Babel

Ik ben mijn schoolcarrière begonnen op een Christelijke Lagere School in de Bilderdijkstraat in Amsterdam. Dat was door mijn onbekendheid met de begrippen bidden en psalmen niet altijd een feestje, en het heeft redelijk lang geduurd tot ik begreep dat het voorlezen van mooie verhalen uit een dik boek niet noodzakelijkerwijs vergezeld hoefde te gaan van lijfstraffen. Gelukkig wist ik dat al voordat mijn kinderen werden geboren, want anders zouden zij inmiddels misschien wel een trauma hebben over het uit de kast halen van een dik boek.

Lees “Babel” verder

Alles is anders

Het. Een onzijdig woord, zo schijnt het. Want ook in onze taal hebben wij manlijke en vrouwelijke zelfstandig naamwoorden, als is dat lang niet zo duidelijk herkenbaar vergeleken met, bijvoorbeeld, het Italiaans. In het Italiaans hoef je over het algemeen alleen op de laatste letter van het zelfstandig naamwoord te letten, zowel in het enkel- als in het meervoud, om te weten of je er ‘il’ of ‘la’ voor moet zetten. Al zijn er ook nog een paar uitzonderingen waar je altijd ‘lo’ voor zet. In onze, lang niet eenvoudige, taal is alles gewoon ‘de’ en soms ‘het’. Lastiger is het dat het verkleinwoordje (t)je er dan ook nog eens voor zorgt dat er ‘het’ voor komt te staan in plaats van ‘de’, alsof iets kleins altijd onzijdig zou moeten zijn. Taal is een raar verschijnsel, en dat allemaal dankzij de één of andere hoogmoedige die een toren wilde bouwen in Babel. Een mooi verhaal.

En het nadert dus weer, en met ‘het’ bedoel ik het einde van het jaar. 2011 is alweer bijna voorbij en duurt nog maar een week of 6, anderhalve maand, een half kwartaal. En het was een leerzaam jaar, tot nu toe, en daar gaan die laatste weken niet veel meer aan veranderen. Ik heb geleerd dat ik niet helemaal de baas ben over mijn eigen lichaam, want als die spieren en gewrichten na het hardlopen de belasting niet aan blijken te kunnen omdat ik denk dat er niets is veranderd sinds ik 20 was dan heb ik maar te luisteren. Ik heb geleerd dat ik niet helemaal de baas ben over mijn geest, want genegeerde irritaties en ergernissen gaan toch hun eigen gang als je denkt er de schouders over te kunnen ophalen. Ik heb geleerd wat hardlopen is, wat het is om je goed te voelen door de grenzen op te zoeken van wat je lichaam wél kan. Ik heb geleerd. En als je niet meer leert sta je stil en ik kan lastig stilstaan.

Het einde van het jaar wordt dus ook dit jaar weer bewust gevierd, maar op een eiland dit keer. En misschien is dat ook wel passend, een keer een hele andere omgeving en dan niet bijvoorbeeld de drukke Dam in Amsterdam waar je anoniem bent in een massa. Even de gelegenheid om hardlopend door de stille bossen en duinen van Terschelling je hoofd leeg te laten waaien, vervolgens op Nieuwjaarsdag de zee in te duiken om weer goed wakker te worden en volop zin te hebben in weer een nieuw jaar. Maar voor die tijd gaan wij eerst, geheel tegen onze nog zo prille tradities in, de Kerst doorbrengen met alle kinderen. Gezellig etend en kletsend en misschien zelfs wel met presentjes onder de kerstboom. Want tradities zijn ook niet verkeerd, en ook dat heb ik geleerd want het is nu eenmaal anders…..alles is anders.

Babylon Mayo

Er worden op onze aardbol redelijk wat talen gesproken en dat allemaal dankzij de bouwers van de toren van Babel, de eerste stad die door de nakomelingen van Noach werd gebouwd in de vlakte van Sinear. Uiteraard, zoals zo vaak in die tijd, kreeg men het hoog in de bol en wilden zij een toren bouwen die tot in de hemel zou reiken en voor die hoogmoed, en het tegen Gods bevel in bij elkaar blijven, werden zij door God gestraft door hun taal te verwarren en het volk te verspreiden over de hele aarde. Dat veel later Icarus en Daedelus door middel van hun kunstmatige vleugels erachter zouden komen dat die hemel veel te ver is om te kunnen bereiken doet er niet toe, want God moest toch een smoes hebben om al die verschillende talen te creëren.

Maar hoeveel talen er daadwerkelijk worden gesproken wist ik tot op vandaag niet, en is ook eigenlijk helemaal niet zo interessant om te weten, Tot je ergens leest dat er kort geleden ergens in de binnenlanden van India weer een taal is ontdekt, die door niet meer dan ca. 800 mensen wordt gesproken en nergens op lijkt, waarmee het aantal bekende talen op 6.909 is gekomen. En dat is best wel veel en geeft wel een bepaalde inhoud aan de betekenis van de ‘Babylonische Spraakverwarring’.

Ik vraag mij dan af of er in al die talen ook woorden zijn voor iets banaals als een ‘Balletje mayo’, maar dat komt dan vooral omdat ik mij gisteren voor het eerst sinds heel lang weer eens tegoed heb gedaan aan zo’n cholesterol-dieptebom. Vroeger was het vaste prik om na het spelen van een voetbalwedstrijd in de kantine een bal gehakt met mayonaise te bestellen, en dan het liefst zo’n grote bal die al een paar uur in een bak met jus lag te sudderen. En als het vet dan langs je kin droop was het helemaal perfect. Maar op een bepaald moment in je leven komt het verstand en stop je met het op regelmatige basis nuttigen van dat soort dingen.

Ik heb collega’s die dat nog wel doen en het onderweg stoppen bij een tankstation om hetzij een ‘Balletje mayo’ dan wel een broodje kaas met daarin een frikandel te nuttigen komt best nog wel voor. Ik houd mij dan heel bescheiden aan een krentenbol met een bekertje melk. Maar gisteren was er een nieuwe collega die een hoeveelheid door haar moeder gemaakte gehaktballen had meegenomen en deze als lunch nuttigde. En toen zij er één over had en vroeg of er misschien iemand trek had in een gehaktbal was ik de eerste die zijn vinger opstak. En een minuut later zat ik met mijn mes en vork achter een bordje met een gehaktbal en een redelijke hoeveelheid mayonaise, dit tot afgrijzen van de paar collega’s die op dat moment ook aan het lunchen waren.

Maar het was lekker, in ieder van die 6.909 talen.