Feestdagen,  Gezondheid,  Leven

Verjaring

Ik ben mij er inmiddels van bewust dat er iedere dag iets verjaart, kleine en grote gebeurtenissen. En van de meeste gebeurtenissen gaat de verjaring geruisloos en gedachteloos voorbij, vooral ook omdat zij in de herinnering zijn vervaagd en in de meeste gevallen zelfs zijn vergeten. Je moet het dan al opschrijven, zoals ik dat doe in een soort van dagboek waarvan ik de Engelse benaming ‘Journal’ eigenlijk veel passender vind, of zo af en toe iets via social media met een deel van de wereld delen.En zowel dankzij die social media als mijn journal weet ik dan ook dat ik vandaag precies een jaar geleden een nacht behoorlijk ziek ben geweest, alles wat ik in mijn maag had via de omgekeerde weg weer kwijt ben geraakt en vervolgens in mijn auto ben gestapt omdat het een belangrijke dag voor het project was waar ik mij verantwoordelijk voor voelde. En nu die gebeurtenis vandaag verjaart en er in die 365 dagen na die gebeurtenis veel is gebeurd sta ik ook stil bij het waarom. En of ik dat nu nog op dezelfde manier zou doen of dat ik iets heb geleerd in die 12 maanden.

En het eerste wat dan in mij opkomt is dat ik mijn werk nog steeds leuk en uitdagend vind, want ik haal er ook veel voldoening uit, maar dat ik mij er nu ook meer van bewust ben dat er toch ook wel eens momenten kunnen zijn dat andere zaken minstens zo belangrijk of belangrijker zijn. En eigenlijk is er niet zo heel veel belangrijk genoeg om bibberend en klappertandend in de auto te stappen in plaats van in bed te blijven liggen en je niet verantwoordelijk te voelen voor het door blijven wentelen van de aardbol. Volgens mij doet die aardbol zijn werk ook prima zonder mijn bemoeienis en dat zal hij de komende millennia ook nog wel blijven doen.

En zo gaat er de komende tijd nog wel meer verjaren want 2017 is een jaar geweest met gebeurtenissen, groter dan een nachtje met een tegenstribbelende maag, die je niet ergens hoeft op te schrijven om het nog te weten en te voelen. Maar omdat ik al een tijdje geleden heb geleerd dat er zaken zijn die je moet nemen zoals zij komen, dat er niet veel is wat je kunt doen om de uitkomst te beïnvloeden maar ook dat je vooral zelf verantwoordelijk bent voor wat je er van leert en mee doet, heb ik de meeste zaken wel een plekje kunnen geven. De meeste maar nog niet allemaal. En mijn gevoel zegt mij dat er nog een paar zaken eerst moeten verjaren om dat gevoel mij te laten vertellen of ook die laatste zaken hun plekje hebben gevonden.

Wat ik al geleerd had maar na het jaar 2017 nog veel intenser besef is dat je vooral moet genieten van de leuke dingen en dat je die niet moet uitstellen tot later als je groot bent. Dat laatste deed ik, deden wij, al niet en het is waarschijnlijk vooral dát besef wat er voor heeft gezorgd dat ik alle scherven van 2017 bij elkaar heb kunnen vegen en heb kunnen opruimen, grotendeels. En zo af en toe heb ik daarbij ook mijn hoofd wel gestoten, maar van een blauwe plek heb je nooit erg lang last, maar ook dat was af en toe nodig om niet de verkeerde kant op te lopen en mij de goede kant op te sturen. En dus stel ik nog steeds niets uit als het om leuke dingen gaat en heb ik misschien af en toe iets te veel haast.

En dus heb ik nu de laatste tijd vooral haast om 2017 achter mij te laten, tenminste dat dacht ik, alsof dat een streep zou zetten onder de gebeurtenissen en de verwerking of verjaring zou versnellen. Maar sinds een paar dagen weet ik dat ik geen haast heb met de verjaring maar dat ik uitkijk naar de laatste werkdag van dit jaar op 21 december om daarna een dag of 10 leuke dingen te gaan doen en ook van de feestdagen te genieten. En die verjaring en resterende verwerking gaat tegelijkertijd gewoon door en hoeven en kunnen niet worden versneld en dat neemt de tijd die het nodig heeft. En dat is goed, zoals het leven nog altijd goed is en nog altijd beter wordt.

 

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.