Herinneringen

Iedereen heeft herinneringen, de één wat meer of wat helderder dan de ander. En hoe ouder je wordt hoe meer herinneringen je erbij krijgt en kwijtraakt. Het leuke van de herinneringen die je kwijtraakt is dat er zo af en toe weer iets kan gebeuren waardoor die herinneringen zomaar ineens weer om de hoek komen kijken. Alsof er ergens in je hoofd een deurtje van een kamertje met planken vol stoffige fotoboeken wordt geopend en je even in één van die fotoboeken mag kijken.

Foto’s helpen enorm bij het terughalen van herinneringen en hetzelfde geldt voor dagboeken, stukjes van belevenissen en ervaringen die je ergens opschrijft. Het is pas sinds iemand bedacht dat het wel eens nuttig kon zijn om een mobiele telefoon uit te breiden met een simpele digitale camera dat er steeds meer gefotografeerd wordt. Daarvoor was fotograferen iets voor de echte hobbyisten, die dan ook een serieuze camera en daarbij behorende attributen kochten, of voor die enkele verloren vakantiekiekjesmaker die met een nauwelijks de naam camera waardige rits-rats-klik-camera onscherpe en afschuwelijk belichte filmpjes bij de plaatselijke fotoboer inleverde. De digitale fotografie heeft veel veranderd.

Maar het is vooral de smartphone die veel heeft veranderd. Plotseling liep bijna iedereen met een best wel redelijke camera over straat, en niet alleen in de vakantie maar 24 uur per dag. En door het eenvoudig kunnen delen van foto’s worden er ineens door bijna iedereen enorme aantallen foto’s gemaakt, en niet alleen van geboorte’s en vakantie’s maar van alles wat wij zien en leuk vinden om vast te leggen. En te onthouden. Gek genoeg zijn het tegenwoordig de historici die bang zijn dat de geschiedenis verloren gaat, omdat niemand zijn foto’s meer laat afdrukken maar alleen nog digitaal bewaart.

En de digitale wereld ontwikkelt zicht steeds verder, steeds sneller. Zo snel dat je wel eens bang wordt dat de niet-digitale wereld een keer gaat verdwijnen, zo ongeveer als in de Matrix-trilogie. Maar dankzij die ontwikkelingen, als je daar tenminste een beetje aan mee wil doen, wordt het steeds leuker en gemakkelijker om je herinneringen bij je te houden. Of misschien beter gezegd; je wordt eenvoudiger met herinneringen geconfronteerd zonder dat je bewust op zoek moet naar een kamertje met planken met stoffige fotoboeken om die herinneringen te zoeken.

Ik word bijna dagelijks verrast door Timehop, een appje op mijn iPhone. Timehop is een app die mij iedere dag een melding geeft van de onzin die ik op exact dezelfde dag maar dan één, twee, drie en vier jaar geleden ergens op internet heb gezet. En ook al denk je dan heel veel dingen nog wel te weten, de kleine details verdwijnen altijd wel in de grijze massa die dagelijks te druk is om zich met die details bezig te houden. Want waarom zou je normaal gesproken onthouden dat het op 8 oktober 2012 zo koud was dat je die dag voor de eerste keer het ijs van je voorruit moest krabben. Terwijl je de vorige dag nog op Kreta bij Yannis op het strand lag en bij Stelios op het terras het laatste Griekse ontbijtje nuttigde. Of dat je op 12 oktober 2013 voor de laatste keer, in ieder geval voor dat jaar, in New York hebt ontbeten bij de 47st Street Diner waar zij de lekkerste American Pancakes met Maple Syrup serveerden die wij konden vinden.

En wat misschien nog leuker is. Volgend jaar zijn wij die details weer vergeten en komt Timehop het nog een keer melden, zodat wij er nog een keer de napret van hebben. Napret van leuke herinneringen maakt die herinneringen nóg leuker. En het maakt het creëren van herinneringen misschien ook wel een beetje leuker. En dat is al zo leuk. Alleen zal ik die herinneringen nooit alleen maar met mijn smartphone maken. Ik heb foto’s leren maken voordat het eigendom van de massa werd en het maken van échte foto’s en het delen daarvan maken mijn herinneringen voor mijzelf nóg leuker.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.