Herfst?

Volgens de kalender is het herfst en ook aan de bladeren die inmiddels voor het grootste deel niet meer aan de bomen hangen maar eronder liggen is dat te zien, maar daar is dan ook alles mee gezegd. Er ligt voor de zekerheid een jas en een das in mijn auto, want je weet nooit of het weer zomaar ineens kan omslaan, maar van de beloofde horrorwinter is nog helemaal niets te merken. En ik kan mij zelfs een aantal dagen van de zomer van 2011 herinneren die kouder waren dan de eerste week van november.

Wij waren een paar weken geleden nog op vakantie in het zuiden van Italië en ook daar was het herfst, ook al was het toen pas begin oktober. Wij lagen daar op een strand bij een temperatuur van ongeveer 28 graden terwijl de Italianen hun strandpaviljoens al aan het afbreken waren, en als de avondschemering inviel trokken veel Italianen een jas of bodywarmer aan. De kalender gaf nu eenmaal aan dat het herfst was en volgens die kalender moet je dan een jas aan. Maar ook de bomen hadden goed op de kalender gekeken wat zij werden bruin en gooiden hun bladeren op straat. En het was voor mij een heel gek gezicht om vanuit Anguillara Sabazia richting Bracciano te kijken en al dat groen rondom het meer met een geelbruine gloed te zien, terwijl de temperaturen van een Nederlands hoogzomer-niveau waren.

Maar juist omdat de seizoenen een beetje van slag lijken te zijn begin ik zo langzamerhand in die horrorwinter te geloven, en ik zou er niet gek van opkijken als er over een week een plotselinge weeromslag optreedt waardoor het ineens streng vriest en een groot deel van Nederland insneeuwt. Ik werk gelukkig het grootste deel van de week op redelijk korte afstand van huis, en bij de eerste jankende tonen van de alarmsirenes spring ik in mijn auto en zorg dat ik thuis ben voordat de sneeuwstormen losbarsten. Want als er dan toch ingesneeuwd moet worden, dan het liefste thuis. Ik denk dat wij het komend weekend maar eens met een grote winkelwagen door de AH moeten gaan, een beetje hamsteren kan geen kwaad. En onze nieuwe keuken is klaar, dus wij vermaken ons wel terwijl de reddingsploegen ons uitgraven.

Herfst

Volgens de weerkundigen is het met ingang van vandaag dus alweer herfst, en dat vind ik eerlijk gezegd niet echt bemoedigend klinken. Het doet mij meteen denken aan guur weer met harde wind en regen en niet echt prettige temperaturen, een beetje zoals het weer in een groot deel van augustus is geweest. Maar het lijkt dan ook meteen alsof de zomer voorbij is en ik heb het gevoel alsof wij dit jaar nog nauwelijks buiten hebben gezeten, al heeft dat natuurlijk ook ook andere redenen.

Maar als ik het woord ‘herfst’ hoor dan klinkt dat voor mij meteen ook als de dreiging van de naderende winter, en dat is een jaargetijde dat ik het liefst in winterslaap zou doorbrengen. Ik heb helemaal niets met de winter. Het is donker, somber, koud en de dagen zijn te kort. Ik voel mij gemiddeld ook een stuk minder vrolijk in de winter, maar nog niet genoeg om de diagnose ‘winterdepressie’ te kunnen stellen.

De winter van 2009 – 2010 was anders. Een winter met veel sneeuw en daarbij behorende mooie landschappen, en ik vind het rijden in sneeuwstormen ook best wel grappig. En ik zou mij in die winter ook best wel hebben kunnen vermaken als Josje niet zoveel pijn zou hebben gehad en zich niet samen met mij kon vermaken. Het maakte haar tijdelijke invaliditeit alleen maar lastiger en dus de winter vervelender. En eerlijk gezegd hoop ik dat het de komende winter weer net zoveel gaat sneeuwen zodat wij samen sneeuwballen kunnen gooien en een sneeuwpop kunnen maken. En natuurlijk ook nog een keer naar de sauna kunnen gaan om op blote voeten door de sneeuw te lopen.

Maar eerst moet het ondanks het feit dat het inmiddels herfst is nog een aantal dagen zomer worden, want ik wil nog minsten één keer op zondag buiten ontbijten en ook nog een paar avonden buiten kunnen eten. En dan kunnen wij ook nog een klein beetje voorbakken voordat wij de buitenlandse zon opzoeken om gaar te bruinen. En als het dan als wij terug komen ook hier nog een paar dagen redelijk weer zou zijn dan moet het daarna maar echt herfst worden. Gevolgd door wéér een echte winter.

Nogmaals Pelleboer

Nog niet zo lang geleden besloot ik om de weersvoorspellingen van Piet Pelleboer a.k.a Paulusma niet meer serieus te nemen omdat dat beter was voor mijn nachtrust. Maar dat besluit gold natuurlijk niet alleen de weersvoorspellingen van Piet maar ook voor die van Erwin (Kroll), Peter (Timofeeff), Helga (van Leur) en hoe zij ook nog meer mogen heten. Voor een volledige lijst kan je hier kijken.

