De Veldslag

De bevelhebber inspecteerde zijn provisorisch opgestelde verdedigingslinies met een bezorgde blik. Nog niet eerder was het nodig geweest dat zij zich moesten voorbereiden op een zo goed voorbereide en door een overmacht van een gecombineerde troepenmacht uitgevoerde aanval. En die aanval kon uit alle richtingen komen, al dan niet tegelijkertijd. Hij wist instinctief dat het een beslissende veldslag, of misschien wel een reeks aan beslissende veldslagen zou worden. Maar zijn troepen waren gewend om te veroveren en bezette gebieden te verdedigen, ook al werd de tegenstand steeds slimmer en sterker.

En terwijl hij om zich heen keek werd hij zich er van bewust dat zijn troepenmacht weliswaar sterk was, maar dat deze voor het grootste gedeelte uit goed gecamoufleerde sluipmoordenaars bestond. En het was vooral die goede camouflage die er de oorzaak van was dat zijn legers de huidige sterke posities hadden kunnen bereiken. Want als je er voor de tegenstander uitziet als de gemiddelde betrouwbare locale inwoner, dan loop je geen risico om aangevallen en vernietigd te worden. Dat werd vroeger in ‘normale’ oorlogen ook met succes toegepast. Zoals Duitse troepen tijdens het Ardennenoffensief die zich hadden voorzien van Amerikaanse uniformen en materieel, waardoor zij ongehinderd de Amerikaanse linies konden infiltreren. Maar voor de slag die nu op stapel stond waren nu vooral troepen van een ander kaliber nodig. Het soort troepen die in staat zouden zijn om een door een overmacht uitgevoerde massale frontale- en tegelijkertijd op de flanken uitgevoerde aanval af te kunnen slaan. Extra probleem waren de in grote hoeveelheden aangevoerde tegenstanders voorzien van iets speciaals waardoor zij de camouflage konden doorzien.

De eerste tekenen van de verminderde effectiviteit van de camouflage waren al merkbaar, dat dacht hij tenminste, toen er steeds meer van de op pad gestuurde verkenners niet meer terugkwamen. Het kon bijna niet anders dan dat zij waren ontdekt en uitgeschakeld, want een andere reden kon hij daar niet voor bedenken. Maar omdat dit tot nu toe nog nooit was voorgekomen kon hij ook niet zo snel een tegenmaatregel verzinnen. En dus deed hij wat voor hem het meest voor de hand liggend was; hij versterkte zijn verdedigingslinies en wachtte af.

In het kamp van de bevrijders heerste een voorzichtig optimisme. De eerste zending van het materiaal waarmee de camouflage van de bezetter kon worden doorzien was getest, en zij waren niet ontevreden met het resultaat. Voor nu was het belangrijk dat zij de verkenners van de bezetters ontdekten en uit de weg konden ruimen, zodat de bezetters zo min mogelijk informatie zouden krijgen over hun werkelijke sterkte. En vooral dat zij niet te weten zouden komen hoe het nieuwe wapen werkte zodat zij zich daar op voor konden bereiden. En er mocht natuurlijk ook niet bekend worden dat er pas over een week weer een nieuwe zending van het nieuwe wapen zou komen.

En dus was er nu sprake van een stilte voor de storm. Een storm waarvan het vrijwel zeker was dat hij zou uitbreken en waarvan alleen het tijdstip nog moest worden bepaald. En tot dat moment leek het alsof de hele omgeving waar dit zich afspeelde zijn adem gespannen inhield.

Het bovenstaande beschrijft op een andere manier hoe het voor mij voelt om immuuntherapie te krijgen; als een soort oorlog in mijn lichaam. Kom maar op met die volgende zending en de volgende veldslagen.

Geef een reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.