• Algemeen,  Ontspanning,  Weekend

    Druk

    Wij Nederlanders hebben het druk en zijn er maar wat trots op dat wij zo druk zijn. Het zal ongetwijfeld iets te maken hebben met onze Calvinistische inslag die zo diep geworteld is dat zelfs de ontkerkten onder ons ervan doordrongen zijn dat ‘Ledigheid des duivels oorkussen’ is. En 100 jaar geleden was dat geen enkel probleem omdat iedereen zich toen zeven dagen per week, de zevende dag iets minder dan die andere zes, een slag in de rondte moest werken om niet te verhongeren. In onze moderne tijd ligt dat net even iets anders.

  • Economie,  Vakantie

    Kreta en de crisis

    Wij waren twee jaar geleden ook op Kreta en dat was tijdens het hoogtepunt van de nu volgens de deskundigen aflopende crisis. En eerlijk gezegd merkten wij er niet veel van en wij deden zelfs een beetje lacherig over Yannis die de prijs van zijn ligbedjes op het strand had verhoogd. Het stond zelfs op zijn bord want waar in de jaren daarvoor gewoon € 5,– stond, was er toen met een viltstift “+ Tax” achter gekalkt. En dus mochten wij in 2012 € 6,– betalen. En voor de rest was het nog gewoon het Kreta, het Griekenland, wat wij van onze eerdere bezoeken kenden en waar wij ons prettig thuisvoelden.

  • Feestdagen,  Vakantie,  Werk

    Het einde nadert

    Het einde van het jaar 2013 komt al snel dichterbij. Het is dan weliswaar pas 6 december en Sinterklaas probeerde  gisteren nog tegen de storm in met zijn paard van dak naar dak te springen, maar in mijn agenda staan nog maar een paar drukke dagen waarop ik op allerlei plaatsen in het land mijn kunsten mag vertonen en dan trek ik op donderdag 19 december de fictieve deur van dit jaar achter mij dicht. En net als ieder jaar ben ik er best weer aan toe.

    En net als ieder jaar begint ook nu weer het vakantiegevoel te kriebelen, de voorpret steekt zijn kop op en zorgt ervoor dat ik de gisteren tegen de ramen slaande regen, het knetterende onweer en de om het huis gierende storm wel grappig vond. Dat ik nog deur uit moest om naar de sportschool te gaan was iets minder aanlokkelijk maar je moet iets over hebben voor een strak vakantielichaam.

    Als alles volgens plan verloopt gaan wij eind mei weer naar ons favoriete plekje op Kreta, een beetje lastig te bereiken omdat het niet gewoon in de vakantiegids te vinden is maar er kan in ieder geval wel een ticket naar Chania worden geboekt en de locatie is via Booking.com te reserveren en per taxi te bereiken. En juist het feit dat het niet zomaar via een stapel vakantiegidsen is te boeken zorgt ervoor dat het een plek is waar je geen last hebt van een overlast aan toeristen, dat je het strandje van Aghii Apostoli nog net niet helemaal voor jezelf hebt en waar je echt Grieks kunt eten. Een paar kilometer verderop ligt het met terrasjes bezaaide Platanias, vol met al ruim voor de lunch bierdrinkende bierbuiken,  en daar merk je de hele vakantie helemaal niets van. Daar doen wij ruim een week niets anders dan rustig wakker worden, een door Stelios klaargemaakt ontbijt compleet met vers geperste jus van sinaasappels uit eigen boomgaard nuttigen, naar het strand van Yannis lopen waar wij met onze e-readers onder de arm een ligbed en parasol uitzoeken waar wij niet eerder dan tegen de avond weer van opstaan (behalve om frappé, koffie en fresh fruit te nuttigen), terug naar Stelios wandelen om iets op maat gemaakt Grieks te eten en Raki te drinken en weer te gaan slapen.

