Stofwolken

De stofwolken zijn een beetje neergedaald. En vervolgens ben je dan druk met het opvegen van de gevolgen. En dan is dit roerige jaar nog niet eens voorbij. Wat mijn roerige perikelen betreft dan misschien wel, maar niet alle stofwolken van dit jaar waren en zijn rechtstreeks aan mijn stormachtige belevenissen toe te wijzen.

Lees “Stofwolken” verder

Vakantie en daarna

Vakantie is eigenlijk iets geks en de periode daarna is minstens zo gek. Maanden kijk je er naar uit en als het dan eindelijk zover is dan ben je ook in één keer verlost. Verlost van werk, verlost van stress, verlost van allerlei dingen moeten, verlost van aan van alles moeten denken. Althans, dat denk je tenminste. Het was in ieder geval een behoorlijk relaxte zaterdag en dan vooral omdat ik de dag ervoor, mijn laatste werkdag, nog tot een uur of 10 druk was geweest met het afhandelen van allerlei zaken en het beantwoorden van de laatste zogenaamd erg dringende dingen.

Maandagochtend stapten wij heel vroeg in het vliegtuig naar Kreta en aan het begin van de middag lagen wij in de zon naast en in het zwembad en dacht ik nog steeds dat ik alle stress ergens in Nederland had achtergelaten. De volgende dag wist ik wel beter. Het heeft mij een volle dag gekost om mijn hoofd leeg te krijgen, het strand was op dat moment niet echt de plek waar ik wilde zijn en ik voelde mij op zijn zachtst gezegd redelijk onprettig. En gelukkig duurde dit maar een dag, maar wel een héle dag, en was ik daarna mijn werk en alles wat daarbij hoorde kwijt en heb ik twee weken kunnen uitrusten.

Je probeert die rust vervolgens mee terug te nemen en de eerste dagen lukt dat ook prima, maar dat was dan ook een weekend. Nog even de email niet openen, leuke dingen doen zoals uitslapen, een stukje hardlopen en lekker eten, maar uiteindelijk wordt het weer maandagmorgen. En op die eerste dag lukt het nog om het gevoel van ontspanning vast te houden en lukte het ook nog om mij af te schermen van allerlei hectiek, maar op de tweede werkdag zijn er dan toch weer personen die het voor elkaar krijgen. Je bent dan in één keer verlost. Verlost van de rust, verlost van de ontspanning, verlost van niet meer moeten, verlost van aan niets hoeven denken. En niet alleen verlost maar ook redelijk in staat om eens te kijken of er geen kans is om bepaalde personen op de oversteekplaats tegen te komen en dan zomaar vergeten te remmen.

Gelukkig weet ik dat het tijdelijk is, dat het hoort bij de gewenning van die eerste week en dat er nu eenmaal altijd olifanten zijn die porseleinkasten zoeken om doorheen te banjeren. Of misschien zelfs zo blind zijn dat zij die kasten niet eens zien. Of die aanstormende auto bij de oversteekplaats.