Vakantie

In de vakantie komt over het algemeen mijn hoofd tot rust, krijg ik ingevingen die niet altijd meteen even helder zijn maar die er meestal wel toe doen. En niet alleen om die reden is de vakantie voor mij een belangrijke periode in het jaar. De rust is gewoon nodig om de innerlijke thermostaat goed werkend te houden en de ingevingen krijg ik niet voor niets. En voor die vakantie heb ik heel vaak een bestemming in Italië gezocht en ook gevonden. In dat land ben ik thuis, misschien zelfs wel meer thuis dan in mijn eigen land, en dat voelde al zo toen ik daar in 1969 voor de eerste keer kwam.Mijn ouders waren kampeerders en best wel avontuurlijk ingesteld. En dus reden wij met het gezin al in een aftandse Opel Rekord mét aanhanger de Alpen over naar de Italiaanse zon lang voor er zoiets als een Gotthardtunnel bestond. En dat die reis twee dagen duurde was geen enkel probleem aangezien een groot deel van de route nog niet was voorzien van zoiets moderns als een snelweg. Maar al was er een snelweg geweest dan had het niet heel veel verschil gemaakt, want mijn vader was zuinig op zijn meer dan tien jaar oude Opel en reed nooit harder dan 90 km/uur. Ik was 12 jaar oud en had in Italië nooit heimwee.

Toen ik ouder was en zonder mijn ouders op vakantie ging bleef Italië mij trekken als een magneet, en ik heb zelfs wel een andere bestemming gekozen om na een paar dagen de spullen weer in te pakken en alsnog naar Italië te sturen. Ik voel mij daar bijna als een local en geen toerist, heb in de loop van de tijd genoeg van de taal opgepikt om mij verstaanbaar te kunnen maken en er zijn ook plaatsen waar ik de weg weet terwijl ik er voor de eerste keer kom. En dus denk ik wel eens dat ik ooit, in een eerder leven, in Rome heb gewoond.

Vooral als ik niet helemaal goed in mijn vel zit moet ik eigenlijk geen andere vakantiebestemming kiezen, want even naar huis gaan is het beste medicijn voor een niet goed zittend vel en goed tegen de onrust. Maar gelukkig krijg ik ook op andere plaatsten waar ik mijn vakantie doorbreng ingevingen die mij weer op weg helpen, misschien zelfs wel omdat ik mij dan bewuster ben van mijn vel en de slechte pasvorm. En zo vond ik mijzelf in september vorig jaar terug in de Duitse Eifel, terwijl ik de ingeving om mijn tweede thuis te gaan opzoeken in de weken daarvoor nadrukkelijk had genegeerd. En daar werd ik mij des te bewuster van mijn slecht zittende vel, maar was er misschien wel des te meer tijd voor ingevingen. Ingevingen die ik niet zou hebben gekregen als ik minder slecht in mijn velletje had gepast. En die ingevingen hebben mij gebracht waar ik nu ben en dus is het goed geweest.

Het is inmiddels 2018 en mijn vel begint weer van een confectiepak in een maatpak te veranderen. Er is hier en daar nog wat inneemwerk van mijn kleermaker nodig om het helemaal passend te krijgen, maar dat gaat ongetwijfeld goed komen. En dus wordt het ook weer tijd om een weekje naar huis te gaan. En behalve een weekje thuis rondlopen en wat heimwee te repareren kan er dan ook, als dat nodig is, wat laatste velherstel worden uitgevoerd. Ik kan bijna niet wachten om weer als (halve) Italiaan in Firenze en andere plaatsen in Toscane rond te lopen, écht Italiaans te eten en te drinken en nog verder tot rust te komen. En thuis te komen.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.