Leeftijd

Leeftijd is een raar iets, zoals eigenlijk alles waar het woord ‘tijd’ in voorkomt iets raars is. De meeste mensen zijn zich het grootste deel van hun leven helemaal niet bewust van hun leeftijd, dat hoop ik tenminste. En ook ik ben er normaal gesproken niet zo mee bezig, maar realiseer mij inmiddels dat het wel met je leeftijd te maken heeft.

Kinderen vinden op enig moment iedereen ‘oud’ zonder zich ervan bewust te zijn wat oud is, en meestal ligt de oorzaak bij de volwassenen om hen heen die het woord ‘oud’ gebruiken om een onderscheid aan te geven. Want als je jong bent kan je van alles nog niet of juist beter dan wanneer je oud bent, en je mag van alles nog niet of juist wel omdat je jong bent. Maar wat precies het verschil is en waar de leeftijdsgrens ligt die bepaalt of je jong of oud bent vertelt niemand. Het is gewoon een simpele dooddoener om tegen een kind te zeggen dat hij of zij ergens te jong voor is, of om niet in een boom te hoeven klimmen omdat ‘Opa daar te oud voor is’. En ergens rond de leeftijd dat je legaal op een brommer mag rijden heeft plotseling bijna niemand het meer over leeftijd. En jijzelf dus ook niet.

En vanaf dat moment word je langzaam en zonder het te merken ouder, het sluipt erin, en niemand heeft het er over. Behalve op je verjaardag en dan wordt er over het algemeen wat lacherig over gedaan. Als je gezond blijft is er fysiek helemaal niets van te merken, al krijgt bij de meeste mensen wel het haar een iets andere kleur en kan het ook wel wat dunner worden. Maar verder merk je er geen bal van. Ongemerkt wordt er getrouwd en komen er kinderen, maar als dat laatste niet het geval is zie je zelfs aan het erg snel opgroeien van die peuters tot pubers en volwassenen niet dat er zoiets als tijd bestaat.

Natuurlijk gaat er ook wel eens iemand dood, maar je wist al niet beter dan dat Opa en Oma al oud waren toen jijzelf nog erg jong was. En dat het logisch is dat je dan op enig moment niet ouder meer wordt heb je inmiddels al geleerd, en in mijn geval waren Opa en Oma al heel erg oud toen zij overleden. Dat dacht ik toen tenminste.

En dan plotseling, alsof er een knop wordt omgedraaid, gaat leeftijd een rol spelen. Niet in wat je denkt of kan, maar in de dingen die gebeuren. Je kinderen, of de kinderen van mensen om je heen, worden oud genoeg om zelf kinderen te krijgen en dan ben je ineens Oom en Tante of, erger en leuker nog, Opa en Oma. En bij de eerste kan je nog denken dat het eigenlijk veel te vroeg is, maar bij de vijfde en zesde is die gedachte wel een beetje voorbij. En uiteraard was jouw eigen Opa vroeger stokoud en ben jij dat zelf nog absoluut niet, maar je bent inmiddels wel Opa. Maar je blijft vooral de dingen doen die je ook al deed toen je 20 was, ook al is dat inmiddels bijna 40 jaar geleden.

En dan beginnen er mensen weg te vallen waarmee je bent opgegroeid, geen mensen waar je mee op school hebt gezeten maar personen die ervoor gezorgd hebben dat je veel plezier hebt gehad. Vooral als je al vanaf je puberteit een muziekliefhebber bent. En dan gaat het niet om de Jim Morrisons en Jimi Hendrixen van deze wereld die iets té onvoorzichtig waren met wat zij slikten of in hun arm spoten, of de John Lennons die door een halve gare overhoop werd geschoten. Ineens gaan er bekende artiesten dood omdat zij problemen krijgen met hun gezondheid, problemen die in de meeste gevallen vaker optreden bij mensen die wat ouder worden.

En bij de eerste denk je nog dat het een uitzondering is en weet je ook eigenlijk niet eens hoe oud hij of zij is, en hetzelfde geldt bij de tweede. Maar als het steeds vaker voorkomt dat er een stukje van je jeugd niet meer net zo jong als jijzelf blijkt te zijn kan je er ineens niet meer omheen dat je inmiddels ook zelf ineens geen twintig meer bent. En dan was daar deze maand ineens ook David Bowie die het moest opgeven. De David Bowie die ik al mijn hele leven ken en waarvan ik net een dag voordat zijn overlijden bekend werd gemaakt de nieuwe CD had gehoord en een paar keer achter elkaar ademloos had beluisterd.

Maar die was toch nog helemaal niet zo oud? Want het is toch pas een paar jaar geleden dat……? Oh nee, dat was in het jaar dat Rianne, mijn oudste dochter, is geboren en zij is ehhhh….krijg nou wat, zij is al 30. Dus dan ben ik al…ehhh, even tellen…oh ja. Hè, hoe kan dat nou, zo ineens. Ja, dan is het ook logisch dat mijn vader vorig jaar tachtig is geworden. Waarom merk je daar dan niets van en waarom is er dan niemand die je even waarschuwt dat je toch vooral heel veel leuke dingen moet doen voordat…..ja, voordat wat? Of zoals het in ‘Time’  van Pink Floyd al werd gezongen: “No one told you when to run, you missed the starting gun”, en dat is ook al uit…..1973? ?

En dus ben ik blij dat wij vooral heel veel leuke dingen doen, ook al zijn wij druk met van alles. En dan ben ik blij dat wij vooral die leuke dingen heel belangrijk vinden, belangrijker dan dat drukke van alles. Want dat drukke van alles is niet meer dan de belangrijkste bijzaak.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.