Terschelling

Wij komen sinds een paar jaar af en toe op Terschelling, en dan vooral in de laatste week van het jaar. Wij zijn er inmiddels ook al twee keer in augustus geweest maar dan alleen voor een verjaardag en ook niet langer dan een dag, en dat vind ik in de zomer ook lang genoeg. Ik weet niet precies waarom, maar in de zomer vind ik het eiland geen bal aan en dan heb ik geen zin om veel meer te doen dan bij het Wakend Oog of een andere gelegenheid met uitzicht te gaan zitten wachten tot de mij naar het vasteland terugbrengende boot weer aanmeert. Maar in de winter is het anders. “Terschelling” verder lezen

De laatste loodjes van 2013

De laatste loodjes van 2013 zijn een stuk minder zwaar dan die van een jaar geleden. Ik kan mij nog vaag herinneren dat ik er een jaar geleden redelijk doorheen zat en op vrijdag 21 december terugkwam van een rondje hardlopen en dacht dat ik de douche niet meer zou halen en ik had nergens meer zin in. En na de douche ben ik op de bank neergeploft en het duurde tot een stormachtige strandwandeling op Terschelling, en dat was pas 9 dagen later, tot ik mij weer een beetje mens ging voelen. En hardlopen deed ik pas weer in februari.

En nu, met nog 4 werkdagen te gaan tot ik de deur voor de laatste keer dit jaar achter mij dichttrek en smartphone en Outlook uitschakel, heb ik nog geen enkele last van een winterdip. Niet meer tenminste. Een paar dagen geleden stond de dip wel een klein beetje op de drempel, hij dacht zijn hand uit te willen steken richting de deurbel of misschien zelfs wel zonder aan te bellen binnen te willen komen, maar het is op de één of andere manier gelukt om hem te laten schrikken en naar de buren te laten vluchten. En ik ben best een beetje benieuwd wie van de buren de pineut is geweest.

De komende 4 dagen ga ik prima overleven en ik heb gewoon zin om lekker te gaan hardlopen, alleen vandaag even niet, en dan twee weken alleen maar leuke dingen te gaan doen. In die twee weken gaan wij in ieder geval veel uitwaaien en ook nog eens de zonnige en warme vakantie op Kreta voor de zomer van 2014 definitief maken. En het overleven van de gebruikelijke grijze en sombere eerste twee maanden van het nieuwe jaar wordt ook een stuk eenvoudiger omdat er in januari het lichtpuntje van ons vierde kleinkind gloeit.

Die laatste loodjes zijn dit jaar dan ook niet van lood maar van aluminium alleen staat het een beetje stom om het over ‘De laatste aluminiummetjes’ te hebben, en zelfs het woord opschrijven viel al niet mee. Misschien dat ik mij dan maar eens ga focussen op de laatste lootjes en wie weet helpt dat dan om de hoofdprijs van de Oudejaarsloterij op één van onze laatste lootjes te laten vallen. Dagdromen mag en is af en toe veel leuker dan de nachtelijke dromen.

Zomer

Vandaag is de zomer begonnen, dat hoop ik tenminste. Het gaat nog niet van harte, maar het is droog en het ziet er buiten redelijk licht uit. Gelukkig hebben wij al een paar weken zomer gehad want de eerste vakantie is al achter de rug. Ik ben voor het eerst sinds 2007 weer eens met de auto naar Italië gereden, samen met Sandra en mijn aanstaande kleinzoon. Ramon en Josje konden zich absoluut niet voorstellen dat het leuk zou zijn om 1.680 kilometer te rijden en kwamen een paar uur na ons in Rome aan….per vliegtuig.

En op de dag dat wij daar aankwamen werd het daar net zomer en daar waren wij best wel een beetje aan toe. En inmiddels dus alweer. Het is een beetje mis met de Hollandse zomers, ook al kan ik mij herinneren dat ik redelijk vaak op mijn zonnige vakantiebestemming met enig leedvermaak de voorpagina van de Telegraaf heb gelezen waarop foto’s van wegdobberende tenten op Nederlandse campings waren te zien. En ik heb zelfs eens een foto van de straat waar wij toen woonden gezien waar onze buurjongetjes met de rubberboot doorheen roeiden. Misschien dat ik mij pas bewust ben van de iets mindere Hollandse zomers sinds ik niet meer in het hoogseizoen op vakantie ga.

Wij hebben dus in ieder geval al een paar weken lekker warm gehad met zijn viertjes, en hopelijk komt er nu weer iets beter weer aan want voor ons begint nu de periode van de voorbereiding op de Dam tot Damloop. Het hoeft dan ook absoluut niet te warm te zijn, maar drie keer per week hardlopen in de stromende regen en met wind tegen is ook niet alles. En wij hebben ook weer plannen voor een iets langere afstand, want voor volgend jaar staan de halve marathons van Zwolle én Amsterdam op de agenda.

Maar voordat het zover is gaan wij in ieder geval nóg een keer op vakantie naar de zon, want ik vertrouw het hier voor geen meter en als die zomer niet deze kant op komt dan moet je hem gaan opzoeken. En ik moet er nog even niet aan denken dat het tegen die tijd hier alweer herfst is. Ergens moet er een klein foutje in de planning zijn gemaakt waardoor ik in het verkeerde land gereïncarneerd ben, of kon ik moeilijk kiezen tussen Amsterdam of Rome als geboortestad en is er gewoon een muntje van 100 lire opgegooid. Gelukkig dat Amsterdam dan zo dichtbij is dat ik er iedere week naar toe kan als ik daar behoefte aan heb.

Krabben in Oktober

Het is vandaag 15 oktober en precies een week geleden werden wij wakker in Bracciano en keken uit het raam van onze Bed & Breakfast en zagen een strakblauwe hemel, en een uurtje later liepen wij buiten in de warme zon om ergens te gaan ontbijten met een cappuccino en een brioche. Vandaag werd ik wakker en was het buiten nog niet helemaal licht maar viel het mij op dat het best redelijk fris was in huis en dat het net even iets comfortabeler zou zijn als ik de verwarming even aan zou doen. Vervolgens maakte ik een Nespresso en keek even naar buiten. Tot mijn schrik en afgrijzen zag ik dat de daken van de huizen aan de overkant wit waren en dat ook mijn auto niet meer donkerblauw maar wit was. En dat betekende dat, als ik vandaag zou hebben moeten werken, dat er voor de eerste keer na de zomer van 2011 ijs van de voorruit gekrabd had moeten worden. In Oktober!

Het is nog geen winter en ik heb ook nog helemaal geen zin in de winter, eerlijk gezegd heb ik nooit zin in de winter. Dat grijze, natte en donkere gedoe in dit land kan mij niet bekoren en ik wil er al helemaal nog niet aan denken omdat wij ruim een week geleden nog ergens op een Italiaans strand in de zon lagen. Maar goed, over 2 weken gaat de klok weer een uurtje terug en vanaf dat weekend kom ik voorlopig dus weer pas in het donker thuis en zie ik alleen daglicht in het weekend, als een soort van holbewoner. Ik zal er wel weer aan wennen, zoals ik er ieder jaar aan wen, en na een paar weken gaan de leuke dingen wel weer overheersen. Minder lang licht heeft ook wel weer zijn leuke kanten en bepaalde voordelen, zolang er maar geen ijs hoeft te worden gekrabd als ik net wakker ben.