Ervaringen

Ik schrijf ieder jaar een soort terugblik. December is de maand van achteromkijken, al is achteromkijken iets wat ik niet al te vaak doe. Ik kan er ook slecht tegen als er oude koeien uit sloten worden gehaald, want die oude koeien zijn er niet voor niets ingesprongen of gevallen. Niet dat ik mijzelf afsluit voor het verleden, want je leert en groeit nu eenmaal van en door je ervaringen, maar ergens in de afgelopen iets meer dan 60 jaar heb ik geleerd dat vooruitkijken leuker is.

En dit jaar begon ook met vooruitkijken, want er waren genoeg leuke dingen die op de planning stonden. En mijn zonnige blik ziet ook niet zo snel wolkjes omdat de ervaring leert dat de meeste wolkjes weer verdwijnen en plaats maken voor een zonnetje. En ook dikkere wolken verdwijnen uiteindelijk wel weer. Maar in het jaar 2020 bleek uiteindelijk de bewolking te gaan overheersen. En eigenlijk moet ik ook mijzelf toegeven dat het mij inmiddels steeds moeilijker valt om mijn zonnebril uit voorzorg in mijn zak te steken.

Het is niet zo dat ik voor dit jaar geen vervelende dingen heb meegemaakt. Ik denk dat ik best wel wat hobbeltjes ben tegengekomen. En daar waren misschien wel hobbeltjes bij die voor een ander een berg leken, maar mijn al dan niet aangeboren zonnige gestel wisten mijn hobbeltjes redelijk te overwinnen. Maar zo langzamerhand ga ik twijfelen. Ga ik misschien wel een beetje aan mijzelf twijfelen, en aan mijn vermogen om hobbels te nemen. Want het zou ook zomaar zo kunnen zijn dat ik om die hobbels heen heb gelopen. Net zoals ik bij het hardlopen doe omdat ik gewoon een hekel heb om tegen een heuvel op te rennen. Ik ren liever iets verder, en dan met een boog om die heuvel heen.

Dat gedoe met Corona was de eerste hobbel van dit jaar, en ik probeerde heel erg om er niet echt een hobbel van te maken. Want dat je niet meer uit eten kon, sociale contacten op een laag pitje werden gezet, wij niet meer konden vliegen en ook de vakantie even in het geding leek te komen was niet meer dan hinderlijk. Zolang het lekker weer was kon er nog altijd worden gewandeld, en dat was ook nog eens een stuk rustiger omdat veel mensen zich bibberend tussen hun vier muren opsloten. Dus eigenlijk had het ook wel een paar voordelen.

Thuiswerken was eigenlijk ook alleen maar een positief gevolg van dat gedoe, want dagelijks een uur of drie in de auto om mijn dagelijks brood te verdienen was redelijk snel ontwend. Maar toch werd het vrij snel toch een hobbel. Het altijd binnen zitten en rechtstreeks vanuit het bed achter de werkplek kruipen was niet altijd alleen maar prettig, en werd uiteindelijk ook een beetje een uitdaging. En om daar een oplossing voor te vinden heeft een paar maanden gekost, en het was niet de eerste oplossing die ook meteen de juiste was. Maar uiteindelijk, na een half jaar aanmodderen en gedoe, is het gelukt om mijn draai te vinden. En nu denk ik dat het erg lastig zou kunnen worden om weer terug te gaan naar het ‘oude normaal’.

Maar het ‘nieuwe normaal’ zit ook nog niet helemaal in mijn systeem. Ergens is er iets wat zich verzet tegen dat ‘nieuwe normaal’, en ik weet nog niet precies wat het is. Want ik wil er geen last van hebben. Er zit iets in mijn systeem wat gewoon nergens last van wil hebben, wat een hekel heeft aan tegen hobbels op rennen. En de ervaringen dat hobbels uiteindelijk verdwijnen, of vlakker gaan lijken, zorgen ervoor dat ik de zekerheid heb of denk te hebben dat het ook altijd weer zonnig wordt. Die wolken waaien altijd weer weg. Toch?

En dan kom ik ineens, een paar dagen na onze campervakantie die gewoon doorging omdat er allerlei wolken op tijd weg waren gewaaid, in een rollercoaster met hele dikke, grijze wolken terecht. En die rollercoaster duurt inmiddels drie maanden. En mijn aangeboren, of aangeleerde manier om met hobbels om te gaan werkt na drie maanden niet meer. Er gewoon van uitgaan dat hobbels er zijn om omheen te lopen of te laten liggen lost niet alles meer op. En nu er drie maanden van voorlopige diagnoses, scans, uitslagen, ingrepen, naalden, nog meer scans, diagnoses, uitslagen en onverwachte oproepen en mogelijke zwaarden van Damocles achter de rug zijn ben ik teveel ervaringen rijker. En omdat het er teveel zijn waaien die dikke, grijze wolken niet meer zomaar weg. Tenminste niet uit mijn hoofd.

Mijn gebruikelijke instelling, die positief was of leek, werkt niet altijd meer zonder er moeite voor te doen. Het werkt gewoon niet meer om hobbels te negeren omdat zij toch altijd weer verdwijnen. Ik hoefde nooit iets te weten of te vragen omdat alles toch altijd weer zonnig werd en goed kwam. Vragen stellen roept alleen maar wolken op. Dat heeft natuurlijk niet altijd gewerkt, dat weet ik best wel, maar dan uiteindelijk toch weer wel omdat het toch altijd weer zonnig werd. Maar nu gaat het over mijzelf en over de kans dat mijn wolken niet grijs zouden blijven maar zwart zouden kunnen worden. En als je gedurende drie maanden jezelf wijsmaakt dat het natuurlijk wel goed komt en af en toe wakker schrikt met het idee dat het ook wel eens helemaal fout zou kunnen komen, dan is op een gegeven moment de pijp leeg. De zon komt dan niet zo gemakkelijk meer tussen de wolken door.

En nu, na wat voorlopig het laatste gesprek lijkt met iemand in een witte jas die in staat zou zijn tot het oproepen van dikke, grijze wolken, is het jaar bijna voorbij. Een jaar met heel bijzondere nieuwe ervaringen. Ervaringen die ik liever niet zou hebben gehad maar waarvan ik moet proberen te leren. En dat valt vooralsnog niet mee, want als je altijd bent gewend om hobbels te zien als iets waar je omheen kunt lopen zonder achterom te kijken dan lijkt het alsof je al die tijd iets niet goed hebt gedaan. De grens tussen niet tegen een hobbel op willen of kunnen lopen of met je hoofd een kuil op te zoeken om in te steken is lastig te bepalen. En dan ben ik zomaar ineens de weg kwijt. Ik weet niet meer zo goed hoe ik met hobbels om moet gaan, of het wel normaal is dat wolken altijd weer plaats maken voor de zon of dat het juist andersom is. En of vooruitkijken echt altijd beter is dan juist andersom, toen alles nog goed en zonnig was.

Mag ik de rest van jaar alsjeblieft mijn kop in het zand steken, en daar in dat gat een beetje uitrusten?

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.