Leeftijd

Leeftijd is een raar iets, zoals eigenlijk alles waar het woord ‘tijd’ in voorkomt iets raars is. De meeste mensen zijn zich het grootste deel van hun leven helemaal niet bewust van hun leeftijd, dat hoop ik tenminste. En ook ik ben er normaal gesproken niet zo mee bezig, maar realiseer mij inmiddels dat het wel met je leeftijd te maken heeft. Lees “Leeftijd” verder

Sociale Druk

Er heeft altijd al zoiets bestaan als sociale druk, ook al had ik er eerlijk gezegd nog niet vaak iemand over gehoord. En ik heb er dan zelf ook nooit zoveel last van gehad, maar ik ben dan ook opgegroeid in een tijd waarin je alleen te maken had met het kringetje van klas- en buurtgenoten en familie en buren om je heen. De rest van de wereld was alleen te bereiken per telefoon of brief en die rest van de wereld had geen idee wat je de hele dag deed.

Lees “Sociale Druk” verder

Druk

Wij Nederlanders hebben het druk en zijn er maar wat trots op dat wij zo druk zijn. Het zal ongetwijfeld iets te maken hebben met onze Calvinistische inslag die zo diep geworteld is dat zelfs de ontkerkten onder ons ervan doordrongen zijn dat ‘Ledigheid des duivels oorkussen’ is. En 100 jaar geleden was dat geen enkel probleem omdat iedereen zich toen zeven dagen per week, de zevende dag iets minder dan die andere zes, een slag in de rondte moest werken om niet te verhongeren. In onze moderne tijd ligt dat net even iets anders. Lees “Druk” verder

Zou het nog goed komen?

Gisteren waren wij redelijk ver van huis en dan merk je al vrij snel hoe verwend je bent als niet alles werkt zoals thuis. Natuurlijk weet je dat alles anders is als je op vakantie gaat. Niet alle voorzieningen zijn zoals hier, het mobiele netwerk is nogal eens minder waardoor je niet altijd bereik hebt en internet is ook niet altijd beschikbaar. En wat is een mens tegenwoordig zonder Facebook, WhatsApp en alle andere apps waardoor je 24 uur per dag bereikbaar bent en iedereen op de hoogte kan blijven van wat je allemaal doet en waar je dat doet.

Maar zo langzamerhand begint de vreemde buitenwereld al een beetje op het niveau van ons luxe landje te komen waardoor wij een paar maanden geleden op ons favoriete plekje op Kreta ook zomaar de EEE- en iPad konden gebruiken om het dagelijkse nieuws op NU.nl te lezen, plezier te hebben over het slechte weer in ons kikkerlandje en ons onmisbaar konden voelen door onze zakelijke email te beantwoorden en als wij dat hadden gewild hadden wij zelfs met het thuisfront kunnen Skypen.

En zoals mijn ouders vroeger ‘thuis’ met zich meenamen als wij in Italië gingen kamperen door de aanhanger vol te laden met aardappelen, herkenbare groenten en vlees in blik en campingboter en de eerste handeling na het opzetten van de tent bestond uit het optuigen van allerlei draden om de Wereldomroep te kunnen ontvangen zo hebben wij nu de buitenlandse supermarkten veroverd en is er internet. Want ook op Kreta staat de Calvé pindakaas in het schap en hebben zij de plaatselijke varianten van de echte hollandse Knorr Wereldgerechten vers op de plank liggen.

Alleen het betalingsverkeer gaat niet altijd zoals je thuis gewend bent en het pinnen voor de boodschappen wil nog niet overal zomaar lukken, en zelfs de creditcard vergt af en toe nog wel een beetje moeite waardoor je én een pincode moet gebruiken én ook nog een handtekening moet plaatsen. Maar zoals wij hier in Nederland zo af en toe nog wel eens raar tegen buitenlanders aankijken zal dat voor de Grieken andersom misschien ook gelden.

Gisteren werd ik verrast door een nogal onverwachte reactie op de vraag of ik in het restaurant waar ik ons avondeten ging halen ook met een creditcard kon betalen, nadat ik een briefje had gezien waarop stond dat ik niet kon pinnen en ik al bang was de plaatselijke Boerenleenbank te moeten gaan zoeken. Er werd enigszins peinzend naar mijn goudkleurige stukje plastic gekeken, men probeerde mij met redelijk slecht verstaanbaar gebrabbel duidelijk te maken dat zij toch liever contant geld hadden, maar toen ik eenmaal duidelijk had gemaakt dat ik een vreemdeling was en niet wist hoe ik aan contant geld kon komen dook er toch maar iemand onder de toonbank. Het duurde even maar uiteindelijk resulteerde de zoektocht in het uit de kast toveren van een apparaat wat ik voor het laatst had gezien in Frankrijk, ergens in de zomer van 1989. En zelfs toen was dat het gevolg van het uitvallen van de stroom waardoor het plaatselijke tankstation in het dorpje Ornans niet meer over electronische betaalfaciliteiten kon beschikken.

