Muziek en herinneringen

Muziek is voor mij op de één of andere manier altijd verbonden met bepaalde herinneringen, en andersom. Ik zit iedere dag gemiddeld een uur of vier achter het stuur van mijn voiture, en dankzij de moderne technologie kan ik in die tijd beschikken over een enorme muziekbibliotheek en vrijwel alle radiozenders die er bestaan. En dat maakt iedere rit heel erg afwisselend, waarbij ik de ene keer muziek uitzoek die ineens in mijn herinnering naar boven komt en ik de andere keer door muziek kwijtgeraakte herinneringen terugvind. Overigens heet mijn auto geen voiture maar tegen alle logica in gebruiken de  Fransen een zo elegant klinkende naam voor alles op vier wielen, zelfs voor mijn voiture. “Muziek en herinneringen” verder lezen

Het is mijn leven

Muziek speelt al zolang ik weet een belangrijke rol in mijn leven. Ik weet nog dat ik als kind niet kon wachten tot mijn vader of moeder wakker werd omdat ik niet aan de radio mocht komen. En toen ik, onder het toeziend oog van mijn vader, zelf de singles op de platenspeler mocht leggen om daarna de naald heel voorzichtig in de eerste groef te laten zakken, was ik zo trots als een pauw. En ik heb de singles van mijn vader grijsgedraaid, ook al bestond de collectie o.a. uit ‘Moonlight Serenade’ van Glenn Miller en de filmmuziek uit de film ‘Bridge on the River Kwai’. Gelukkig had ik een tante die maar een paar jaar ouder was dan ik en die van haar zakgeld singles van de Beatles kocht en wist hoe je op de radio de frequentie van Radio Veronica kon vinden. “Het is mijn leven” verder lezen

Leeftijd

Leeftijd is een raar iets, zoals eigenlijk alles waar het woord ‘tijd’ in voorkomt iets raars is. De meeste mensen zijn zich het grootste deel van hun leven helemaal niet bewust van hun leeftijd, dat hoop ik tenminste. En ook ik ben er normaal gesproken niet zo mee bezig, maar realiseer mij inmiddels dat het wel met je leeftijd te maken heeft. “Leeftijd” verder lezen

Lang geleden

Mijn jeugd is lang geleden, maar tegelijkertijd niet langer geleden dan gisteren. Het is vooral de omgeving en de mensen om mij heen die veranderen of stil blijven staan, terwijl ik af en toe met verbazing rondkijk en kinderen en kleinkinderen in een razend tempo respectievelijk ouder en wijzer zie worden. En toch gebeurt er zo af en toe iets waardoor je beseft dat die echte, fysieke jeugd steeds langer geleden is. “Lang geleden” verder lezen

Verbazing

Vandaag stond er na de middagpauze een klein doosje met een symbool van een gedeeltelijk opgegeten stukje fruit op mijn bureau, en dat wekte bij een aantal van mijn collega’s enigszins verbaasde reacties op. En dat was natuurlijk wel een beetje te verwachten want men is er aan gewend dat ik het bij dat symbool behorende merk nooit bij zijn naam noem, maar het dan normaal gesproken heb over ‘Gedoe’. Maar ik heb mijn trots opzij moeten zetten en een doosje gedoe aangeschaft.

Ik heb daar een goede en zeer rationele reden voor, vind ik zelf. Josje en ik lopen hard en nu de afstanden en dus ook de duur wat langer worden is het prettig om onderweg naar muziek te kunnen luisteren. Dat werkt natuurlijk prima met de smartphones van deze wereld, want het is toch al nuttig om een telefoon bij je te hebben als je ergens in de Middle Of Nowhere. loopt, en er liggen ook nog mp3-spelers in een la. Maar het probleem, voor mij in ieder geval, is het in mijn oren houden van de oortelefoontjes. Josje had na haar iPad inmiddels ook een iPod aangeschaft en had nergens last van, maar ik probeerde de ene oortelefoon na de andere en liep tijdens het hardlopen om de 100 meter met afwisselend een hand aan het linker- dan wel het rechteroor. Voorbijgangers zouden al eens kunnen denken dat ik een geheel nieuwe looptechniek had ontwikkeld waarbij je efficiënter liep, of sneller, door iedere keer aan je oor te trekken.