    Maar eerst gaan wij deze winter nog een paar dagen naar Terschelling om uit te waaien op een stormachtig en verlaten strand, de grijze cellen tussen de oren even schoon laten blazen, oliebollen eten bij Hessel in Hoorn, een goed boek lezen met een glas whisky onder handbereik terwijl  de storm tegen de ramen beukt, lange wandelingen maken en lekkere dingen koken. En zo maken wij ons klaar voor het nieuwe jaar, een jaar met een nieuw begin omdat al snel ons vierde kleinkind geboren gaat worden en waar ik moet beginnen met afsluiten.

    De fictieve deur die ik over een paar weken achter mij dicht trek wordt dan een echte deur die ik na ruim 15 jaar achter mij dicht zal trekken, compleet met het inleveren van de sleutel, en opnieuw mogen beginnen op een andere plek met een andere voordeur en met een behoorlijk aantal nieuwe collega’s. En dat uitwaaien op Terschelling zorgt ervoor dat ik er klaar voor zal zijn, dat ik fris en fruitig voor die nieuwe deur zal staan op zoek naar nieuwe uitdagingen.

     

  • Vakantie,  Werk

    Vakantie en daarna

    Vakantie is eigenlijk iets geks en de periode daarna is minstens zo gek. Maanden kijk je er naar uit en als het dan eindelijk zover is dan ben je ook in één keer verlost. Verlost van werk, verlost van stress, verlost van allerlei dingen moeten, verlost van aan van alles moeten denken. Althans, dat denk je tenminste. Het was in ieder geval een behoorlijk relaxte zaterdag en dan vooral omdat ik de dag ervoor, mijn laatste werkdag, nog tot een uur of 10 druk was geweest met het afhandelen van allerlei zaken en het beantwoorden van de laatste zogenaamd erg dringende dingen.

    Maandagochtend stapten wij heel vroeg in het vliegtuig naar Kreta en aan het begin van de middag lagen wij in de zon naast en in het zwembad en dacht ik nog steeds dat ik alle stress ergens in Nederland had achtergelaten. De volgende dag wist ik wel beter. Het heeft mij een volle dag gekost om mijn hoofd leeg te krijgen, het strand was op dat moment niet echt de plek waar ik wilde zijn en ik voelde mij op zijn zachtst gezegd redelijk onprettig. En gelukkig duurde dit maar een dag, maar wel een héle dag, en was ik daarna mijn werk en alles wat daarbij hoorde kwijt en heb ik twee weken kunnen uitrusten.

    Je probeert die rust vervolgens mee terug te nemen en de eerste dagen lukt dat ook prima, maar dat was dan ook een weekend. Nog even de email niet openen, leuke dingen doen zoals uitslapen, een stukje hardlopen en lekker eten, maar uiteindelijk wordt het weer maandagmorgen. En op die eerste dag lukt het nog om het gevoel van ontspanning vast te houden en lukte het ook nog om mij af te schermen van allerlei hectiek, maar op de tweede werkdag zijn er dan toch weer personen die het voor elkaar krijgen. Je bent dan in één keer verlost. Verlost van de rust, verlost van de ontspanning, verlost van niet meer moeten, verlost van aan niets hoeven denken. En niet alleen verlost maar ook redelijk in staat om eens te kijken of er geen kans is om bepaalde personen op de oversteekplaats tegen te komen en dan zomaar vergeten te remmen.

    Gelukkig weet ik dat het tijdelijk is, dat het hoort bij de gewenning van die eerste week en dat er nu eenmaal altijd olifanten zijn die porseleinkasten zoeken om doorheen te banjeren. Of misschien zelfs zo blind zijn dat zij die kasten niet eens zien. Of die aanstormende auto bij de oversteekplaats.

  • Vakantie,  Werk

    Ezels en stenen

    Om de één of andere reden trap ik er met enige regelmaat weer in, zie ik het niet aankomen voor het te laat is en lijk ik het nog steeds niet te snappen. En dan is de spreekwoordelijke vergelijking met dat slappe aftreksel van een paard die om de één of andere reden nooit dezelfde steen wegschopt alweer redelijk toepasselijk.