Voor mijn neus verscheen een apparaat waar eerst mijn creditcard op werd gedeponeerd, vervolgens ging daar een papieren betaalbewijs in tweevoud bovenop en daarna werd er een soort drukpersactiviteit uitgevoerd om de gegevens van mijn creditcard op papier te krijgen. Daarna werd met een echte ouderwetse pen het bedrag ingevuld waarna ik mijn handtekening mocht plaatsen, en dat ging nog net niet met een ganzenveer. Ik voelde mij onmiddellijk weer 24 jaar jonger en kon de aandrang om in de spiegel te kijken om te zien welk effect dat had maar ternauwernood weerstaan.

En gek genoeg speelde het bovenstaande zich niet eens zo heel ver van de Randstad af of ergens in de binnenlanden van Afrika, want het was gewoon in Mierlo, een klein plaatsje in de buurt van Eindhoven. Waarschijnlijk hebben zij daar ook nog boerderijen met echte koeien. Zou dat daar ooit nog goed komen en zouden zij ooit weten dat er zoiets als Facebook bestaat?

Ik word een boer

Buiten de grote stad wonen boeren, dat weet iedereen. En toen ik in mijn jeugd tegen een team van buiten Amsterdam moest spelen dan verheugden wij ons er al bij voorbaat op om die boeren even een lesje te leren. Overigens vonden wij dan wel dat alleen Amsterdammers het recht hadden om alles van buiten de stadsgrenzen boers te noemen, en het was natuurlijk zielig als Hagenezen en Utrechters dat ook deden…..laat staan Rotterdammers.

Hoe het voelt om voor boer te worden uitgemaakt mocht ik ondervinden toen ik Amsterdam inruilde voor Almere en een jaar daarna ook in Almere ging voetballen, en ik tijdens de eerste wedstrijd tegen een elftal uit Amsterdam voor boer werd uitgescholden. Dat leverde de dader een doodschop op, want wij ex-Amsterdammers lieten ons natuurlijk niet, als echte boeren, straffeloos voor boer uitmaken. En zo ontaarde bijna iedere voetbalwedstrijd in een nogal stevige scheld- en schoppartij.

Er zijn inmiddels een aantal jaar verstreken en ik voel mij nog altijd geen boer, maar nog steeds een Amsterdammer. Ik woon er dan al een tijdje niet meer, en ik ben na Almere nog een redelijk eind verder naar het oosten verhuisd, maar ik voel mij nog altijd ‘thuis’ als ik mijn geboorteplaats binnenrijd. En toch betrap ik mij er op dat ik mij toch wel een beetje als een boer begin te gedragen. Zo is daar de overbuurman.

Iedere ochtend om 6 uur vertrekt de overbuurman naar zijn werk, dat neem ik tenminste aan. En dat doet hij door achteruit rijdend zijn garage te verlaten met een nogal op hoge toeren lopende sportwagen. En iedereen weet dat een auto het meeste lawaai produceert aan de achterzijde, en dus worden wij iedere morgen rond 6 uur wakker van het irritante gejank en geraas van een sportwagen. Hij zou dat ding ook achteruit in zijn garage kunnen zetten, maar waarschijnlijk kan hij, net als de meeste niet in een stad gewend zijnde boeren, niet achteruit inparkeren. En wij waren dan ook heel verheugd toen er ergens in de loop van vorig jaar een ‘Te Koop’-bord in zijn tuin verscheen. En de huizenmarkt is dan wel niet op zijn best, het zou hem toch wel lukken om op korte termijn zijn huis te verkopen…..hoopten wij. Een paar maanden geleden was het bord uit de tuin en hoorden wij ook de auto niet meer, maar zagen wij verder ook niemand in dat huis. Het speculeren begon. Waar zou hij gebleven zijn? Het huis bleek nog altijd op Funda te staan, dus zou hij dan al zijn verhuisd terwijl dit huis nog niet verkocht was? En dus kon ik het niet laten om tijdens het hardlopen eens goed naar binnen te kijken…..om te concluderen dat alles er nog stond. Hij zou toch niet ergens met een gebroken been in de badkamer liggen, en inmiddels van honger omgekomen? Zouden wij dan toch niet aanbellen? Of door de brievenbus gluren om te zien of er een stapel post lag, of nog erger….een lijk in de gang? Tot het een paar weken geleden plotseling mooi weer werd en wij weer eens buiten zaten, en de overbuurman thuiskwam in een andere en zeer geruisloze auto. Het mysterie was opgelost.

