Het Geheugen

Geheugen als mist

Het geheugen is een heel apart en niet altijd consequent werkend deel van de menselijke hersenen. Overigens geldt dat niet alleen voor dat specifieke deel van de hersenen, maar ik ben de laatste tijd nogal veel bezig met allerlei herinneringen. De ene iets leuker dan de andere, maar iedere herinnering heeft een bepaalde functie of rol gespeeld in je ontwikkeling en dus kan ik niet anders dan accepteren dat ze er zijn. Dat ze er zijn zolang ze er zijn, want het kan zomaar gebeuren dat de herinneringen die je nu nog hebt zomaar in een grijze mist verdwijnen als je ouder wordt.

Een paar maanden geleden is mijn vader overleden. Het is nog maar vier maanden geleden en ik denk er heel weinig aan terug en tegelijkertijd denk ik er iedere week wel een keer aan. Mijn vader was zijn herinneringen kwijt, en daarom vind ik het moeilijk om er aan terug te denken. Want ik koester mijn herinneringen en ik zou het heel erg vinden om die herinneringen in een grijze mist te zien verdwijnen, En daarom probeer ik het beeld van mijn vader in zijn laatste jaren te vergeten. Het waren niet zijn beste jaren.

En ik vond het zelfs zo lastig om hem zo te zien dat ik hem in die laatste jaren ook heel weinig heb bezocht. De paar keer dat ik in het verzorgingstehuis ben geweest waren heel lastig. Vooral voor mij en ik besloot voor hem dat het ook voor hem heel lastig moest zijn, en daarmee maakte ik het ook gemakkelijker voor mijzelf om weg te blijven. Want om na een uur weer de deur uitgaan en weg te rijden en dan door hem gebeld te worden met de vraag waar je bleef, want ‘je zou toch komen vandaag?’, deed pijn. Vooral bij mij. En dingen die pijn doen moet je vermijden en vooral niet opzoeken.

Maar hij is er niet meer. Al vier maanden is hij er behalve alleen geestelijk ook fysiek niet meer en kan ik ook niet meer bij hem langs gaan om er gewoon even te zitten. Niet meer te doen dan er even te zitten en vooral geen gesprek te hebben. Want een gesprek hadden wij al een paar jaar niet meer. En nu moet ik het doen met de herinneringen, zolang ik ze zelf nog heb. Want wie verzekerd mij ervan dat het niet erfelijk is, en dat ook ik over een paar ineens niet meer zo goed begrijp waar mijn omgeving het over heeft?

Mijn vader is er nu vier maanden niet meer. Nog maar vier maanden. En bijna vanaf het moment dat hij zijn laatste adem uitblies en ik zijn gebroken ogen sloot kwamen mijn herinneringen. De herinneringen die ik had buitengesloten sinds ik ervoor had gekozen om niet meer zo vaak bij hem langs te gaan, waardoor ik mijzelf afsloot van dat ik niet wilde zien. Mijn vader die langzaam in een grijze mist verdween. En met die herinneringen kwam ook de spijt, de spijt dat ik het de laatste jaren nooit had kunnen opbrengen om gewoon langs te blijven gaan. Want ook al was hij mij alweer vergeten zodra ik de deur uitliep, hij was wel altijd blij als ik kwam. Ook al was ik niet zo blij als ik was geweest.

En dus heb ik na de uitvaart van mijn vader snel afscheid van hem genomen, en al dan niet bewust besloten het niet meer over hem te hebben. Omdat hij dan wel fysiek was overleden, maar er voor mijn rationele kant al een paar jaar niet meer was geweest. En nu is hij er ineens weer en ik heb geen idee waarom hij er nu weer is. Ik heb zomaar ineens weer tijd voor hem, de tijd die ik in de afgelopen jaren niet voor hem wilde maken. En is het dan te laat? Ik denk het niet, want ik koester de herinneringen aan de dingen die hij mij geleerd heb én ik koester de herinneringen aan de dingen die ik aan hem afkeurde en die toch ook hebben bijgedragen om te worden tot wie ik nu ben.

Ik hoop dat mijn herinneringen nog heel lang bij mij zullen blijven, en dat als mijn herinneringen in een grijze mist zouden verdwijnen dat de mensen die ik liefheb dat niet als reden zullen gebruiken om mij te vergeten. Ook al is er één blik in de ogen van mijn vader die ik nooit zal vergeten, en dat is de blik van de totale hulpeloosheid van het niet meer begrijpen. Ik wilde dat ik die blik de laatste jaren vaker had kunnen verdragen.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.