Gezondheid,  Leven

Veerkracht

Het nieuwe jaar is vermoeid begonnen. En de geboorte van een nieuw jaar zou normaal gesproken net als een nieuw leven moeten voelen. Vol energie en met de hele wereld nog aan de voeten en te veroveren. Maar af en toe wordt een nieuw jaar geboren met een zwaar gevoel in het hoofd en moet het eerst nog even op gang komen. Alsof er een stukje van het oude jaar met de reïncarnatie is meegekomen en nog moet worden verwerkt. En niet alleen het nieuwe jaar komt dan nog niet echt op gang, ook ikzelf heb dan een beetje last van de donkergrijze tegenwind van de maand januari. Normaal gesproken vind ik de eerste twee maanden van een nieuw jaar altijd een beetje inspiratieloos. Er is te weinig daglicht en het beetje daglicht wat er is sleept zich voort met door de lucht jagende grijzigheid. En die grijzigheid dreigt zich dan wel eens uit te breiden naar mijn hoofd en gestel. Om daar wat aan te doen zoek ik dan, meer dan ik normaal al doe, naar leuke dingen om te doen om daarmee mijzelf en mijn omgeving te vermaken. De grijzigheid neemt dan vanzelf af en maakt plaats voor een zonnig innerlijk en daarmee weet ik redelijk opgeruimd het voorjaar te bereiken. En eenmaal in het voorjaar beland komt de rest van het jaar vanzelf op gang.

Dit lukt ook mij natuurlijk niet iedere dag en dan wordt er een beroep gedaan op mijn veerkracht, en dat is een eigenschap die ik gelukkig in ruime mate bezit. Misschien zelfs meer dan een deel van mijn omgeving begrijpt of kan dan wel wil accepteren. Maar die veerkracht is nu eenmaal iets wat ik niet kan dan wel wil verdringen of verbergen, want dat is voor mij de eigenschap die mij heeft geholpen te zijn wie ik nu ben. En de eigenschap waar ik altijd op kan vertrouwen en waardoor ik mijzelf vrij snel weer met een grijns op mijn gezicht schrap kan zetten voor de volgende tegenwind.  En tegenwind komt er altijd weer, de ene keer wat sterker dan de andere keer.

Zo langzamerhand begin ik mijzelf steeds beter te kennen, heb ik veel over mijzelf geleerd en weet ik ook dat ik nog lang niet klaar ben met leren. En dat geldt uiteraard niet alleen voor mij, maar ook voor de wereld om mij heen. Een wereld waar ik geen invloed op heb maar waarin dingen gewoon gebeuren. En waarbij ik steeds meer tot de ontdekking komt dat wat er gebeurt altijd ergens toe leidt, altijd een functie heeft. En dat klinkt dan misschien niet altijd even leuk, en vooral ook niet voor iedereen, maar het is zoals het is. Voor mij tenminste wel.

En dus vertrouw ik op mijn veerkracht, maar ook op mijn intuïtie en gevoel en probeer ik steeds minder in mijn hoofd te zitten. En als ik dan toch in mijn hoofd zit en er daarbinnen een donkergrijze tegenwind waait, ga ik hardlopend uitwaaien. En al hardlopend komt dan het zonnige innerlijk weer terug en vertelt mijn gevoel mij dat alles goed is of komt. En dat zelfs dit vermoeid begonnen nieuwe jaar vanzelf weer op gang komt en snel genoeg het restant van het oude jaar van zich af zal schudden. Ik ben er klaar voor.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.