Muizenissen

Toen ik een paar dagen geleden iets schreef over de wolken van de laatste periode was de volgende wolk al onderweg. Net 3 weken na de positieve uitslag van de CT-scan, onderdeel van de reguliere controles die de komende jaren op de agenda staan, ontdekte ik weer een bultje op de plek waar ik in mei geopereerd ben. En dus mocht ik mij veel eerder dan gehoopt en dan wij hadden gedacht weer melden in het Antoni van Leeuwenhoek Ziekenhuis in Amsterdam.

En het was veel eerder dan gedacht omdat een melanoom de vervelende eigenschap heeft dat er meestal wel weer iets van terugkomt. En ik wist dan ook dat ik de komende jaren om de paar maanden een CT-scan zou moeten laten maken om er zeker van te zijn dat die ongewenste gasten niet onopgemerkt hun gang zouden kunnen gaan. En ergens tussen mijn oren was ik eigenlijk al akkoord gegaan met een ongewenste gast die om de paar jaar voor de deur zou staan. En niet om de 6 maanden, want ook de vorige stak na ongeveer dezelfde tijd zijn hoofd om de deur.

Dus van dat bultje schrok ik wel, maar niet meer zo erg als in april toen ik best een beetje instortte. Het verwerken van dit soort ongewenste en onverwachte verrassingen lukt beter als je ervaringsdeskundige bent. En daardoor kon ik nu ook meteen bellen voor een afspraak en toen er werd besloten om meteen een punctie te nemen kon ik het ook opbrengen om ervan uit te gaan dat ook dit keer de uitslag positief zou zijn. Niet dat ik niet heel erg boos was en hartgrondig heb gevloekt, maar ik wist al wat de volgende stappen zouden zijn.

Het maakt dit jaar niet nóg bewolkter dan het al was, want toen ik dat schreef had ik de afspraak in het ziekenhuis al gemaakt. Maar als de diagnose anders zou zijn geweest zou het jaar 2021 misschien wel ietsje minder bewolkt zijn afgesloten. Nu is er nog iets onderweg, want over een paar dagen staan de afspraken voor het vervolgtraject, een PET-scan en een MRI om mogelijke andere ongenode gasten uit te sluiten, al in de agenda, en een week later komt daar dan weer de uitslag van. En als laatste zal ik dan waarschijnlijk weer in mij moeten laten snijden en mag ik mij weer een paar dagen laten vertroetelen in een ander bed dan dat van mijzelf.

En dan is het nu weer tijd voor de muizenissen in mijn hoofd. Het kan tussen mijn oren best druk zijn, en dan vooral als ik net wakker ben. En als dat tijdstip van wakker worden gewoon ergens rond een uur of 9 is, in het weekend dan, en ik op werkdagen gewoon wakker zou worden van de wekker, dan zou ik niet zoveel last hebben van muizenissen. Maar helaas is het eerste cijfer wat ik op mijn schermpje zie vaak een 5. Gelukkig is het volgende cijfer na de dubbele punt meestal ook een 5 en dus kan ik in ieder geval proberen aan voldoende nachtrust te komen door op tijd naar bed te gaan. Maar als er tussen het tijdstip van wakker worden en daadwerkelijk zin hebben om iets actiefs te gaan doen teveel tijd zit, is er ook teveel ruimte voor muizenissen.

En natuurlijk ga ik er van uit dat het ook dit keer weer goed komt, want ik was er op tijd bij en er wordt meteen zeer vakkundig en snel gehandeld. Maar daar trekken die muizenissen zich geen bal van aan. Op het moment dat mijn ogen denken dat het tijd is om open te moeten gaan schiet er minstens één muizenis tussen mijn oren. En dan is het niet iets wat ik zelf bewust bedenk, maar dat ding is er gewoon ineens. En als ik hem heb weten te verjagen komt er vaak weer een andere, of twee. En soms komt daarna die eerste weer terug. Tot ik met een diepe zucht de oortjes van mijn iPhone in mijn oren stop en een podcast ga luisteren. Afleiding helpt. Zolang die podcast maar niet over muizenissen gaat.

En zo kom ik iedere dag niet uitgerust, vooral niet tussen mijn oren, mijn bed uit. En zolang ik geen oplossing heb om de muizenissen waarmee ik de dag begin te voorkomen of te verjagen kan ik niet veel meer doen dan op tijd naar bed gaan. Of zouden er ergens muizenissenvallen te koop zijn?

Geef een reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.