Vakantie

Wij zijn op vakantie in een jaar waarin de wereld is veranderd. En wij zijn op vakantie in een land waar, nadat het vanuit China die kant op was gewaaid, die verandering van de wereld is begonnen. En dat is niet de eerste keer in de geschiedenis dat er vanuit dit deel van Europa iets is begonnen. De Romeinen deden er alleen iets langer over en het kostte nóg meer mensenlevens.

Verder lezen →

Gewoon Doorgaan

Het zijn zware tijden, daar is iedereen het wel over eens. Maar ik dacht dat het in mijn cirkel, of mijn bubbel, wel meeviel en dat ik geen enkele reden had tot klagen. En eigenlijk heb ik dat ook niet, ook al moet je daar al aan gaan twijfelen als je het woord ‘eigenlijk’ gaat gebruiken. Maar als je dan om je heen kijkt, en ‘om je heen’ heen is dan een heel ruim begrip als dat niet tot je woonplaats of zelfs je eigen land beperkt blijft, dan vind ik dat ik ook niet mág klagen.

Verder lezen →

Plagiaat

Ik ben gewend mijn stukjes zelf te bedenken en te schrijven. En dat heb ik al een tijdje niet gedaan. Mijn hoofd stond er niet zo naar. Het onderwerp lag een beetje té voor de hand, en tegelijkertijd was ik dat onderwerp al snel redelijk zat. Want de hele wereld schreef er over, praatte er over op de radio én, nog erger, praatte er de hele avond over op TV. Alsof je die TV niet voor betere en leukere dingen kunt en zou moeten gebruiken. Als is het maar om te zorgen dat de kijkers ook een keer aan iets anders kunnen denken. Een beetje afleiding. En net toen ik dacht toch weer eens iets te gaan schrijven, iets azijnerigs over dat gedoe over mondkapjes, was iemand mij voor. En dus pleeg ik plagiaat. Niet een beetje, maar gewoon heel veel. Want het door Bert Wagendorp in De Volkskrant geschreven stuk was precies wat ik had willen schrijven. Als ik zo goed had kunnen schrijven als hij. Het gaat over mondkapjes……

Verder lezen →

Hypochonder

Eigenlijk ben ik een redelijk deel van mijn leven best een beetje een hypochonder geweest. En misschien ben ik dat af en toe nog wel een beetje. Als ik niet goed mijn best doe om mijzelf ervan te overtuigen dat het onzin is om een hypochonder te zijn. Ik kan mij dat niet zo goed herinneren van mijn jeugd, maar ik was nooit ziek en als ik dat wel een keer was mocht ik dat van mijn ouders niet zijn. Het was de tijd van niet zeuren en doorgaan want mijn ouders hadden de oorlog meegemaakt en daarin geleerd dat je van zeuren geen eten kreeg.

Verder lezen →

Gezond Verstand

De laatste weken, en in het bijzonder in de laatste week, wordt er van alle kanten een beroep gedaan op het gezonde verstand van de gemiddelde Nederlander. En niet alleen op het gezonde verstand in ons eigen land, maar eigenlijk in een groot deel van de wereld. En het verbaast mij dan toch weer, ook al zou ik het al lang moeten weten, hoeveel mensen er zijn waar dat gezonde verstand ergens heel ver weg in een donker hoekje is verstopt.

Verder lezen →

Paniek

Er heerst wereldwijde paniek. In sommige landen meer dan andere. Maar nadat het voor ons hier in Europa eerst nog erg ver van ons bed was, want wat kunnen ons die Chinezen nu echt schelen, is het ineens tot bijna iedereen doorgedrongen dat ook wij kwetsbaar zijn. En het is ook net alsof wij nog niet helemaal gewend zijn aan de snelheid waarmee virussen zich over de wereld kunnen verspreiden.

Verder lezen →

Schijnheiligheid

Scheinheiligheid

Ik krijg steeds meer last van plaatsvervangende schaamte. En dat sluimerde al jaren als ik beelden op TV zag van vluchtelingenkampen, in de Middellandse zee verdronken kindertjes die met hun ouders uit Syrië probeerden te vluchten of de schrijnende armoede in wat wij de derde wereld noemen. Maar nu is er een echte ramp; het zoveelste Coronavirus met de naam COVID-19.

Verder lezen →