• Feestdagen,  Leven,  Verbazing,  Werk

    De tijd kruipt te snel

    Al meer dan 20 jaar werk ik bij het bedrijf waar ik in eerste instantie eigenlijk niet wilde werken. Na mijn eerste carrière in de accountancy, geëindigd door de geboorte van mijn oudste dochter waardoor ik tot de ontdekking kwam dat thuis zijn ook best leuk kon zijn, kwam ik na een paar saaie tussenstops in de ICT terecht. En ik dacht toen nog dat het van zeer korte duur zou zijn omdat ik mij had laten overhalen iets te gaan doen waar ik dacht mijn ei niet in kwijt te kunnen.

  • Auto,  Werk

    De orde van de dag

    Ik was dus inderdaad een beetje voorbarig bezig met het uitzoeken van een nieuwe leasemobiel, want inmiddels heb ik te horen gekregen dat mijn auto weliswaar redelijk geraakt is maar nog wel wordt hersteld. En dat schijnt nog best een redelijke klus te zijn want er wordt al aan gewerkt en als alles goed gaat moet de Mondeo aan het einde van de volgende week weer zo goed als nieuw zijn, de achterkant tenminste. En dus kunnen wij wat auto’s betreft weer over tot de orde van de dag, wat dat dan ook mag zijn want iedere dag is anders en weer een verrassing en heeft daardoor een andere orde.

    In ieder geval is een groot deel van die dagelijkse orde iets wat men werken noemt, en wat dat betreft is het de laatste tijd wel behoorlijk druk. Ik schrijf hier nooit iets over mijn werk, hoofdzakelijk omdat ik zelf zoveel mogelijk probeer een duidelijke scheiding te houden tussen werk en privé. En mijn weblog beschouw ik als een plek waar ik voor mijn plezier het een en ander schrijf en wat helemaal niets met mijn werk te maken heeft. Maar in de praktijk kan je zakelijk gezien last krijgen van de dingen die hier te lezen zijn, en als het even tegenzit zelfs meer dan last.

    Ik kan hier dus niet schrijven dat ik er lol in heb om tijdens het hardlopen, gekleed in niet meer dan een regenjas en een paar sportschoenen, mijn jas open te slaan als ik een bejaarde dame op een fiets tegenkom. Die bejaarde dame zou misschien in een deuk liggen of zwaar onder de indruk zijn van mijn gespierde lichaam (ik hoop het laatste), maar mijn collega’s en zakelijke relaties zouden mij niet meer zo serieus nemen en dat zou mijn positie dan wel eens redelijk lastig kunnen maken. En dan is het best wel eens moeilijk om de grens te bepalen tussen wat je wel en niet kunt schrijven, en tussen wat nog wel en niet meer als privé wordt beschouwd, vooral ook omdat niet iedereen daar hetzelfde over denkt.

    Zo ben ik ooit een keer in het TV-programma ‘Blik op de Weg’ te gast geweest, al waren er maar weinigen die mij in dat programma hebben gezien aangezien ik als een vage blauwe schicht door het beeld bewoog. Maar het was mijn auto en ik reed inderdaad redelijk te hard, en daarbij nam ik ook nog eens zo onverwacht en met redelijke snelheid de afslag naar huis dat de achtervolgende camera mij kwijt was. Ik kon daar zelf wel om lachen en ook mijn collega’s en klanten, aan wie ik het vertelde, vonden het wel grappig na het op ‘Uitzending Gemist’ te hebben gezien. Maar wie schetst mijn verbazing toen ik een paar dagen later op kantoor te horen kreeg dat het maar goed was dat ik niet was aangehouden en in beeld was geweest, want dan hadden er wel eens maatregelen genomen kunnen worden. In mijn positie kan ik mij namelijk niet veroorloven dat ik op TV kom in zo’n programma want wat hadden onze klanten wel niet van mij moeten denken, en nog meer van dat geneuzel. Ook al omdat ik sprakeloos was heb ik er maar niet op gereageerd. Er lopen op mijn werk dus rare snuiters rond, zoals overal, die zich om wat voor reden ook erg belangrijk vinden en daarin enorm kunnen doorslaan.

    En dus schrijf ik vooral niet over werk-gerelateerde zaken, net zo min als ik te uitgebreid schrijf over mijn belevenissen tijdens het hardlopen (in regenjas dan wel andere kledij), maar er blijven genoeg andere leuke dingen over om over te schrijven. Zoals mijn volgende auto waar ik ongetwijfeld ook weer te hard mee kan rijden.