Rust

Ik heb een aantal jaar geleden de rust gevonden, zo lijkt het. Maar daar heb ik mij nog wel een tijdje tegen verzet want rust klinkt als ingekakt, in mijn oren tenminste.

Ik heb mij jarenlang verzet tegen het kiezen voor een vaste plek als vakantiebestemming, het ieder jaar in de auto stappen met een aangekoppelde aluminium tent op wielen en vervolgens naar dezelfde plek aan een Italiaans meer rijden om daar gezellig met alle andere jaarlijkse vakantieforenzen 3 weken koffie te drinken en te barbecueën. Het was (en is) in mijn ogen de burgertruttigheid ten top. En ook al reed ik wel ieder jaar naar Italië, ik deed dat zonder iets voort te sleuren en ook ieder jaar naar een andere plek waar wij een stacaravan huurden. En als ik eenmaal op die plek was aangekomen bleef ik daar vooral niet drie weken in mijn klapstoeltje zitten met mijn Nederlandse krantje en een puzzelboekje. Dat lukte wel een dag of twee maar dan werd ik weer onrustig en moest er een dagje op uit worden getrokken, en als het niet anders kon dan deed ik dat alleen. En als ik dan hoorde dat de meeste andere Nederlanders er al voor de weet-ik-veel-hoeveelste keer kwamen omdat het er zo ‘gezellig’ was stond het kippenvel dik op mijn armen, en was ik in gedachten al op zoek naar de bestemming voor het volgende jaar.

Het ging uiteindelijk zelfs zo ver dat ik op zoek ging naar een Italiaanse bestemming waar zo min mogelijk Nederlanders zouden zijn, en dan moet je dus iets verder weg en de Noord-Italiaanse meren voorbij rijden, en zo kwamen wij in Bracciano terecht. Het was een plek met Italianen, Fransen, Hongaren en ook een paar Nederlanders, en op korte afstand van Rome. En achteraf gezien was dat de eerste keer dat ik mij niet de hele vakantie onrustig voelde en alweer bezig was met de volgende bestemming. Ik kon nog steeds niet de hele week in mijn klapstoeltje blijven zitten maar ik voelde mij wel meer op vakantie dan anders. Maar natuurlijk ging ik het volgende jaar niet naar die plek terug, want het was nu eenmaal tegen mijn principes om twee keer naar dezelfde plek te gaan, maar zaten wij ergens in Toscane terwijl ik heimwee had naar Bracciano zonder dat in eerste instantie aan mijzelf te willen toegeven. Maar ergens in die periode kwam ik tot het besef dat het onzin was om niet terug te gaan naar een plek waar wij al eerder waren geweest, alleen maar omdat het tegen onzinnige principes was en zo vond ik mijn rust in Bracciano. Het eerste deel in ieder geval.

Dat betekende niet dat het verzet tegen het jaarlijks terugkeren op eenzelfde bestemming in zijn geheel was opgegeven, want in mijn hoofd was dat alleen maar verbonden met Bracciano. Iedere andere bestemming was per definitie éénmalig. Maar toen ik voor de eerste keer met Josje op Kreta was bleek ik ook nog eens zomaar langer dan een week iedere dag op een strandbedje met een boek te kunnen doorbrengen, zonder de gebruikelijke na een paar dagen opkomende onrust waardoor ik ‘iets’ moest gaan doen. Ik deed gewoon helemaal niets, en dat iedere dag, en verheugde mij iedere dag weer op het door Stelios klaargemaakte eten en zijn praatjes na het eten onder het genot van een glaasje. En gek genoeg leek het mij een jaar later ook nog eens leuk om daar nog eens naar terug te gaan, en vond ik het geweldig dat wij niet alleen door Stelios maar ook op het strand door Yannis herkend en begroet werden alsof wij er al jaren kwamen.

En dit jaar hadden wij ook best wel weer naar Kreta willen gaan maar kozen voor een ander eiland omdat de accommodatie van Stelios om de één of andere reden niet te boeken was, maar dat andere eiland was het toch niet helemaal. En zo waren wij een paar dagen geleden op zoek naar een bestemming voor volgend jaar toen ik ontdekte dat onze ‘vaste’ plek op Kreta weer in de gids stond. En wij hebben vandaag alweer gereserveerd voor eind september 2012, na het lopen van de Dam tot Damloop, om te voorkomen dat het vol zou zijn. En wij verheugen ons allebei alweer op een vakantie op ons vaste plekje op Kreta, en inmiddels weet ik dat dit niets te maken heeft met inkakken maar met rust. En ik weet nu ook dat het spontaan iets bedenken om naartoe te gaan, waar ik het hele jaar door ‘last’ van heb, niets te maken heeft met onrust. En dat is een rustig gevoel.

Kerst

Het is de ochtend van de tweede Kerstdag en voor het tweede jaar op rij zijn wij in ons land gezegend met een sneeuwdek, en dit keer nog wat dikker dan vorige jaar. Overigens was het in 2009 voor het eerst sinds 1981 dat het een officiële witte kerst was en voor de volgende witte kerst moeten wij terug naar 1964 (Bron: KNMI). Ik heb niet zoveel met dat witte spul en de bijbehorende temperaturen al vind ik het wel heel mooi om vanuit mijn warme auto naar de landschappen te kijken waar ik dagelijks doorheen rijd. Maar ik heb meer met zon en warmte en het wordt tijd dat er een DVD op de markt komt met niets dan beelden van Toscaanse landschappen in de zomer, dit ter compensatie voor mijn dreigende winterdepressie.

Het schijnt zo te zijn dat de meeste mensen Kerst op een redelijke traditionele manier ‘vieren’, en dan heb ik het met name over het traditioneel samen eten met ouders en schoonouders of andere vormen van familie. Wij hebben niet zo heel veel met de voor velen gebruikelijke tradities en verplichtingen en vooral ik heb dan ook nogal wat plezier als ik de gezichtsuitdrukkingen zie als ik om mij heen hoor vertellen wat voor gezelligs men allemaal gaat doen tijdens deze dagen. En de diepe zuchten die daarbij worden geslaakt zorgen bij mij nog voor wat extra verhoging van de feestvreugde. En zo wordt Kerst voor velen een periode waar niet naar uit wordt gekeken omdat die dagen al dan niet deels moeten worden doorgebracht op plaatsen waar men op dat moment liever niet wil zijn.

Wij hebben gelukkig geen last van Kersttradities en doen ook niet aan de tradities van anderen mee, al hebben wij inmiddels wel onze eigen traditie opgebouwd. Wij doen dus vooral dingen die wij leuk vinden en dat kan ieder jaar iets anders zijn. Zo hebben wij vorig jaar één van beide dagen in de sauna doorgebracht en dit jaar hebben wij een stapel DVD’s verzameld en zijn wij vooral lui, al wordt er tussendoor natuurlijk wel zo af en toe iets lekkers klaargemaakt. En volgend jaar doen wij het waarschijnlijk weer heel anders want als het goed is staat hier dan een nieuwe keuken en misschien vinden wij het dan wel heel leuk om, heel traditioneel, de kinderen te vragen om te komen eten.