    Ik struikel dus regelmatig over die steen die iedere keer weer op mijn pad wordt gedeponeerd, of misschien zijn het wel meerdere stenen. De eerste stenen stop ik in mijn broekzakken en als die vol zijn dan kan ik er nog wel een paar op een andere plaats kwijt en zo neem ik steeds meer op mijn schouders in plaats van dat ik een stuk of wat van die onderweg gevonden stenen aan anderen doorgeef. Ik kan die stenen ook veel beter dragen want ik ben veel sterker en die ‘anderen’ zouden die stenen wel eens gewoon kwijt kunnen raken en dan moet ik weer terug om die stenen te gaan zoeken en ze alsnog mee te nemen. Dan kan ik ze maar beter gewoon zelf meenemen, dat voorkomt een hoop heen en weer geloop. Het is dan de gedachte aan de naderende vakantie naar een plek zonder stenen, behalve dan als je de zee in loopt, die ervoor zorgt dat ik die stenen kan blijven meezeulen. Al is het de laatste dagen voor de vakantie bijna ondraagbaar en begin ik dan redelijk te steunen en te kreunen, en wordt een gezellig ontspannen praatje ook steeds lastiger. En kijk ik smachtend uit naar het moment dat ik al die stenen over de schutting kan gooien in de hoop dat zij er niet meer liggen als ik een paar weken later weer terugkom.

    Ik neem mij ook dit keer weer voor om al luierend op een warm strand eens goed na te denken over een oplossing voor mijn stenenprobleem. Hoe ik zonder er verder over na te hoeven denken meer kan lijken op die ezel, koppig maar slim genoeg om stenen te vermijden op een manier die goed voelt en ook nog zonder slag of stoot door de omgeving wordt geaccepteerd. Waar ik een broek kan vinden met zakken die niet groot genoeg zijn om al die stenen in mee te nemen. Maar eerst moet ik die laatste paar dagen zien door te komen, proberen iedere dag een paar uur langer te slapen en de dag niet al met een berg stenen te beginnen. Gelukkig weet ik dat ik straks, als ik fluitend met Josje door de schuifdeuren de vertrekhal van Schiphol binnenstap, het grootste deel van mijn stenen al kwijt ben.

  • Seizoenen

    Krabben in Oktober

    Het is vandaag 15 oktober en precies een week geleden werden wij wakker in Bracciano en keken uit het raam van onze Bed & Breakfast en zagen een strakblauwe hemel, en een uurtje later liepen wij buiten in de warme zon om ergens te gaan ontbijten met een cappuccino en een brioche. Vandaag werd ik wakker en was het buiten nog niet helemaal licht maar viel het mij op dat het best redelijk fris was in huis en dat het net even iets comfortabeler zou zijn als ik de verwarming even aan zou doen. Vervolgens maakte ik een Nespresso en keek even naar buiten. Tot mijn schrik en afgrijzen zag ik dat de daken van de huizen aan de overkant wit waren en dat ook mijn auto niet meer donkerblauw maar wit was. En dat betekende dat, als ik vandaag zou hebben moeten werken, dat er voor de eerste keer na de zomer van 2011 ijs van de voorruit gekrabd had moeten worden. In Oktober!

    Het is nog geen winter en ik heb ook nog helemaal geen zin in de winter, eerlijk gezegd heb ik nooit zin in de winter. Dat grijze, natte en donkere gedoe in dit land kan mij niet bekoren en ik wil er al helemaal nog niet aan denken omdat wij ruim een week geleden nog ergens op een Italiaans strand in de zon lagen. Maar goed, over 2 weken gaat de klok weer een uurtje terug en vanaf dat weekend kom ik voorlopig dus weer pas in het donker thuis en zie ik alleen daglicht in het weekend, als een soort van holbewoner. Ik zal er wel weer aan wennen, zoals ik er ieder jaar aan wen, en na een paar weken gaan de leuke dingen wel weer overheersen. Minder lang licht heeft ook wel weer zijn leuke kanten en bepaalde voordelen, zolang er maar geen ijs hoeft te worden gekrabd als ik net wakker ben.