Ik heb meegespeeld

Een tweetal weken geleden heb ik hier iets geschreven over mijn poging om na 26 jaar weer eens iets te doen wat op voetballen leek, en dat leek dus eigenlijk nergens op. Gisteren heb ik een tweede poging gewaagd en tot mijn grote voldoening heb ik het gevoel dat ik nu echt heb meegespeeld.

Ik had besloten om nu eerst rustig te beginnen en van achteruit te zorgen dat ik zo af en toe een bal in mijn voet kreeg, en dan eens te kijken of het mij lukte om ook een medespeler te bereiken. En naarmate de tijd vorderde ging dat steeds beter en kreeg ik steeds meer het gevoel dat ik weer enigszins iets kon met dat ronde ding. En het lukte op een gegeven ogenblik zelfs om een aanval op te zetten en op basis van inzicht ballen van de tegenpartij te onderscheppen, en zelfs mijn medespelers durfden mij na verloop van tijd aan te spelen omdat zij niet meer het idee hadden dan gelijk de bal kwijt te zijn.

En ik kan nu dus zeggen dat ik heb gevoetbald in plaats van alleen maar een duurloop van ruim een uur te hebben gedaan, en dat voelt best wel lekker. En ik ga het waarschijnlijk nog wel een paar keer doen, denk ik……

26 jaar geleden

Mijn Opa was een fanatiek supporter van Blauw Wit en dat was destijds een gerenommeerde club in Amsterdam. Zij speelden net als DWS in het Olympisch Stadion en het waren vooral de wedstrijden tussen die 2 clubs en Ajax die destijds bekend stonden als ‘klassiekers’. De clubliefde van mijn Opa ging zover dat hij in het weekend ook suppoost was in het Olympisch Stadion en zodoende was ik als klein jongetje met enige regelmaat en uiteraard gratis op de tribunes te vinden als Blauw Wit speelde. Het sprak dan ook vanzelf dat ik lid werd van Blauw Wit toen ik oud genoeg was om te lid te mogen worden. En uiteraard kwam mijn Opa dan ook vaak kijken in de hoop dat ik ooit goed genoeg zou worden om Erwin Sparendam op te volgen. “26 jaar geleden” verder lezen

Voetbal

Je merkte in de USA relatief weinig van het feit dat er ergens anders op de wereld een WK-voetbal aan de gang was, op een enkele kroeg na die borden buiten had staan om toeristen uit andere werelddelen er op attent te maken dat zij daar konden komen kijken. Maar thuis hadden wij niet gekeken en dus deden wij het daar ook niet, al zagen wij toevallig op onze hotelkamer een stukje van Nederland – Japan, en in dat stukje viel ook het enige doelpunt nog.

Ergens onderweg de I-380 in Pennsylvania werden wij wel geconfronteerd met het verschijnsel clubliefde. In de VS kan je tegen betaling een eigen nummerplaat laten maken, en wij reden bij toeval achter een Saab uit die staat met de nummerplaat ´AFC AJAX´. Het moet bijna een ex-Amsterdammer zijn geweest die zijn geluk in Amerika is gaan zoeken, maar misschien toch nog wel een beetje heimwee heeft.