En nu is daar onze directe buurvrouw. Zij rijdt in een zilvergrijze Volkswagen Golf, haar man fietst naar zijn werk. En die Golf staat altijd op dezelfde plek en zij zijn ook altijd thuis en gaan nooit op vakantie. Dat denken wij tenminste te weten. Maar sinds twee weken is de Golf weg en dus zullen zij wel op vakantie zijn, dachten wij. Tot wij tot de ontdekking kwamen dat de buurman wel thuis is. En dus begon het speculeren weer, en ik ben nog nooit eerder zo nieuwsgierig geweest naar het wel en wee van buren, want dat krijg je als stadsmens nu eenmaal niet met de paplepel ingegoten. Misschien is zij wel alleen op vakantie of ligt in het ziekenhuis? Zouden zij misschien problemen hebben en is zij gewoon weg? Of nog erger, zouden wij binnenkort ergens lezen dat de auto ergens in een kanaal was teruggevonden en dat ieder verder spoor van haar ontbrak. En lag zij dan misschien begraven in de tuin? Ik kon maar met grote moeite de aandrang om met de één of andere smoes aan te bellen weerstaan. Maar gisteren stond de Golf plotseling weer voor de deur en dus was zij weer thuis, dachten wij. Maar vandaag is de Golf weer weg, dus…..wat is er aan de hand? Ik wil het weten!

En nu kom ik zo langzamerhand tot de ontdekking dat ik een boer begin te worden, en dat het overschrijden van stadsgrenzen op lange termijn toch een bepaald effect heeft. En wie weet ga ik op termijn zelfs wel dialect spreken…..pfffff.

Zo lang geleden?

Vandaag had ik een eerste afspraak bij een nieuwe klant om te starten met de opzet van hetgeen wij volgend jaar allemaal moeten gaan doen, en mijn collega en ik begonnen met 3 personen aan de overkant van de tafel en na een uur of twee schoven er voor het volgend onderwerp nog twee anderen aan. Bij het binnenkomen stelden zij zich voor en de naam van één van hen riep bij mij wat herinneringen op, en toen hij recht tegenover mij ging zitten was ik plotseling bijna 40 jaar terug in de tijd. Daar zat iemand die in de brugklas van de middelbare school ook regelmatig tegenover mij zat, en die ik dus bijna 40 jaar niet meer had gezien.

En er gingen meteen allerlei deurtjes open en ik herinnerde mij ineens dingen die ik kwijt was, waar ik nooit meer aan had gedacht om de eenvoudige reden dat het ook niet echt heel belangrijk was. Maar ik liep weer op de middelbare school, zag allerlei gezichten en kon de school zelfs bijna ruiken. Er kwamen namen, gebeurtenissen en wat al niet meer terug en het was ook verbazend om te zien dat mijn ex-klasgenoot nog dezelfde manier van praten, van kijken had als 40 jaar geleden.

Maar je beseft dan ook dat het al 40 jaar geleden is, voor sommigen van toen meer dan hun mensenleven, en dat je dus ook al behoorlijk lang op deze aardbol rondloopt en dat 40 jaar dus ook zomaar ineens voorbij blijken te zijn, maar ook dat het nog steeds een kleine wereld is. Mijn ex-klasgenootje verheugde zich net als ik op onze komende samenwerking en dat wij elkaar in 2012 redelijk vaak gaan zien. Ik ben benieuwd welke nu nog vergeten herinneringen het komend jaar weer terugkomen.

Timelapse

Enige tijd geleden heb ik een stukje geschreven over mijn nieuwe telefoon, en het ging ook vooral over het Android-besturingssysteem en wat er allemaal mee kon worden gedaan. En ik liep nu tegen een App aan om Timelapse video te maken, en moest dat natuurlijk even proberen. Ik heb daarvoor mijn smartphone op het dashboard gemonteerd, het programma gestart toen ik eergisteren van mijn werk naar huis reed en daarna van de één keer per 2 seconden genomen foto’s een filmpje gemaakt.

En zo wordt een rit van 113 kilometer waar ik dankzij enige drukte onderweg toch nog 1,5 uur over deed plotseling teruggebracht tot een filmpje van 2 minuten en 28 seconden, en dan valt het allemaal best wel mee. Maar het was misschien beter geweest om er een filmpje van één foto per seconde van te maken, dus dat ga ik de volgende keer maar eens proberen.