Nog geen idee

Saluzzo

Soms begin je een blog te schrijven zonder dat je weet waar het over gaat, en dan komt er al schrijvend vanzelf iets op het digitale papier. Maar afhankelijk van het uitzicht komt er ook wel eens een suggestie, al dan niet serieus bedoeld, voor een mooi onderwerp om over te schrijven. Maar niet alle suggesties kunnen zomaar worden opgevolgd, dat is tenminste hoe ik er over denk als mijn hoofd het nog doet, om de eenvoudige reden dat sprakeloosheid zo moeilijk vertaald kan worden in woorden die uit mijn vingers komen. En terwijl ik dit schrijf, in de tuin genietend van het on-Hollandse zomerweer en een bordje vers fruit, ben ik in mijn hoofd ineens onderweg naar Italië. En heb ik heimwee zonder er last van te hebben.

“Nog geen idee” verder lezen

Blijheid

Volgens mij begin ik inmiddels iets te snappen van de Terschellinger Blijheid waar ik het een tijdje geleden over had, alleen heeft het dan in mijn geval niets met Terschelling te maken. Maar ik denk dat ik toch wel iets van het gevoel begin te begrijpen. Het heeft gewoon iets te maken met iets waar iemand zich enorm op verheugt, en als die verheugelijkheid een bepaalde grens overschrijdt dan is er maar weinig waardoor er de kans bestaat dat je humeur verandert van een tropisch strand met palmbomen in een Hollandse februaridepressie. “Blijheid” verder lezen

Vliegles

Gisteren was ik jarig, voor de 54ste keer om precies te zijn, en mijn mooiste cadeau was iets wat ik al heel lang een keertje heb willen doen…..echt zelf vliegen. En het was ook nog eens echt een verrassing, want het enige wat ik wist was dat ik om 10 uur klaar moest staan om ergens mee naartoe te worden genomen. En dus kwamen wij op Teuge aan waar een 4-persoons vliegtuig voor mij klaar stond om 45 minuten mee de lucht in te gaan. En het was écht geweldig om eerst boven ons eigen huis een paar rondjes te doen en daarna het stuur over te nemen en een half uurtje rond te vliegen. En dat voor iemand die een jaar of 12 geleden nog vliegangst had…..

Fietsen

Ik ben als kind nooit echt een liefhebber geweest van fietsen, en dat terwijl ik geboren en getogen ben in een stad waar heel veel wordt gefietst. Maar ik kan mij niet herinneren dat ik een rood kinderfietsje heb gehad en volgens mij heb ik pas echt leren fietsen toen wij zo rond mijn zevende levensjaar naar één van de buitenwijken van Amsterdam zijn verhuisd. Ik kan mij namelijk een blauwe fiets met verstelbare trappers als verjaardagscadeau herinneren, een fiets die eigenlijk te groot was maar op de groei was gekocht. Later werd na veel gezeur mijnerzijds het stuur van die fiets vervangen door zo’n belachelijk chopper-stuur, want dat was natuurlijk veel stoerder toen ik naar de middelbare school ging.

Na enige tijd ontdekte ik dat ik liever een half uur naar school liep dan dat ik 10 minuten op de fiets zat, en het was die zware schooltas die ervoor zorgde dat ik toch naar fietste. Al was het dagelijks twee keer uit alle macht aan de snelbinders trekken om deze over mijn schooltas heen te krijgen en het minstens één keer per week uit evenwicht raken omdat die tas aan de zijkant van mijn fiets hing ook geen feestje.

Ergens in de loop van mijn middelbare schoolcarrière was mijn 4 jaar jongere broertje aan een andere fiets toe, en ik was inmiddels mijn fiets wel een beetje ontgroeid. En dus kreeg ik een nieuwe fiets en hij mijn oude, ook al werd dat oude ding best wel aardig opgeknapt. Mijn vader had namelijk in zijn jonge jaren in een fietsfabriek gewerkt en was daar best wel handig in. Hij was daarom ook handig in het bouwen van mijn nieuwe fiets waar ik zelf niet zoveel behoefte aan had, want de tijd van hele zware schooltassen was voorbij en ik kon het inmiddels met een pukkel af en ik kon dus ook prima te voet naar school. Maar dat was een tevergeefse discussie en dus kreeg ik voor mijn verjaardag weer een nieuwe fiets.