Het is in mijn ogen het simpelste baantje wat ik ken want als je op je werk komt open je internet en gaat naar Weeronline om vervolgens daar te kijken wat voor weer het wordt. Verander een paar details die toch al moeilijk te voorspellen zijn en je hebt je eigen weerbericht. En zo worden er heel veel mensen redelijk betaald voor een beetje interpretten onder werktijd, en aangezien iedereen toch al weet dat het weer zich moeilijk laat voorspellen komt er nooit échte kritiek.

Op woensdag 10 februari viel de laatste sneeuw van dit jaar en voordat wij op weg gingen voor de eerste trouwreportage van dit jaar keken ook wij op Weeronline. En daar lazen wij dat er weliswaar een kleine kans was op een sneeuwbuitje maar dat er in ieder geval de eerste twee uur geen neerslag zou vallen. Een kwartier later reden wij op de A50 in een sneeuwbui, was een stukje verderop de snelweg afgesloten vanwege een door de gladheid veroorzaakte kettingbotsing en hield het die dag niet meer op met sneeuwen.

Voor de reportage was het natuurlijk prachtig om in een met een dik pak sneeuw bedekt Giethoorn rond te lopen en gelukkig waren ook alle gasten veilig en op tijd binnen, maar het helpt enorm als je van tevoren weet dat je eerder van huis moet omdat het gaat sneeuwen.

Na bijna twee maanden ben ik de sneeuw nu wel een beetje zat, maar het heeft geen enkele zin om op welke weersite dan ook te kijken om er achter te komen wanneer het gaat dooien. En als je op de kalender kijkt is het toch echt bijna lente en zou het zomaar eens zo lekker kunnen zijn dat wij weer op een terrasje kunnen zitten.

Pelleboer

Het is best wel enige tijd geleden, maar het is allemaal begonnen met Pelleboer. In zijn tijd bestond er nog geen Google maar nu had ik het echt nodig om zijn voornaam te kunnen achterhalen, en die was dus ´Jan´. Jan was bekend van Radio en TV en een beetje een paljas, hij bracht het weer met een provinciale kwinkslag die wij stedelingen wel aandoenlijk vonden. En omdat ook de TV-makers voor het grootste deel uit stedelingen bestonden was Jan niet van de TV te slaan. Maar voor het serieuze weerbericht keken wij toch echt naar de echte weermannen.

Paulusma is dus niet helemaal origineel. Ook Piet is een provinciaal en wel aandoenlijk, en wij stedelingen vinden dat gedoe in dialect wel grappig. Maar van het weerbericht word ik zo langzamerhand wel een beetje moe, want ik ben nu al een paar keer erg vroeg de weg op gegaan omdat er een zeer zware spits werd voorspeld wegens sneeuwval. En mijn nachtrust is mij toch wel erg dierbaar. Ik neem Paulusma voortaan dus net zo serieus als Jan, en neem het mij maar niet kwalijk als ik hem zo af en toe Piet Pelleboer noem.

Alarm

Er is de laatste tijd veel over te doen geweest, het afgeven van een waarschuwing in de vorm van een weer- en/of verkeersalarm. En eerlijk gezegd begon ik zelf ook nogal sceptisch te worden als ik weer eens een alarm hoorde, want uiteindelijk bleek het in de praktijk allemaal nogal mee te vallen en werd het alarm ook nogal ongeloofwaardig. Nederland zou echter te klein zijn geweest als er geen alarm zou zijn afgegeven en het complete verkeer een chaos zou zijn geworden en er ook nog levens te betreuren zouden zijn geweest.

Dit weekend was het weer eens tijd voor een verkeersalarm. Wij hadden zaterdag een aantal afspraken in het land en na de laatste afspraak waren wij ergens in Zeeland uitgenodigd om te blijven eten en ook te blijven slapen. Die afspraken waren al een aantal weken geleden gemaakt toen er nog helemaal niet werd gedacht aan een witte Kerst. Inmiddels was Nederland bedekt met een leuk laagje van dat witte, koude spul en volgens de verschillende weergoeroe´s zou het op zondagmorgen ook wel eens kunnen gaan sneeuwen.

Zondagmorgen werden wij dus wakker in een vreemd bed en bleek het er buiten ook heel vreemd uit te zien, want die nacht was er meer dan de voorspelde hoeveelheid sneeuw gevallen. En toen wij aan de ontbijttafel zaten hoorden wij dat er dringend werd geadviseerd om toch vooral niet de weg op te gaan. En dat is een fijn advies als je ruim 200 kilometer van huis bent en er aardig wat redenen zijn om toch vooral wel naar huis te gaan. Wij stapten dus gewoon rond het middaguur in de auto, ik heb namelijk de naam eigenwijs te zijn.

Het werd een redelijk lange rit want toen wij thuis kwamen bleken wij voor die 200 kilometer ruim 4 uur nodig te hebben gehad, en voor het grootste deel van de route was het verkeersalarm terecht afgegeven. De snelwegen waren zo goed als onberijdbaar, lijnen waren al helemaal niet meer te zien en gelukkig gold dat ook voor de mede weggebruikers want die waren er heel erg weinig. Maar het is toch ook iedere keer weer een belevenis om door een sneeuwstorm te rijden, al vind ik het voorlopig wel weer genoeg.