Stofwolken

De stofwolken zijn een beetje neergedaald. En vervolgens ben je dan druk met het opvegen van de gevolgen. En dan is dit roerige jaar nog niet eens voorbij. Wat mijn roerige perikelen betreft dan misschien wel, maar niet alle stofwolken van dit jaar waren en zijn rechtstreeks aan mijn stormachtige belevenissen toe te wijzen.

Lees “Stofwolken” verder

Vakantie

In de vakantie komt over het algemeen mijn hoofd tot rust, krijg ik ingevingen die niet altijd meteen even helder zijn maar die er meestal wel toe doen. En niet alleen om die reden is de vakantie voor mij een belangrijke periode in het jaar. De rust is gewoon nodig om de innerlijke thermostaat goed werkend te houden en de ingevingen krijg ik niet voor niets. En voor die vakantie heb ik heel vaak een bestemming in Italië gezocht en ook gevonden. In dat land ben ik thuis, misschien zelfs wel meer thuis dan in mijn eigen land, en dat voelde al zo toen ik daar in 1969 voor de eerste keer kwam. Lees “Vakantie” verder

Heimwee

Op 15 maart 2009 schreef ik hier iets over heimwee, verschillende soorten heimwee. Inmiddels zijn wij meer dan 6 jaar verder en het is vreemd te merken dat die heimwee heel langzaam sterker blijft worden. Alsof er een grote elektromagneet ergens op de Dam in Amsterdam staat waarvan iemand heel stiekem iedere keer dat knopje een stukje verder naar rechts draait. De sukkel.

Lees “Heimwee” verder

Druk

Wij Nederlanders hebben het druk en zijn er maar wat trots op dat wij zo druk zijn. Het zal ongetwijfeld iets te maken hebben met onze Calvinistische inslag die zo diep geworteld is dat zelfs de ontkerkten onder ons ervan doordrongen zijn dat ‘Ledigheid des duivels oorkussen’ is. En 100 jaar geleden was dat geen enkel probleem omdat iedereen zich toen zeven dagen per week, de zevende dag iets minder dan die andere zes, een slag in de rondte moest werken om niet te verhongeren. In onze moderne tijd ligt dat net even iets anders. Lees “Druk” verder

De kortste dag

Het is vandaag weer de kortste dag van het jaar, en ik kan mij die van een jaar geleden nog heel goed herinneren. Vorig jaar was die kortste dag van het jaar ook meteen het begin van mijn winter. Ik was al een paar weken redelijk aan vakantie toe en werkte die dag thuis, en aan het einde van die dag ging ik een rondje hardlopen. En dat was meteen het laatste rondje tot het begin van de lente want ik plofte op de bank en ben daar een paar dagen niet meer van opgestaan.

Dit jaar is mijn winter nog niet begonnen. Mijn laatste werkdag was gisteren en ook nu sloot ik de werkweek, -maand en -jaar af met een rondje hardlopen. Maar dit keer liep ik mijn rondje met een brede grijns op mijn gezicht in plaats van diep zuchtend. En ik kijk alweer uit naar mijn volgende rondje, morgenochtend voor het ontbijt, en naar de 10 kilometer die ik op Terschelling ga lopen, van de kroeg van Hessel terug naar ons huisje aan de andere kant van het eiland.

Terschelling in de winter begint een beetje een traditie te worden en het is in die periode een geweldige plek om de accu op te laden. In de zomer vind ik er écht geen bal aan, al heb ik geen idee waarom niet, maar als het koud en winderig is dan is het dé plek om tussen de oren op te frissen en uit te rusten. Ook vorig jaar kwam ik pas op Terschelling weer bij mijn positieven toen wij met zijn tweeën  een paar kilometer tegen de harde wind in op een verlaten strand liepen. En de schaal met oliebollen bij Hessel deed de rest.

Dit jaar ga ik de oliebollen daar zelf bakken, een traditie van vroeger toen ik ieder jaar op oudejaarsdag een paar uur achter de pan met dampende olie stond. Uiteraard met harde muziek aan zodat ik beter, en op de maat van de muziek, rondjes kan draaien met de verschillende lepels en andere attributen. En zo begint het nieuwe jaar straks ook heel anders dan dit jaar is begonnen.

En er staat weer een hoop te gebeuren in 2014. Het vierde kleinkind zal er al snel in het nieuwe jaar zijn en dat blijft een bijzondere gebeurtenis, en dat zal zelfs nog zo zijn als de tiende wordt geboren. Zakelijk gezien staat er een nieuwe uitdaging voor de deur omdat er na onze fusie een nieuw bedrijf in de steigers staat, met nieuwe uitdagingen en nieuwe kansen. En daar heb ik veel zin in.  En om de balans tussen werk en privé een beetje in goede banen te leiden verheugen wij ons ook alweer op de eerste vakantie naar ons vaste plekje op Kreta. De tickets kunnen al worden geboekt en de mail naar het appartement wordt morgen ook verstuurd. Het plekje zelf houden wij een beetje geheim en wat ons betreft wordt het nooit in een vakantiegids opgenomen, dat vinden Stelios en Yannis vast niet erg.

En zo gaan wij dan weer op weg naar de volgende kortste dag, al mag het wat mij betreft best wel iets langzamer gaan want de tijd vliegt. Luuk zit inmiddels alweer op de basisschool, Aiden is alweer een jaar oud en kan al lopen en Thomas is ook al een hele kerel. En het voelt alsof dat allemaal binnen een paar weken is gebeurd. Maar er is dan ook niet voor niets het spreekwoord “Time flies when you’re having fun”, en dat zou betekenen dat de tijd alleen maar langzamer gaat als je geen plezier hebt. Laat het dan maar zo want plezier hebben wij volop.