Die fiets werd vanaf dat moment redelijk geboycot en ik liep de afstand tussen huis en school regelmatig terwijl er een nieuwe fiets in de schuur stond, want fietsen was mijn ding niet. Ik ging nog wel eens een keer met mijn neef naar Zaandam en Castricum om daar bij zijn broers op visite te gaan, maar dan was ik dolgelukkig als ik weer terug was en die fiets weer deponeerde waar hij thuis hoorde, in de schuur. Ik was het gezeur over het niet naar school  willen fietsen terwijl er speciaal voor mij een nieuwe fiets was gekocht op een gegeven moment redelijk zat, en dus besloot ik op een zaterdagmiddag mijn fiets op de Nieuwe Zijds Voorburgwal niet op slot te zetten. En inderdaad, toen ik een uurtje later terugkwam was mijn mooie nieuwe fiets verdwenen en ik heb hem nooit meer teruggezien. En dat was het einde van mijn fiets carrière, want ik kreeg uiteraard niet weer een nieuwe fiets omdat ik er niet voorzichtig mee was geweest. En niet lang daarna en voordat ik 16 was geworden reed ik op een brommer.

Dat was ongeveer 38 jaar geleden, en in die 38 jaar heb ik nog welgeteld 3 keer op een fiets gezeten. De eerste keer was toen mijn vader mij een keer vroeg of ik zin had samen met hem om op één van zijn racefietsen, hij had er inderdaad meer dan één, een rondje Haarlemmermeerpolder te gaan fietsen. Ik was nog jong en in redelijk goede conditie en ik dacht die ouwe vent, hij was toen een jaar of 47, er wel even af te rijden. Een paar straten verder begon ik de fiets steeds verder terug te schakelen omdat ik het verzet niet meer rond kreeg, en mijn vader verdween uit het zicht. Ik ben maar rechtsomkeert gegaan om ruim een uur voor mijn vader met rubberen benen weer terug te zijn, en met de belofte aan mijzelf om nooit meer te fietsen. De tweede keer dat ik nog eens op een fiets zat was een paar jaar geleden toen ik met mijn collega’s een weekendje op Ameland was, en er onaangekondigd een batterij fietsen voor ons klaar stond. Na een kwartiertje amechtig hijgend door de duinen te hebben getrapt op een loodzwaar oud barrel zeeg ik neer op een terrasje bij een rode vuurtoren en ik heb de rest van de dag nodig gehad om bij te komen. En de derde en laatste keer was vorig jaar toen ik bij gebrek aan een auto op de fiets van Josje naar de fysiotherapeut ging en niet wist hoe de versnellingen werkten, met als gevolg dat ik mij een ongeluk trapte en nog werd ingehaald door een bejaarde met een rollator. Het is dus echt niets voor mij.

Maar nu hebben wij, heb ik dus ook, een MTB gekocht, een echte mountainbike. En ja, ik weet dat wij in dit land geen bergen hebben, en dat is maar goed ook, maar vandaag heb ik voor het eerst sinds heel lang weer écht gefietst. Het was een stukje van maar een kilometer of vijf, maar omdat die MTB 21 versnellingen heeft moest ik wel even proberen hoe hard het ongeveer ging en of het een leuke aanvulling was op het hardlopen. En ik vond het leuk. Er is alleen één minpuntje; het zadel is wel heel erg hard en als je redelijk hard rijd en over de fietspaden stuitert dan voel je dat nogal in je edele delen. En de personen die hebben verteld dat wij van die broeken met ingebouwde depend-slips zouden moeten dragen hebben helaas gelijk. Het ziet er niet uit en ik zal dus niet zo snel op de MTB naar Albert Heijn gaan om daar met een enorme bult in mijn broek boodschappen te gaan doen, maar het is harde noodzaak, met de nadruk op het woord ‘harde’. Maar……fietsen is nu ineens wél leuk.