Allergie

Ik verbaas mij al zolang ik mij kan herinneren over de politiek, de mensen die het vak van politicus dan wel politica uitoefenen en nog meer over de kudde stemvee die er nog altijd in gelooft en iedere keer weer boos is als alle mooie beloften weer niet worden nagekomen. En natuurlijk ga ik zelf iedere keer weer stemmen. Niet omdat ik iedere keer opnieuw denk dat het nu wel anders zal zijn, maar omdat ik gewoon vind dat ik moet stemmen omdat ik er anders ook niets van mag vinden. Maar de gemiddelde politicus is niet iemand die ik snel in mijn vriendenkring zou opnemen, denk ik. En de wereld van de politiek wordt steeds gekker, zo lijkt het tenminste, al denk ik dat die wereld altijd al gek geweest is en dat het anno 2018 alleen maar steeds zichtbaarder wordt. 

“Allergie” verder lezen

Amerikaanse Poppenkast

De laatste weken volg ik met een groeiende verbazing de Amerikaanse poppenkast van de voorverkiezingen. Ik lees de Amerikaanse kranten online en volg allerlei websites en ook al wist ik al dat het een raar land is waar heel veel rare mensen wonen, ik heb nooit kunnen vermoeden dat de rest van de wereld ooit bang zou hoeven zijn dat één van die rare mensen president zou kunnen worden. “Amerikaanse Poppenkast” verder lezen

Struisvogel

Een struisvogel is een beetje vreemd apparaat. Het heet een vogel omdat hij vleugels heeft maar hij komt er geen meter mee de lucht in. En omdat in het gebied waarin hij leeft nog een aantal andere dieren rondlopen waarvan er een paar zijn die voor wat betreft hun voedselvoorziening afhankelijk zijn van het opjagen en afmaken van andere dieren, heeft hij heel hard moeten leren lopen. Naast heel hard lopen heeft hij zichzelf nog iets anders aangeleerd, iets wat volgens mij niet werkt maar het is hem niet af te leren, hij steekt zo af en toe zijn kop in het zand.

Er zijn mensen die deze laatste eigenschap van de struisvogel hebben overgenomen, en in het slechtste geval voor hun eigen gewin. En als het om de internationale politiek gaat dan heeft het waarschijnlijk van alles met ‘gewin’ te maken.

Er loopt in de Noord-Afrikaanse woestijn al een redelijk aantal jaar een afstammeling van de Bedoeïenen rond die het niet zo nauw neemt met fatsoen. Hij is op een niet zo zachtzinnige manier aan de macht gekomen en heeft allerlei al dan niet verborgen connecties met het internationale terrorisme. Het Libische volk wordt door hem al jaren met harde hand in het gareel gehouden, en leeft ondanks de olierijkdom van hun land in armoede.

Dit alles weet de rest van de wereld al jaren, en er is ook al jaren bekend dat her en der miljarden zijn gestald zonder dat er ooit bezwaar tegen is gemaakt, anders dan voor de vorm. En plotseling, nu zijn eigen volk het voorbeeld van dat van de Egyptenaren volgt en in opstand komt, struikelen de Westerse politici over elkaar heen om maatregelen te nemen dan wel te eisen. Dezelfde politici die jarenlang met hun koppen onder de grond hebben gezeten als het om Libië en Khadaffi ging. En dus wordt er bijvoorbeeld een wapenembargo afgekondigd tegen een land waar men net zoveel wapens als zand of olie in voorraad heeft.

Ik snap geen bal van de internationale politiek, en dat wil ik misschien ook wel niet snappen. Want ik heb er geen verklaring voor dat wij met zijn allen de miljarden van Khadaffi hebben aangenomen in ruil voor wapens, wetende dat hij deze tegen zijn eigen volk gebruikte en deze ook doorleverde aan het terrorisme. Hetzelfde terrorisme waar wij al die jaren in het Westen het doelwit van zijn geweest. Het zal allemaal wel logisch zijn, als je het allemaal snapt.

Rekeningrijden

Al een aantal jaar wordt er gesproken over rekeningrijden en het zag er naar uit dat het er daadwerkelijk van zou komen. Maar de politiek zou de politiek niet zijn als het allemaal zo zou gaan lopen zoals iedereen denkt.

Begin jaren ’90 van de vorige eeuw werd een carpoolstrook aangelegd op het traject van Almere naar Amsterdam, en het mocht ook wat kosten. Vreemd genoeg bleek na de opening van de carpoolstrook al snel dat ook motorrijders er gebruik van mochten maken, en dat kwam door het nieuwe verkeersbord waarop stond dat de strook verboden was voor auto’s met minder dan drie inzittenden. En een motorfiets is natuurlijk geen auto met minder dan drie inzittenden.

Één van de eersten die met minder dan drie personen in zijn auto de strook gebruikte was oud-minister Tjerk Westerterp, en dat deed hij omdat hij het met het hele gedoe niet eens was en een rechtszaak wilde uitlokken. Hij wist namelijk dat het ministerie van Verkeer en Waterstaat zijn werk nog niet af had en dat het verkeersbord nog geen officiële rechtsgeldigheid had. En hij werd inderdaad ontslagen van rechtsvervolging. Het ministerie reageerde door met onmiddellijke ingang het experiment met de carpoolstrook te beëindigen en er een wisselstrook van te maken die door iedereen mocht worden gebruikt. Het was bijna alsof het afgesproken werk was en het hele scenario al klaar lag. Alsof het ministerie net had gedaan alsof zij de carpool-lobby serieus nam en een manier had gezocht om er toch onderuit te komen.

Nog niet zo lang geleden hoorde ik onze minister van Verkeer en Waterstaat, Camiel Eurlings, een uitspraak doen over het rekeningrijden waardoor ik meteen terug moest denken aan de gebeurtenissen van 16 jaar geleden. Hij zei in een interview dat het rekeningrijden alleen maar zou worden ingevoerd als er voldoende draagvlak voor zou zijn, en het leek bijna op een uitnodiging om toch vooral heftig te protesteren. En wie schetst mijn verbazing dat het nu zijn eigen topambtenaren zijn die zich tegen het rekeningrijden keren. Dat draagvlak is er dus niet en het lijkt erop dat Camiel heel goed naar zijn illustere voorgangster Neelie Kroes heeft gekeken, al deed zij het destijds net iets minder opvallend.

Ik durf inmiddels de weddenschap wel aan dat het rekeningrijden er helemaal niet komt.