Tolerantie

Wij Nederlanders staan of stonden in de wereld om ons heen altijd bekend om onze tolerantie, en niet alleen in de 21ste eeuw maar ook al in de eeuwen daarvoor. Maar zo langzamerhand begint onze tolerantie vormen aan te nemen die begint te lijken op slaafse onderwerping en beginnen wij door te slaan. En degenen die een beroep doen op, of voordeel hebben van onze tolerantie lijken ook steeds meer moeite te hebben met het omgaan met die tolerantie. “Tolerantie” verder lezen

De kortste dag

Het is vandaag weer de kortste dag van het jaar, en ik kan mij die van een jaar geleden nog heel goed herinneren. Vorig jaar was die kortste dag van het jaar ook meteen het begin van mijn winter. Ik was al een paar weken redelijk aan vakantie toe en werkte die dag thuis, en aan het einde van die dag ging ik een rondje hardlopen. En dat was meteen het laatste rondje tot het begin van de lente want ik plofte op de bank en ben daar een paar dagen niet meer van opgestaan.

Dit jaar is mijn winter nog niet begonnen. Mijn laatste werkdag was gisteren en ook nu sloot ik de werkweek, -maand en -jaar af met een rondje hardlopen. Maar dit keer liep ik mijn rondje met een brede grijns op mijn gezicht in plaats van diep zuchtend. En ik kijk alweer uit naar mijn volgende rondje, morgenochtend voor het ontbijt, en naar de 10 kilometer die ik op Terschelling ga lopen, van de kroeg van Hessel terug naar ons huisje aan de andere kant van het eiland.

Terschelling in de winter begint een beetje een traditie te worden en het is in die periode een geweldige plek om de accu op te laden. In de zomer vind ik er écht geen bal aan, al heb ik geen idee waarom niet, maar als het koud en winderig is dan is het dé plek om tussen de oren op te frissen en uit te rusten. Ook vorig jaar kwam ik pas op Terschelling weer bij mijn positieven toen wij met zijn tweeën  een paar kilometer tegen de harde wind in op een verlaten strand liepen. En de schaal met oliebollen bij Hessel deed de rest.

Dit jaar ga ik de oliebollen daar zelf bakken, een traditie van vroeger toen ik ieder jaar op oudejaarsdag een paar uur achter de pan met dampende olie stond. Uiteraard met harde muziek aan zodat ik beter, en op de maat van de muziek, rondjes kan draaien met de verschillende lepels en andere attributen. En zo begint het nieuwe jaar straks ook heel anders dan dit jaar is begonnen.

En er staat weer een hoop te gebeuren in 2014. Het vierde kleinkind zal er al snel in het nieuwe jaar zijn en dat blijft een bijzondere gebeurtenis, en dat zal zelfs nog zo zijn als de tiende wordt geboren. Zakelijk gezien staat er een nieuwe uitdaging voor de deur omdat er na onze fusie een nieuw bedrijf in de steigers staat, met nieuwe uitdagingen en nieuwe kansen. En daar heb ik veel zin in.  En om de balans tussen werk en privé een beetje in goede banen te leiden verheugen wij ons ook alweer op de eerste vakantie naar ons vaste plekje op Kreta. De tickets kunnen al worden geboekt en de mail naar het appartement wordt morgen ook verstuurd. Het plekje zelf houden wij een beetje geheim en wat ons betreft wordt het nooit in een vakantiegids opgenomen, dat vinden Stelios en Yannis vast niet erg.

En zo gaan wij dan weer op weg naar de volgende kortste dag, al mag het wat mij betreft best wel iets langzamer gaan want de tijd vliegt. Luuk zit inmiddels alweer op de basisschool, Aiden is alweer een jaar oud en kan al lopen en Thomas is ook al een hele kerel. En het voelt alsof dat allemaal binnen een paar weken is gebeurd. Maar er is dan ook niet voor niets het spreekwoord “Time flies when you’re having fun”, en dat zou betekenen dat de tijd alleen maar langzamer gaat als je geen plezier hebt. Laat het dan maar zo want plezier hebben wij volop.

Het einde nadert

Het einde van het jaar 2013 komt al snel dichterbij. Het is dan weliswaar pas 6 december en Sinterklaas probeerde  gisteren nog tegen de storm in met zijn paard van dak naar dak te springen, maar in mijn agenda staan nog maar een paar drukke dagen waarop ik op allerlei plaatsen in het land mijn kunsten mag vertonen en dan trek ik op donderdag 19 december de fictieve deur van dit jaar achter mij dicht. En net als ieder jaar ben ik er best weer aan toe.

En net als ieder jaar begint ook nu weer het vakantiegevoel te kriebelen, de voorpret steekt zijn kop op en zorgt ervoor dat ik de gisteren tegen de ramen slaande regen, het knetterende onweer en de om het huis gierende storm wel grappig vond. Dat ik nog deur uit moest om naar de sportschool te gaan was iets minder aanlokkelijk maar je moet iets over hebben voor een strak vakantielichaam.

Als alles volgens plan verloopt gaan wij eind mei weer naar ons favoriete plekje op Kreta, een beetje lastig te bereiken omdat het niet gewoon in de vakantiegids te vinden is maar er kan in ieder geval wel een ticket naar Chania worden geboekt en de locatie is via Booking.com te reserveren en per taxi te bereiken. En juist het feit dat het niet zomaar via een stapel vakantiegidsen is te boeken zorgt ervoor dat het een plek is waar je geen last hebt van een overlast aan toeristen, dat je het strandje van Aghii Apostoli nog net niet helemaal voor jezelf hebt en waar je echt Grieks kunt eten. Een paar kilometer verderop ligt het met terrasjes bezaaide Platanias, vol met al ruim voor de lunch bierdrinkende bierbuiken,  en daar merk je de hele vakantie helemaal niets van. Daar doen wij ruim een week niets anders dan rustig wakker worden, een door Stelios klaargemaakt ontbijt compleet met vers geperste jus van sinaasappels uit eigen boomgaard nuttigen, naar het strand van Yannis lopen waar wij met onze e-readers onder de arm een ligbed en parasol uitzoeken waar wij niet eerder dan tegen de avond weer van opstaan (behalve om frappé, koffie en fresh fruit te nuttigen), terug naar Stelios wandelen om iets op maat gemaakt Grieks te eten en Raki te drinken en weer te gaan slapen.

Maar eerst gaan wij deze winter nog een paar dagen naar Terschelling om uit te waaien op een stormachtig en verlaten strand, de grijze cellen tussen de oren even schoon laten blazen, oliebollen eten bij Hessel in Hoorn, een goed boek lezen met een glas whisky onder handbereik terwijl  de storm tegen de ramen beukt, lange wandelingen maken en lekkere dingen koken. En zo maken wij ons klaar voor het nieuwe jaar, een jaar met een nieuw begin omdat al snel ons vierde kleinkind geboren gaat worden en waar ik moet beginnen met afsluiten.

De fictieve deur die ik over een paar weken achter mij dicht trek wordt dan een echte deur die ik na ruim 15 jaar achter mij dicht zal trekken, compleet met het inleveren van de sleutel, en opnieuw mogen beginnen op een andere plek met een andere voordeur en met een behoorlijk aantal nieuwe collega’s. En dat uitwaaien op Terschelling zorgt ervoor dat ik er klaar voor zal zijn, dat ik fris en fruitig voor die nieuwe deur zal staan op zoek naar nieuwe uitdagingen.