Mijn oren

Het heeft best wel lang geduurd maar op enig moment ben ik mij ervan bewust geworden dat er nogal wat tussen mijn oren zit en gebeurt. En om de één of andere reden is mij dat ook enorm gaan boeien, het nadenken over het waarom van een bepaalde reactie op een ervaring en het zoeken naar de oorzaak van reacties. “Mijn oren” verder lezen

Verslaafd

Ik blijk toch verslaafd te kunnen worden, ook al roep ik altijd dat ik niet verslavingsgevoelig ben. Maar toen ik vanochtend voor de vierde keer binnen een half uur bij mijn Nespresso-apparaat stond en dat ding stond te verwensen omdat hij zo lang nodig had om de inhoud van een cupje Dulsão do Brazil met water te vermengen en in mijn kopje te krijgen, realiseerde ik mij ineens dat het toch wel een typische reactie van een verslaafde was. En dus besloot ik maar eens te gaan inventariseren of er nog meer dingen zijn waarbij ik dat irritante gedrag vertoon, zelfs al is het misschien vaak maar inwendig. En het blijkt dan toch best wel een heel lijstje te zijn, al valt het vergeleken met de verslavingen van anderen dan misschien wel weer mee.

Eten. Eten staat bovenaan. En dat weet ik al heel lang omdat ik heel lang bezig ben geweest om het van die verslaving te winnen. En ik mag graag denken dat ik gewonnen heb maar de wedstrijd is nog niet ten einde, het is gewoon pas rust. En zolang die rust duurt is het geen wedstrijd meer. En af en toe fluit de scheidsrechter voor de tweede helft en begint de wedstrijd weer, maar dan is het gelukkig ook weer snel rust. Het is een wedstrijd met heel veel tweede helften dus daar hoeven wij het niet meer over te hebben. Want door het er niet over te hebben irriteert het mij ook minder.

Roken. Tja. Ik ben een ex-roker. En ik denk dat de meeste ex-rokers best wel weer zouden willen roken, terwijl ik weer naar mijn inmiddels lege koffiekopje grijp en bedenk dat ik misschien toch eerst nog even een kopje Nespresso ga halen voor ik verder ga. Roken is, net als eten, een ongezonde verslaving en daardoor voor mij een eenvoudiger verslaving om te bestrijden. Van roken kan je ernstig ziek worden en doodgaan en je hoeft het niet af en toe te doen om in leven te blijven, zoals eten. Dus gewoon afblijven. Tot er een sigaret wordt uitgevonden waarvan je niet ziek wordt en/of doodgaat want dan ga ik gewoon weer roken, als ik het kan betalen tenminste. Die Linizio Lungo smaakt inmiddels trouwens prima.

Koffie, en dan vooral de Nespresso. Vooral in het weekend kan ik de hele ochtend enorm genieten van de verschillende Grand Cru’s van Nespresso, en ’s avonds na het eten sluit ik altijd af met minstens één Espresso. De rest van de week is het op de verschillende plekken in het land waar ik werk vaak behelpen wat de koffie betreft, maar het weekend is niet compleet zonder mijn Nespresso.

Alcohol. Deze was ik bijna vergeten en ik zet hem alleen maar op de lijst omdat het een veel voorkomende verslaving is en ik daar helemaal geen last van heb. Ik mag in de zomermaanden graag een koude Rosé drinken, of een alcoholvrij biertje omdat ik die lekkerder vind dan echt bier, en de rest van het jaar drink ik rode wijn en Whisky. Daarnaast zet ik op onze vakantiebestemming ook wel graag een Raki of Grappa voor mijn neus. Maar ik krijg absoluut geen jeuk als er geen alcohol in huis of geen slijter in de buurt is, want dan drink ik wel water of koffie. Dat is met mijn Nespresso wel anders want die wordt toch echt wel tijdig besteld, en als ik dat zou vergeten rijd ik absoluut naar de P.C. Hooftstraat in Amsterdam om het te gaan halen.

