Ontheemd

Ik heb mijzelf heel lang ontheemd gevoeld, een thuisloze.  Gedeeltelijk tenminste want een thuisloze is vaak ook een eenzame en eenzaam ben ik nooit geweest. En natuurlijk had ik wel een thuis als in iets warms tussen vier muren met een dak erop waar ik niet eenzaam was, maar ik was gewoon heel lang een beetje mijn wortels kwijt. Zonder dat te weten.

Ik val waarschijnlijk in herhalingen, en dat herhaaldelijk, als ik vertel dat mijn wortels ergens in Amsterdamse grond zitten. En die Amsterdamse wortels zorgen ervoor dat ik hoog opgestapelde stenen om mij heen nodig heb, liefst ook nog met mensen en andere lawaai veroorzakende zaken die tussen die steenhopen krioelen. Als ik te lang te weinig steen, mensen en geluid om mij heen heb en teveel groen en leegte zie dan word ik onrustig. Een dagje niemand zien als ik door Toscane rijd, om maar een voorbeeld te noemen, is prima maar daarna wil ik druk toeterend door Rome over de Lungotevere Gianicolense scheuren met zijn vieren naast elkaar in de richting van de oprit naar de brug waar toch echt maar één auto tegelijk door kan, en dat alleen maar om te bewijzen dat Amsterdammers altijd winnen.

Die Amsterdamse wortels zijn daar in de grond blijven zitten toen de rest van mij die stad verliet zonder echt achterom te kijken, iets wat ik misschien wel had moeten doen maar wat niemand mij vertelde. En als iemand wel de moeite zou hebben genomen om mij dat te vertellen had ik waarschijnlijk niet geluisterd, want ik had niemand nodig. Iets wat mij onbewust ook altijd door mijn omgeving is bijgebracht. En toch voelde er iets niet helemaal goed, was ik nergens echt thuis behalve als ik door Amsterdam zwierf. Ik was een soort thuisloze in de plaats waar ik woonde, omdat die plaats niet als thuis voelde. Mijn enige thuis was en is mijn huis, mijn huis waar ook mijn kinderen woonden en mijn huidige thuis waar ook mijn Josje woont.

Het ontheemde gevoel ben ik inmiddels  kwijt. Ik heb mijn wortels teruggevonden door het besef dat ik te gemakkelijk de deur van de plaats waar ik mij zo thuis voelde achter mij dicht heb getrokken. En daardoor ben ik in staat geweest die wortels alsnog met mij mee te nemen naar mijn nieuwe thuis, voor het grootste deel. Want er blijft altijd een stukje van mij in Amsterdam geworteld, en zo hoort het ook. En nu ik ook in mijn nieuwe thuis geworteld begin te raken leer ik ook nieuwe mensen kennen, en dat maakt het wortelen steeds leuker.

Ik heb  ook niet meer per sé een stapel stenen om mij heen nodig om mij niet ontheemd te voelen dus in een vakantie mag ook rustig Rome of New York ontbreken. En als ik mag of moet kiezen dan zou ik vooral het jaarlijkse weekje in Agii Apostoloi, waar wij binnenkort weer naartoe gaan, niet willen missen. Geen stapel stenen maar vooral leuke mensen. Net als waar ik woon, thuis.

 

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.