Gewoon Doorgaan

Het zijn zware tijden, daar is iedereen het wel over eens. Maar ik dacht dat het in mijn cirkel, of mijn bubbel, wel meeviel en dat ik geen enkele reden had tot klagen. En eigenlijk heb ik dat ook niet, ook al moet je daar al aan gaan twijfelen als je het woord ‘eigenlijk’ gaat gebruiken. Maar als je dan om je heen kijkt, en ‘om je heen’ heen is dan een heel ruim begrip als dat niet tot je woonplaats of zelfs je eigen land beperkt blijft, dan vind ik dat ik ook niet mág klagen.

Doorgaan met het lezen van “Gewoon Doorgaan”

Wake Up Call

En dan is het zomaar ineens 2020. En niet alleen is het zomaar ineens 2020, ook de maand januari van het eerste jaar van het nieuwe decennium is alweer voorbij. Bijna voordat ik het wist en zonder dat ik het wist. En het was de laatste avond van de maand januari waarop mijn neus, niet voor de eerste keer overigens, in aanraking kwam met een onontkoombaar feit. En het is de laatste tijd steeds vaker hetzelfde feit waar mijn neus mee in aanraking komt.

Doorgaan met het lezen van “Wake Up Call”

Hoezo Ouder?

Ik heb regelmatig zin om achter mijn MacBook te gaan zitten en iets te schrijven, maar gek genoeg is dat meestal op momenten dat het net even niet uitkomt. Ik zit dan achter het stuur van mijn auto, in een bespreking of ben net bezig met iets anders wat ook leuk is. De ideeën in mijn hoofd noteer ik dan meestal wel ergens op mijn iPhone, maar als ik deze dan later teruglees dan weet ik niet meer precies wat er op dat moment zo leuk aan was of ik heb net even geen inspiratie om er iets leuks van te maken.

Doorgaan met het lezen van “Hoezo Ouder?”

De tijd kruipt te snel

Al meer dan 20 jaar werk ik bij het bedrijf waar ik in eerste instantie eigenlijk niet wilde werken. Na mijn eerste carrière in de accountancy, geëindigd door de geboorte van mijn oudste dochter waardoor ik tot de ontdekking kwam dat thuis zijn ook best leuk kon zijn, kwam ik na een paar saaie tussenstops in de ICT terecht. En ik dacht toen nog dat het van zeer korte duur zou zijn omdat ik mij had laten overhalen iets te gaan doen waar ik dacht mijn ei niet in kwijt te kunnen.

Doorgaan met het lezen van “De tijd kruipt te snel”

De orde van de dag

Ik was dus inderdaad een beetje voorbarig bezig met het uitzoeken van een nieuwe leasemobiel, want inmiddels heb ik te horen gekregen dat mijn auto weliswaar redelijk geraakt is maar nog wel wordt hersteld. En dat schijnt nog best een redelijke klus te zijn want er wordt al aan gewerkt en als alles goed gaat moet de Mondeo aan het einde van de volgende week weer zo goed als nieuw zijn, de achterkant tenminste. En dus kunnen wij wat auto’s betreft weer over tot de orde van de dag, wat dat dan ook mag zijn want iedere dag is anders en weer een verrassing en heeft daardoor een andere orde.

In ieder geval is een groot deel van die dagelijkse orde iets wat men werken noemt, en wat dat betreft is het de laatste tijd wel behoorlijk druk. Ik schrijf hier nooit iets over mijn werk, hoofdzakelijk omdat ik zelf zoveel mogelijk probeer een duidelijke scheiding te houden tussen werk en privé. En mijn weblog beschouw ik als een plek waar ik voor mijn plezier het een en ander schrijf en wat helemaal niets met mijn werk te maken heeft. Maar in de praktijk kan je zakelijk gezien last krijgen van de dingen die hier te lezen zijn, en als het even tegenzit zelfs meer dan last.

Ik kan hier dus niet schrijven dat ik er lol in heb om tijdens het hardlopen, gekleed in niet meer dan een regenjas en een paar sportschoenen, mijn jas open te slaan als ik een bejaarde dame op een fiets tegenkom. Die bejaarde dame zou misschien in een deuk liggen of zwaar onder de indruk zijn van mijn gespierde lichaam (ik hoop het laatste), maar mijn collega’s en zakelijke relaties zouden mij niet meer zo serieus nemen en dat zou mijn positie dan wel eens redelijk lastig kunnen maken. En dan is het best wel eens moeilijk om de grens te bepalen tussen wat je wel en niet kunt schrijven, en tussen wat nog wel en niet meer als privé wordt beschouwd, vooral ook omdat niet iedereen daar hetzelfde over denkt.

Zo ben ik ooit een keer in het TV-programma ‘Blik op de Weg’ te gast geweest, al waren er maar weinigen die mij in dat programma hebben gezien aangezien ik als een vage blauwe schicht door het beeld bewoog. Maar het was mijn auto en ik reed inderdaad redelijk te hard, en daarbij nam ik ook nog eens zo onverwacht en met redelijke snelheid de afslag naar huis dat de achtervolgende camera mij kwijt was. Ik kon daar zelf wel om lachen en ook mijn collega’s en klanten, aan wie ik het vertelde, vonden het wel grappig na het op ‘Uitzending Gemist’ te hebben gezien. Maar wie schetst mijn verbazing toen ik een paar dagen later op kantoor te horen kreeg dat het maar goed was dat ik niet was aangehouden en in beeld was geweest, want dan hadden er wel eens maatregelen genomen kunnen worden. In mijn positie kan ik mij namelijk niet veroorloven dat ik op TV kom in zo’n programma want wat hadden onze klanten wel niet van mij moeten denken, en nog meer van dat geneuzel. Ook al omdat ik sprakeloos was heb ik er maar niet op gereageerd. Er lopen op mijn werk dus rare snuiters rond, zoals overal, die zich om wat voor reden ook erg belangrijk vinden en daarin enorm kunnen doorslaan.

En dus schrijf ik vooral niet over werk-gerelateerde zaken, net zo min als ik te uitgebreid schrijf over mijn belevenissen tijdens het hardlopen (in regenjas dan wel andere kledij), maar er blijven genoeg andere leuke dingen over om over te schrijven. Zoals mijn volgende auto waar ik ongetwijfeld ook weer te hard mee kan rijden.