Hardlopen. Vreemd genoeg, voor mij dan, ben ik verslaafd geraakt aan hardlopen. Iedereen die mij langer kent dan vandaag, en dan bedoel ik vooral vanuit de periode dat ik nog last had van eten en roken en vooral niet van hardlopen, zal daar minstens zo verbaasd over zijn als ikzelf. Maar ik ben inmiddels gewoon verslaafd aan hardlopen. En dat besef ik vooral sinds ik merkte dat ik, terwijl ik na het hardlopen onder de douche sta, mij alweer verheug op de volgende keer. Of wanneer ik, zoals nu, mij al verheug op het rondje van een kilometer of 10 dat voor morgen op de planning staat. Als een roker die tijdens de rookpauze zijn sigaret uitdrukt en op zijn horloge kijkt om te checken wanneer hij de volgende keer weer mag gaan roken. Ik zou dat hardlopen wel iedere dag willen doen maar dat schijnt volgens de deskundigen niet zo goed te zijn, zoals de meeste verslavingen. En mijn humeur lijdt eronder als ik mij heb voorgenomen om te gaan hardlopen en het begint ineens dramatisch te sneeuwen, of er komt iets ander tussen. Inmiddels is Josje thuisgekomen van de sportschool en gaat thee voor zichzelf maken, en dat is dan mooi op tijd om voor mij een Nespresso mee te nemen.

En dan denk ik dat de lijst bijna compleet is, maar er rest dan nog de belangrijkste verslaving. Maar is dat een verslaving of gewoon iets wat heel normaal is, zou moeten zijn? Een van de symptomen van een verslaving is dat je er altijd aan denkt, het is er altijd, maakt een niet uit te wissen deel uit van je leven en gedachten. Maar het woord ‘verslaving’ heeft vaak ook een negatieve bijklank, dus dekt het woord verslaving de lading niet. En dat betekent meteen ook dat de eerder genoemde zaken voor mij dan ook niet echt een verslaving zijn, want er gaan uren voorbij dat ik niet aan eten, roken, koffie of hardlopen denk. Maar ik betwijfel of er wel eens een minuut voorbij gaat zonder dat ik aan Josje denk, aan de kinderen of aan de kleinkinderen. En dat geeft ook meteen aan dat zij de allerbelangrijkste verslaving zijn, en een verslaving waar ik gelukkig aan toe mag geven zonder dat ik bang hoef te zijn dat het ongezond is, of dat ik er ziek van word of de kans loop er dood van te gaan. Ik kan daar heel goed mee leven.

Bevestiging

Een paar dagen geleden viel het ‘Runnersworld Magazine’ in de bus, maar omdat er in de afgelopen week een paar andere prioriteiten waren was het blad even blijven liggen. Toen ik vrijdagavond en gisteren eindelijk tijd had om het eens rustig te lezen bleken er een tweetal artikelen in te staan, die voor mij een bevestiging waren voor mijn motivatie om te sporten.

Dat laatste is niet helemaal waar, ik heb het eigenlijk niet allemaal zelf bedacht. Wij zijn een paar jaar geleden gestopt met roken en als ik stop met roken dan eindigt het daar ook mee. Ik ben in het verleden al vaker gestopt met roken en dat vond ik dan al enorm gezond, en gezond genoeg om het daar dan ook bij te laten. Dat je van het niet meer roken zwaarder wordt was voor mij nooit echt een probleem, want dat wist ik allang en bij het niet meer roken hoorde voor mij dan ook automatisch het niet meer eten. Ja, ik denk redelijk simpel en misschien ook af en toe wel een beetje kortzichtig. Maar sporten zat gewoon niet in mijn systeem, dat is nooit zo geweest dus waarom zou ik dat veranderen?

Josje denkt iets anders dan ik, maar Josje heeft dan ook veel meer aan sport gedaan dan ik. Sportschool, skeeleren, volleybal en wat al niet meer, en dat vond zij dan nog leuk om te doen ook. Ik was verslaafd aan het gevoel voldoende zuurstof binnen te krijgen om te blijven leven, en liefst zonder te zweten, en dat gevoel kreeg ik uitsluitend als ik rustig op een stoel zat. Het na het stoppen met roken ook stoppen met eten was een gedachte die niet bij Josje in het systeem zat, en natuurlijk zag ik ook wel in dat het niet helemaal de juiste oplossing was. En zo begon ik, gestimuleerd en gemotiveerd door mijn echtgenote, aan een sportcarrière. En inmiddels voelt het stukken beter dan de hele week rustig op een stoel zitten.

