Gezondheid,  Vakantie

Vallen en Opstaan

Ik heb mijzelf opgeraapt en ben dagelijks nog druk bezig met het opkrabbelen. En dat gaat met vallen en opstaan. En het vervelende is dat ik niet zo af en toe ben gevallen maar dat er ook nog eens een vervelend ettertje in de vorm van een melanoom de kop om de hoek stak om mij tegen de grond te meppen. Of misschien niet eens tegen de grond maar de afgrond in. En zoals gewoonlijk leer je daar weer van, en ik heb nu in ieder geval geleerd dat het helemaal geen kwaad kan om geen typische man te zijn. Ook al dacht ik geen typische man te zijn, niet helemaal in ieder geval.

De typische man doet heel veel dingen niet, en eigenlijk doet de typische man nogal wat dingen niet slim. Één van de dingen die de typische man niet slim doet is slim zijn. En als de typische man slim is dan dan stopt hij in ieder geval vandaag nog met stoer zijn. Een klein, maar ernstig op mij van toepassing zijnde, voorbeeld is dat de typische man vooral niets doet wat lijkt op niet sterk zijn. Dus de typische man gaat niet naar een huisarts als hij ziek is of iets vreemds voelt, en de typische man smeert ook geen factor 30 op zijn bleke huid om zich te beschermen tegen de zon. Want de typische man heeft nu eenmaal niets te duchten van de zon en zonder dat pilletje of drankje van die huisarts gaat dat vervelende gevoel ook wel over.

Ik heb de laatste 10 jaar braaf mijn bleke huid met factor 30 ingesmeerd als wij op Kreta op het strand vertoefden, maar dat deed ik vooral omdat ik daar Jos een plezier mee deed en niet omdat ik dacht dat ik iets van die zon te vrezen had. Want insmeren was eigenlijk iets voor watjes, maar bij Jos durfde ik best een watje te zijn. Maar in de jaren voordat ik Jos kende, en dat waren er toch bijna 50, smeerde ik helemaal niets in, in ieder geval niet mijn bleke huid. En afspraakjes met de huisarts maakte ik alleen maar als er héél erg op werd aangedrongen en dat is welgeteld twee keer geweest. Maar Jos heeft mij laten beloven dat ik goed voor mijzelf zou zorgen en daar hoort zowel insmeren als een bezoekje bij de huisarts bij, in ieder geval als ik denk dat er iets is wat dan misschien wel vanzelf over gaat maar waar Jos zich zorgen over zou maken. En dus ging ik met een vreemd uitziend moedervlekje naar de huisarts.

Zelfs de huisarts vond de moedervlek niet echt van het niveau wat ingrijpen nodig zou hebben, maar omdat het om een belofte aan Jos was ging deed zij mij en Jos een plezier, en zichzelf ook, en nam zij het scalpel ter hand om een klein stukje huid uit mijn kuit te snijden. Groot was mijn en haar verbazing, en mijn schrik, toen een paar weken later de uitslag kwam en het een melanoom bleek te zijn. En een melanoom is een gevaarlijk ettertje, klein maar gevaarlijk. De vervolgstap was een bezoek aan het ziekenhuis en het inplannen van nog wat meer snijwerk, waarbij een redelijk stuk vers vlees uit mijn kuit werd verwijderd en ook de dichtstbijzijnde lymfeklier voor het eerst in zijn of haar bestaan daglicht te zien kreeg. Beide extracties werden opgestuurd naar het Antoni van Leeuwenhoek Ziekenhuis in Amsterdam om te kijken of dat ettertje al om zich heen had geslagen, en dat bleek gelukkig niet zo te zijn. Maar om er zeker van te zijn dat het ettertje toch niet ergens iets vervelends heeft verstopt worden er de komende vijf jaar regelmatig nog de nodige controles uitgevoerd. Controles die ik ooit, toen ik nog een typische man was, overbodig zou hebben gevonden maar waar ik nu blij mee ben.

De eerste controle was vandaag bij de Dermatoloog en daar werd uiteraard gevraagd of ik mijzelf goed beschermde als ik mij in het zonlicht begeef. Het eerlijke antwoord was dat ik dat de laatste 10 jaar wel deed, ook al spijbelde ik wel eens, maar dat ik dat de eerste 50 jaar iets voor watjes vond. Het verdere onderzoek wees in ieder geval uit dat er verder niets aan de hand was, behalve met de huid onder mijn iets dunner wordende haar en een onschuldig en verwijderbaar plekje op mijn rug. En dus kreeg ik het dringende advies om voortaan toch vooral een pet te gaan dragen omdat er anders over 10 tot 15 jaar wel eens het nodige aan vervelende ettertjes mij letterlijk op de kop zouden kunnen gaan zitten. Ik heb inmiddels geleerd te luisteren en niet meer zo nodig te typische man te moeten uithangen en dus ben ik ernstig op zoek naar een pet voor mijn best wel grote hoofd. En ik heb een heilig ontzag gekregen voor de zon en heb er nu spijt van dat ik dat ding al die jaren uitgelachen heb, zoals het als typische man hoorde.

Ik ben er nu wel een beetje klaar mee, heb teveel tijd doorgebracht in ziekenhuizen en heb gelukkig meer dan genoeg mooie herinneringen om de vervelende eerste 6 maanden van dit jaar te kunnen verdragen. Maar nu is het wel even genoeg geweest. Meer dan genoeg. Gelukkig zijn er de kinderen en kleinkinderen die mij helpen met opstaan maar ik wil de tweede helft van dit jaar gewoon minder vallen, of liever helemaal niet meer.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.