De Rugzak

Al enige tijd, zeker al een paar jaar, valt het mij op dat er een soort van samenzwering gaande is met de rugzak als een soort van geheim teken. Iets waar de samenzweerders elkaar aan herkennen zonder dat het al te erg opvalt, behalve mij natuurlijk. En het centrum van die samenzwering is Terschelling.

“De Rugzak” verder lezen

Blijheid

Volgens mij begin ik inmiddels iets te snappen van de Terschellinger Blijheid waar ik het een tijdje geleden over had, alleen heeft het dan in mijn geval niets met Terschelling te maken. Maar ik denk dat ik toch wel iets van het gevoel begin te begrijpen. Het heeft gewoon iets te maken met iets waar iemand zich enorm op verheugt, en als die verheugelijkheid een bepaalde grens overschrijdt dan is er maar weinig waardoor er de kans bestaat dat je humeur verandert van een tropisch strand met palmbomen in een Hollandse februaridepressie. “Blijheid” verder lezen

Terschelling

Wij komen sinds een paar jaar af en toe op Terschelling, en dan vooral in de laatste week van het jaar. Wij zijn er inmiddels ook al twee keer in augustus geweest maar dan alleen voor een verjaardag en ook niet langer dan een dag, en dat vind ik in de zomer ook lang genoeg. Ik weet niet precies waarom, maar in de zomer vind ik het eiland geen bal aan en dan heb ik geen zin om veel meer te doen dan bij het Wakend Oog of een andere gelegenheid met uitzicht te gaan zitten wachten tot de mij naar het vasteland terugbrengende boot weer aanmeert. Maar in de winter is het anders. “Terschelling” verder lezen

De kortste dag

Het is vandaag weer de kortste dag van het jaar, en ik kan mij die van een jaar geleden nog heel goed herinneren. Vorig jaar was die kortste dag van het jaar ook meteen het begin van mijn winter. Ik was al een paar weken redelijk aan vakantie toe en werkte die dag thuis, en aan het einde van die dag ging ik een rondje hardlopen. En dat was meteen het laatste rondje tot het begin van de lente want ik plofte op de bank en ben daar een paar dagen niet meer van opgestaan.

Dit jaar is mijn winter nog niet begonnen. Mijn laatste werkdag was gisteren en ook nu sloot ik de werkweek, -maand en -jaar af met een rondje hardlopen. Maar dit keer liep ik mijn rondje met een brede grijns op mijn gezicht in plaats van diep zuchtend. En ik kijk alweer uit naar mijn volgende rondje, morgenochtend voor het ontbijt, en naar de 10 kilometer die ik op Terschelling ga lopen, van de kroeg van Hessel terug naar ons huisje aan de andere kant van het eiland.

Terschelling in de winter begint een beetje een traditie te worden en het is in die periode een geweldige plek om de accu op te laden. In de zomer vind ik er écht geen bal aan, al heb ik geen idee waarom niet, maar als het koud en winderig is dan is het dé plek om tussen de oren op te frissen en uit te rusten. Ook vorig jaar kwam ik pas op Terschelling weer bij mijn positieven toen wij met zijn tweeën  een paar kilometer tegen de harde wind in op een verlaten strand liepen. En de schaal met oliebollen bij Hessel deed de rest.

Dit jaar ga ik de oliebollen daar zelf bakken, een traditie van vroeger toen ik ieder jaar op oudejaarsdag een paar uur achter de pan met dampende olie stond. Uiteraard met harde muziek aan zodat ik beter, en op de maat van de muziek, rondjes kan draaien met de verschillende lepels en andere attributen. En zo begint het nieuwe jaar straks ook heel anders dan dit jaar is begonnen.

En er staat weer een hoop te gebeuren in 2014. Het vierde kleinkind zal er al snel in het nieuwe jaar zijn en dat blijft een bijzondere gebeurtenis, en dat zal zelfs nog zo zijn als de tiende wordt geboren. Zakelijk gezien staat er een nieuwe uitdaging voor de deur omdat er na onze fusie een nieuw bedrijf in de steigers staat, met nieuwe uitdagingen en nieuwe kansen. En daar heb ik veel zin in.  En om de balans tussen werk en privé een beetje in goede banen te leiden verheugen wij ons ook alweer op de eerste vakantie naar ons vaste plekje op Kreta. De tickets kunnen al worden geboekt en de mail naar het appartement wordt morgen ook verstuurd. Het plekje zelf houden wij een beetje geheim en wat ons betreft wordt het nooit in een vakantiegids opgenomen, dat vinden Stelios en Yannis vast niet erg.

En zo gaan wij dan weer op weg naar de volgende kortste dag, al mag het wat mij betreft best wel iets langzamer gaan want de tijd vliegt. Luuk zit inmiddels alweer op de basisschool, Aiden is alweer een jaar oud en kan al lopen en Thomas is ook al een hele kerel. En het voelt alsof dat allemaal binnen een paar weken is gebeurd. Maar er is dan ook niet voor niets het spreekwoord “Time flies when you’re having fun”, en dat zou betekenen dat de tijd alleen maar langzamer gaat als je geen plezier hebt. Laat het dan maar zo want plezier hebben wij volop.