Ik was het een paar dagen geleden zat toen ook de smartphone een geheel eigen leven ging leiden en spontaan besloot om er voortaan na een minuut mee te stoppen en in de pauzestand te gaan, en de boel verdween al lopend in de jaszak. Ik besloot de smartphone niet meer te gebruiken maar de volgende keer mijn mp3-speler uit de la te halen en ook weer op zoek te gaan naar een andere oortelefoon. Maar goede oortelefoontjes zijn duur en op mijn geheel eigen en rationele wijze besloot ik dat het kleinste iPodje goedkoper was, en standaard voorzien van een oortelefoon die blijft zitten, en dus stond er vandaag een klein doosje op mijn bureau en moest ik even door de zure Apple heen bijten. Ik heb het overleefd.

Starship Trooper

Zo af en toe heb ik wel eens last van iets wat men ‘nostalgie’ noemt, en dan vooral op muzikaal gebied. Van kinds af aan heb ik niet altijd dezelfde muzikale smaak als mijn omgeving, al is het ook weer niet zo erg dat ik altijd de enige was die een bepaalde plaat kocht. Dat zou ook niet zo leuk zijn geweest voor de muzikanten in kwestie want dan hadden zij geen boterham gehad, laat staan een plakje kaas op die boterham. Maar terwijl mijn klasgenoten in mijn jeugd altijd de laatste Top 40-hits uit hun hoofd kenden kwam ik niet verder dan een beetje met de melodie mee neuriën, en als ik thuis een LP op de draaitafel deponeerde werd ik meestal heel vreemd aangekeken omdat zij dat wat er uit de luidspreker (jawel, het was nog mono) kwam absoluut niet herkenden. En ook niet echt konden waarderen, geloof ik.

In de loop der jaren is er wel iets veranderd, maar dat heeft ook met de veranderende muzikale omgeving te maken. De Top 40 was tegen het einde van de jaren 60 en in het begin van de jaren 70 natuurlijk een weerspiegeling van de gemiddelde smaak van die tijd, en die bestond uit gemakkelijk in het gehoor liggende deuntjes zoals “Scarlet Ribbons” (The Cats), “Sweet Caroline” (Neil Diamond) en “My Special Prayer” (Percy Sledge). En die standaard deuntjes verveelden mij al snel, zonder dat ik enig idee had hoe dat kwam. In Amsterdam was er een voor die tijd heel bijzondere platenzaak met de naam ‘Boudisque’ en die was te vinden in de Haringpakkersteeg, in de bocht van de Nieuwendijk. En daar liep ik heel veel rond te neuzen en te luisteren, en daar kwam ik dan ook altijd in aanraking met de muziek die je nooit op de radio hoorde.

Zo’n 40 jaar geleden startte Boudisque aan de Amsterdamse Haringpakkerssteeg als de eerste popspeciaalzaak van Nederland. Directe importen uit de VS en Engeland zorgden voor een uniek assortiment, de hippies achter de balie voor een helemaal bij die tijd passende sfeer. Klanten konden samen met het personeel een blowtje roken en er werd streng geselecteerd op wat wel en vooral niet ingekocht werd. De foto’s en jaarlijstjes uit die tijd spreken voor zich. Inmiddels is de winkel in Amsterdam gesloten en is Boudisque te vinden aan de Vredenburg 31 in Utrecht. Bij Boudisque kwam ik als 14-jarige in aanraking met de muziek van Yes, Wishbone Ash, Tangerine Dream, Gentle Giant, Greenslade en Hawkwind en vooral de zweverige en psychedelische muziek van Yes sprak mij enorm aan. Daarna kwamen ook Genesis en Pink Floyd nog om de hoek kijken en ik vermaakte mij muzikaal prima, en die muziek hielp mij door de periode van Disco, Punk en welke andere nietszeggende stijl dan ook heen.

Over het algemeen kan ik mij tegenwoordig prima vermaken met wat er op de radio wordt aangeboden maar zo heel af en toe heb ik weer eens behoefte aan muziek uit de oude doos, en dan moet ik mijn favoriete Yessong uit die tijd weer eens op vol volume in de auto afspelen. En het nummer ‘Starship Trooper’ mag dan inmiddels 38 jaar geleden zijn geschreven, muzikaal gezien is het tijdloos. Af en toe is nostalgie leuk.