• Gezondheid,  Leven,  Verbazing

    Ouder

    Het gaat zo goed als ongemerkt, ouder worden. Als kind duurt een jaar een eeuw omdat een verjaardag zó leuk is dat je bijna niet kan wachten tot je weer jarig bent. En vooral schooldagen duren veel te lang, want je wil alleen maar buiten leuke dingen doen en cijfers en letters zijn allesbehalve leuk. En als het goed is en je zo gelukkig bent gezond te zijn en in een beetje stabiele omgeving op te groeien bestaat het leven alleen maar uit leuke dingen. Zo lijkt het achteraf tenminste omdat je de iets minder leuke dingen gewoon bent vergeten.

  • Hardlopen

    Wijsheid

    Men zegt dat wijsheid met de jaren komt, en in mijn geval is dat natuurlijk absoluut waar. Waarschijnlijk heeft dat vooral te maken met een iets te lang aangehouden eigenwijsheid wat dan met die wijsheid in aanvaring komt waardoor het nog ietsje langer duurt dan nodig is.

    Laat ik mij hier voor vandaag maar eens beperken tot het hardlopen, want daar speelt de eigenwijsheid mij nog wel eens parten en denk ik regelmatig dat ik weer wat wijzer ben geworden. Mijn allereerste probeersels op het gebied van hardlopen dateren van bijna vier jaar geleden toen ik de 50 al gepasseerd was, al ruim een jaar dus. En in de jaren daarvoor was ik eigenwijs genoeg om te denken dat hardlopen toch vooral iets was voor de niet zo wijzen onder ons. Dat maakte ik natuurlijk vooral mijzelf wijs want ik kon mij niet voorstellen dat het leuk zou kunnen zijn om, geheel vrijwillig en zonder dat je ervoor betaald krijgt, een paar keer week tot aan het punt van totale uitputting rondjes door een woonwijk te gaan rennen. Gewoon voor de lol dus. Wat ook niet hielp was dat ik er een groot deel van mijn leven ongeveer 30 kilo te zwaar voor was en dat het al een redelijk sportieve opgave was om in de vakantie een uurtje door Rome te wandelen.

    Er verandert zo af en toe nog wel eens iets in een leven en dus ook in dat van mij, en wat daarbij natuurlijk ook helpt is dat je ieder jaar weer een jaartje ouder word. Die 30 kilo was ik al kwijt toen ik mij bijna vier jaar geleden op sleeptouw liet nemen om amechtig hijgend door een woonwijk te gaan lopen. Uiteraard deed ik dat bij voorkeur in het donker en wat ook nog eens hielp was dat niemand mij kende omdat wij nog maar een paar maanden in die woonwijk woonden, en voor mij was het zelfs een hele nieuwe woonplaats waar ik volledig anoniem kon zijn. Maar ik kon mij toch wel relatief snel aanpassen aan het idee dat rondjes door een woonwijk rennen leuk kon zijn. En het was niet alleen leuk maar de gevolgen voor de rest van het fysieke en mentale gestel waren ook niet onaardig en ik kon mij plotseling voorstellen dat ik dit nog best wel een redelijk tijdje kon doen. En dat het misschien ook nog wel eens kon helpen om gezonder oud en leuker oud en zelfs ouder te worden. Alleen die blessures, dat was dan wat minder.

    Ik ben inmiddels best wel een paar keer geblesseerd geweest en dan kwam mijn eigenwijsheid toch weer om de hoek kijken. Knieën, achillespezen, kuiten, voet, er was om de paar maanden wel iets waardoor ik de trap op en neer strompelde en het hardlopen er weer even bij inschoot. Vooral te snel weer beginnen omdat die spieren niet zo moesten zeuren en denken dat het allemaal dan vanzelf weer goed zou komen, en vooral mijn humeur laten vergallen als dan bleek dat ik dan misschien nog even een weekje langer had kunnen wachten. En als ik dan weer kon lopen dan ook meteen weer volop gaan proberen om weer zo snel mogelijk op niveau te zijn, een niveau om bijvoorbeeld toch die Dam tot Damloop nog te kunnen halen. Ik heb altijd haast.

    De laatste week heeft de wijsheid toegeslagen, maar ik ben dan inmiddels ook al 4 jaar ouder en dus mag het wel een keertje. Mijn kuitspier heeft de nodige rust gehad, ook al had het misschien nog niet iets langer gekund, en ik kon weer gaan hardlopen. Maar ik heb de Dam tot Damloop uit mijn hoofd gezet en heb tot nu toe kans gezien om naar mijn eigen oude, wijze hoofd te luisteren en loop bewust rustig en houd de afstand beperkt. Op die manier kan ik in ieder geval weer een paar keer per week dat doen wat ik inmiddels heel leuk en ook lekker vind om te doen, hardlopen. Maar ik moet er wel heel veel moeite voor doen om mijn wijsheid te helpen om het van mijn eigenwijsheid te winnen, want die laatste ligt constant op de loer en probeert mij linksaf te laten slaan in de richting van de langere afstand in plaats van rechtsaf naar huis. Maar na een paar keer begint het nu als een overwinning te voelen dat mijn wijsheid het wint in plaats van het nodig vinden om ten kosten van alles een onhaalbaar doel na te streven. Dat onhaalbare doel komt volgend jaar wel weer