De laatste loodjes van 2013

De laatste loodjes van 2013 zijn een stuk minder zwaar dan die van een jaar geleden. Ik kan mij nog vaag herinneren dat ik er een jaar geleden redelijk doorheen zat en op vrijdag 21 december terugkwam van een rondje hardlopen en dacht dat ik de douche niet meer zou halen en ik had nergens meer zin in. En na de douche ben ik op de bank neergeploft en het duurde tot een stormachtige strandwandeling op Terschelling, en dat was pas 9 dagen later, tot ik mij weer een beetje mens ging voelen. En hardlopen deed ik pas weer in februari.

En nu, met nog 4 werkdagen te gaan tot ik de deur voor de laatste keer dit jaar achter mij dichttrek en smartphone en Outlook uitschakel, heb ik nog geen enkele last van een winterdip. Niet meer tenminste. Een paar dagen geleden stond de dip wel een klein beetje op de drempel, hij dacht zijn hand uit te willen steken richting de deurbel of misschien zelfs wel zonder aan te bellen binnen te willen komen, maar het is op de één of andere manier gelukt om hem te laten schrikken en naar de buren te laten vluchten. En ik ben best een beetje benieuwd wie van de buren de pineut is geweest.

De komende 4 dagen ga ik prima overleven en ik heb gewoon zin om lekker te gaan hardlopen, alleen vandaag even niet, en dan twee weken alleen maar leuke dingen te gaan doen. In die twee weken gaan wij in ieder geval veel uitwaaien en ook nog eens de zonnige en warme vakantie op Kreta voor de zomer van 2014 definitief maken. En het overleven van de gebruikelijke grijze en sombere eerste twee maanden van het nieuwe jaar wordt ook een stuk eenvoudiger omdat er in januari het lichtpuntje van ons vierde kleinkind gloeit.

Die laatste loodjes zijn dit jaar dan ook niet van lood maar van aluminium alleen staat het een beetje stom om het over ‘De laatste aluminiummetjes’ te hebben, en zelfs het woord opschrijven viel al niet mee. Misschien dat ik mij dan maar eens ga focussen op de laatste lootjes en wie weet helpt dat dan om de hoofdprijs van de Oudejaarsloterij op één van onze laatste lootjes te laten vallen. Dagdromen mag en is af en toe veel leuker dan de nachtelijke dromen.

Gastvrijheid

Vakantie is eigenlijk iets vreemds en nooit hetzelfde, ook al ga je naar een plek waar je al eens eerder bent geweest. Al kom ik daar pas sinds een jaar of 10 achter omdat ik dat laatste altijd uit alle macht probeerde te voorkomen, want iedere vakantie moest altijd uniek zijn. Ik vond, en vind, een vakantie altijd zo belangrijk dat ik altijd heel veel moeite deed om maar te voorkomen dat een vakantie tegen zou kunnen vallen, en één van de dingen die ik daarbij belangrijk vond was dat ik nooit twee keer naar dezelfde plek wilde gaan. Sleur is dodelijk en moet koste wat kost worden vermeden. En zo werd er ieder jaar weer gespeurd naar een bestemming in Italië waar wij nog niet eerder waren geweest, en gelukkig beperkte mijn vermijdingsgedrag zich tot regio´s en plaatsen en ging het niet zover dat ik ook geen tweede keer naar hetzelfde land wilde want anders had ik pas echt een probleem gehad.

Gelukkig ben ik ooit tot de ontdekking gekomen dat het geen straf hoeft te zijn om twee of zelfs meer keren naar dezelfde plek te gaan en zo ontstond mijn band met de omgeving van Rome en het plaatsje Bracciano in het bijzonder. En nadat ik daar in het jaar 2000 voor de eerste keer terechtkwam ben ik er bijna jaarlijks teruggekeerd om mij, tot mijn eigen verbazing, nooit te vervelen.

En nu is daar Agioi Apostoloi op Kreta bijgekomen. Uiteraard is ieder vergelijk met Rome, of zelfs Bracciano, absoluut onzinnig en nutteloos want het gaat hier om een klein vlekje op de kaart van Kreta, bestaande uit twee supermarkten en twee taverna´s omringd door wat huizen, hotels en appartementen gelegen aan een kleine baai met een blauwe zee. Maar net als Rome en Bracciano is het thuis. En dat komt vooral door de enorme gastvrijheid van de hier wonende en werkende Grieken.

Allereerst is daar Stelios waardoor wij altijd hartelijk worden verwelkomd, die overheerlijke sinaasappelen uit zijn eigen tuin voor ons meeneemt en ons ook nog een paar liter olijfolie uit zijn eigen boomgaard mee naar huis geeft. Vervolgens is het strand het domein van Yannis die iedereen minstens van gezicht kent en een vergeten bikini bewaart en deze de volgende dag met een big smile langs komt brengen. En alle anderen waar wij regelmatig iets als frappé of fruit kopen die ons na een paar dagen als vaste klant zien en ons gewoon een keer niet laten betalen omdat wij iedere dag terugkomen om iets te kopen of iets extra´s te eten meegeeft. Het is een vorm van gastvrijheid die wij niet kennen en in ons eigen land niet zo snel tegenkomen, maar ook een gastvrijheid die bij ons vakantiegevoel hoort en zorgt dat wij daar extra van genieten.