Kwaad

Volgens mij word ik niet zo heel snel kwaad en als het al eens gebeurt dan ga ik ook nooit echt door het lint. Vandaag werd ik dus kwaad en dat lint heeft het ook niet overleefd.

Ik heb, net als veel van mijn medelanders, op veel plaatsen in het land mijn vaste parkeerplekje. Thuis heb ik zo mijn voorkeur voor een bepaalde plek, al is het maar omdat ik dan niet hoef na te denken en op zoek moet naar mijn auto als ik net wakker ben. En ook op kantoor en op veel andere plaatsen waar ik in het land mijn geld verdien heb ik zo mijn favoriete plekje, en dat is over het algemeen een plek zo dicht mogelijk bij de deur zodat ik niet nat word als ik van en naar mijn auto moet lopen. En het zorgt er ook voor dat ik aan het einde van de werkdag niet na hoef te denken als ik naar buiten loop, en dat doe ik ook vaak met de telefoon aan mijn oor en dan valt nadenken al helemaal niet mee.

Sinds een paar weken heb ik op de parkeerplaats bij kantoor een nieuw favoriet plekje uitgekozen, en dat kan ook makkelijk omdat ik altijd als eerste voor de deur sta. En eigenlijk heb ik er niet echt bewust voor gekozen om een nieuw plekje te gaan gebruiken, zelfs dat gaat dan waarschijnlijk zonder echt na te denken want ik kan mij eerlijk gezegd niet herinneren waarom ik die beslissing heb genomen. Maar omdat het nieuwe plekje nog redelijk pril is gaat het dus wel eens mis, vandaag tenminste wel.

Ik liep vandaag een beetje in gedachten de deur van het kantoor uit en sloeg linksaf en vervolgens nog een keer linksaf, passeerde de Volvo C30 van een collega die ook altijd op zijn favoriete plekje staat en stopte bij mijn donkerblauwe Ford Mondeo. Ik stond daar een paar keer op het knopje van mijn afstandsbediening te drukken en begon mij al redelijk te ergeren aan het feit dat mijn deur niet van het slot wilde gaan. Inmiddels had ik ook mijn blikje Cola light op het dak gezet om mijn handen vrij te hebben om dan maar de deur op de ouderwetse manier te openen toen mijn oog op mijn achterdeur viel.

De één of andere sukkel had dus kans gezien om bij het in- dan wel uitparkeren mijn auto flink te beschadigen en er liepen een paar behoorlijk diepe krassen over mijn deur en het achterspatbord. Ik keek meteen naar mijn ruitenwisser in de hoop daar een briefje aan te treffen maar dat was tevergeefs. En terwijl ik daar stond te vloeken en tieren, en probeerde te bedenken hoe ik er achter zou kunnen komen wie er in de loop van de dag op kantoor was gekomen en inmiddels alweer was vertrokken, stond ik tegelijkertijd te bedenken wat dit mij ging kosten en hoe ik daar onderuit kon komen.

Ik stopte mijn sleutel in mijn zak en pakte al tierend mijn blikje Cola weer van het dak, vastbesloten om terug naar binnen te gaan om mijn collega achter de receptie aan een verhoor te onderwerpen in de hoop dat zij mij aan de naam van de onverlaat kon helpen. En terwijl ik de eerste stap weg van de auto nam viel mijn oog op de trekhaak. Huh……trekhaak? Ik heb toch helemaal geen trekhaak?  Maar het is wel mijn auto…..toch? Want er heeft niemand van mijn collega’s een donkerblauwe Mondeo hatchback……toch? Het vloeken en tieren werd inmiddels al een heel stuk minder. En net toen ik nog een stap wilde nemen om het kenteken aan een diepgaand onderzoek te onderwerpen herinnerde ik mij het vorige favoriete plekje, waar ik vanochtend vroeg mijn auto al spastisch met de muziek meebewegend had neergezet. En als ik spastisch beweeg doen mijn hersenen dus volop mee en functioneren waarschijnlijk niet meer zoals ik gewend ben.

Maar toen ik eenmaal om het pand heen was gelopen en bij mijn donkerblauwe Mondeo was aangekomen heb ik hem voor de zekerheid toch even van alle kanten bekeken om er zeker van te zijn dat hij niet beschadigd was. Je weet het maar nooit.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.