaalde kosten, er is besloten dat thuiswerken de norm is en blijft. En misschien wel voor het eerst in mijn werkzame leven is er een regel waar ik mij aan ga houden, de komende paar jaar. Omdat het alternatief, een door de reistijd minstens drie uur langere werkdag, geen aanlokkelijk alternatief is. En toch is het thuiswerken geen echt nieuw normaal, want het is niet normaal.

Wat het thuiswerken niet normaal maakt is het het gebrek aan sociale contacten met je collega’s en klanten. Binnenkomen en even bij het koffieapparaat vooral niet over werk praten. Tijdens de lunchpauze het samen over onzin hebben en samen plezier hebben of een wandeling maken. En nog veel meer. Ik ben blij dat ik de komende paar jaar kan thuiswerken, maar tegelijkertijd ben ik blij dat het voor mij nog maar een paar jaar zal zijn.

Geef een reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.