En natuurlijk weet ik ook wel dat het gezond is om te bewegen, en haal ik ook een deel van mijn motivatie uit de gedachte dat wij door veel te blijven bewegen waarschijnlijk ook gezonder ouder gaan worden en misschien zelfs wel gezonder heel oud gaan worden. En het is onze bedoeling om nog heel lang met het grootste gemak te kunnen blijven traplopen, fietsen, lopen en wat al niet meer. Maar nu las ik in de laatste editie van het ‘Runnersworld Magazine’ dat daar nu ook echt onderzoek naar is gedaan.

En er is zelfs onderzoek gedaan naar de effecten van het beginnen bewegen op hogere leeftijd. En het blijkt dat als je mensen die de 70 al ruim zijn gepasseerd kan motiveren om meer aan beweging te doen, dat zij binnen korte tijd domweg gezonder zijn en zich stukken beter voelen. Het effect was bij één van de personen die betrokken was bij het onderzoek zelfs zo groot dat hij na 15 jaar zijn rollator aan de kant had gezet en nu dagelijks weer een boswandeling maakte. En deze persoon was 91 jaar oud.

En het is niet dat ik extra gemotiveerd hoefde te worden om aan sport te doen, want inmiddels voelde ik mij daar al lekker genoeg bij, maar het is wel een leuke bevestiging van iets wat ik al wist. En ik ben gelukkig op tijd wakker gemaakt.

Verslaafd

Tot nu toe heb ik in mijn leven een paar verslavingen gehad, niet meer dan een stuk of twee. Zo rond mijn twaalfde, toen ik naar de middelbare school ging, ben ik begonnen met roken omdat dat natuurlijk enorm stoer was. Die eerste sigaretten waren verschrikkelijk maar het stond natuurlijk geweldig, en helemaal nadat ik geleerd had hoe ik zelf een shaggie kon draaien. En dat roken slecht zou zijn had nog nooit iemand tegen mij verteld want in die tijd rookte iedereen nog.

Na een jaar of 14 was er een hele goede reden om met roken te stoppen want inmiddels wist ik wel dat je van roken niet gezonder werd, en dat het vooral slecht zou zijn voor een ongeboren kind. En dat maakte het stoppen een heel stuk gemakkelijker. En na een paar jaar zonder sigaretten was ik er echt van overtuigd dat ik nooit meer zou roken, en dat heb ik ongeveer 13 jaar volgehouden.

Één van mijn broers was langs geweest en hij had niet alleen zijn aansteker op de salontafel laten liggen maar ook zijn pakje Marlboro’s. De volgende dag zat ik een concert van U2 op tv te kijken en zonder dat ik mij ervan bewust was stak ik een sigaret op en hij smaakte prima. En ik was vanaf die eerste sigaret na 13 jaar meteen weer verslaafd want tegen het einde van de avond ging ik nog even snel naar het tankstation om sigaretten te halen. Inmiddels zijn wij 14 jaar verder en ik rook alweer een tijdje niet meer maar ik weet nu wel dat ik op moet passen voor vergeten Marlboro’s.

Mijn tweede verslaving had met eten te maken en daar heb ik al het nodige over geschreven, en ook dat eten zal waarschijnlijk de rest van mijn leven op de loer blijven liggen en dat weet ik dan ook.

Maar ik heb nu een nieuwe verslaving, dit keer een hele gezonde waar ik veel gezonder en gezond ouder van zou moeten worden. Ik loop een paar keer per week in de sportschool rond en ik betrap mijzelf erop dat ik alweer aan de volgende keer loop te denken als ik na het sporten naar huis rijd. Tijdens het autorijden denk ik niet meer aan sigaretten of aan eten maar aan sporten, en zelfs als ik ga tanken en daarna moet betalen gaat mijn blik niet meer ongemerkt naar de zakken drop en de repen, maar blader ik even door bladen die over sporten gaan. Gelukkig is dit een verslaving die ‘mag’ en waarvan ik mij domweg een stuk beter voel, dus ik laat het maar zo.

Overigens heb ik nog een verslaving, een hele mooie .