De laatste loodjes van 2013

De laatste loodjes van 2013 zijn een stuk minder zwaar dan die van een jaar geleden. Ik kan mij nog vaag herinneren dat ik er een jaar geleden redelijk doorheen zat en op vrijdag 21 december terugkwam van een rondje hardlopen en dacht dat ik de douche niet meer zou halen en ik had nergens meer zin in. En na de douche ben ik op de bank neergeploft en het duurde tot een stormachtige strandwandeling op Terschelling, en dat was pas 9 dagen later, tot ik mij weer een beetje mens ging voelen. En hardlopen deed ik pas weer in februari.

En nu, met nog 4 werkdagen te gaan tot ik de deur voor de laatste keer dit jaar achter mij dichttrek en smartphone en Outlook uitschakel, heb ik nog geen enkele last van een winterdip. Niet meer tenminste. Een paar dagen geleden stond de dip wel een klein beetje op de drempel, hij dacht zijn hand uit te willen steken richting de deurbel of misschien zelfs wel zonder aan te bellen binnen te willen komen, maar het is op de één of andere manier gelukt om hem te laten schrikken en naar de buren te laten vluchten. En ik ben best een beetje benieuwd wie van de buren de pineut is geweest.

De komende 4 dagen ga ik prima overleven en ik heb gewoon zin om lekker te gaan hardlopen, alleen vandaag even niet, en dan twee weken alleen maar leuke dingen te gaan doen. In die twee weken gaan wij in ieder geval veel uitwaaien en ook nog eens de zonnige en warme vakantie op Kreta voor de zomer van 2014 definitief maken. En het overleven van de gebruikelijke grijze en sombere eerste twee maanden van het nieuwe jaar wordt ook een stuk eenvoudiger omdat er in januari het lichtpuntje van ons vierde kleinkind gloeit.

Die laatste loodjes zijn dit jaar dan ook niet van lood maar van aluminium alleen staat het een beetje stom om het over ‘De laatste aluminiummetjes’ te hebben, en zelfs het woord opschrijven viel al niet mee. Misschien dat ik mij dan maar eens ga focussen op de laatste lootjes en wie weet helpt dat dan om de hoofdprijs van de Oudejaarsloterij op één van onze laatste lootjes te laten vallen. Dagdromen mag en is af en toe veel leuker dan de nachtelijke dromen.

Het einde nadert

Het einde van het jaar 2013 komt al snel dichterbij. Het is dan weliswaar pas 6 december en Sinterklaas probeerde  gisteren nog tegen de storm in met zijn paard van dak naar dak te springen, maar in mijn agenda staan nog maar een paar drukke dagen waarop ik op allerlei plaatsen in het land mijn kunsten mag vertonen en dan trek ik op donderdag 19 december de fictieve deur van dit jaar achter mij dicht. En net als ieder jaar ben ik er best weer aan toe.

En net als ieder jaar begint ook nu weer het vakantiegevoel te kriebelen, de voorpret steekt zijn kop op en zorgt ervoor dat ik de gisteren tegen de ramen slaande regen, het knetterende onweer en de om het huis gierende storm wel grappig vond. Dat ik nog deur uit moest om naar de sportschool te gaan was iets minder aanlokkelijk maar je moet iets over hebben voor een strak vakantielichaam.

Als alles volgens plan verloopt gaan wij eind mei weer naar ons favoriete plekje op Kreta, een beetje lastig te bereiken omdat het niet gewoon in de vakantiegids te vinden is maar er kan in ieder geval wel een ticket naar Chania worden geboekt en de locatie is via Booking.com te reserveren en per taxi te bereiken. En juist het feit dat het niet zomaar via een stapel vakantiegidsen is te boeken zorgt ervoor dat het een plek is waar je geen last hebt van een overlast aan toeristen, dat je het strandje van Aghii Apostoli nog net niet helemaal voor jezelf hebt en waar je echt Grieks kunt eten. Een paar kilometer verderop ligt het met terrasjes bezaaide Platanias, vol met al ruim voor de lunch bierdrinkende bierbuiken,  en daar merk je de hele vakantie helemaal niets van. Daar doen wij ruim een week niets anders dan rustig wakker worden, een door Stelios klaargemaakt ontbijt compleet met vers geperste jus van sinaasappels uit eigen boomgaard nuttigen, naar het strand van Yannis lopen waar wij met onze e-readers onder de arm een ligbed en parasol uitzoeken waar wij niet eerder dan tegen de avond weer van opstaan (behalve om frappé, koffie en fresh fruit te nuttigen), terug naar Stelios wandelen om iets op maat gemaakt Grieks te eten en Raki te drinken en weer te gaan slapen.

Maar eerst gaan wij deze winter nog een paar dagen naar Terschelling om uit te waaien op een stormachtig en verlaten strand, de grijze cellen tussen de oren even schoon laten blazen, oliebollen eten bij Hessel in Hoorn, een goed boek lezen met een glas whisky onder handbereik terwijl  de storm tegen de ramen beukt, lange wandelingen maken en lekkere dingen koken. En zo maken wij ons klaar voor het nieuwe jaar, een jaar met een nieuw begin omdat al snel ons vierde kleinkind geboren gaat worden en waar ik moet beginnen met afsluiten.

De fictieve deur die ik over een paar weken achter mij dicht trek wordt dan een echte deur die ik na ruim 15 jaar achter mij dicht zal trekken, compleet met het inleveren van de sleutel, en opnieuw mogen beginnen op een andere plek met een andere voordeur en met een behoorlijk aantal nieuwe collega’s. En dat uitwaaien op Terschelling zorgt ervoor dat ik er klaar voor zal zijn, dat ik fris en fruitig voor die nieuwe deur zal staan op zoek naar nieuwe uitdagingen.