The Finish Line

Ergens in een ver en grijs verleden, toen ik nog jong en onbezonnen was, heb ik ooit het plan gehad  om een marathon te gaan lopen. Een beetje overmoedig, zoals ik in mijn jonge jaren wel kon zijn, dacht ik twee weken nadat ik was begonnen met hardlopen dat ik best wel een keer een marathon zou willen lopen. Ik zat inmiddels uiteraard al op een schema van 8 x 2 minuten hardlopen met telkens 2 minuten wandelen om uit te rusten. “The Finish Line” verder lezen

Vorderingen

De laatste paar maanden maak ik vorderingen. En niet alleen ik maar de hele groep. En als ik had geweten dat hardlopen in een groep zo leuk zou zijn dan was ik er veel eerder mee begonnen.

Wij lopen al een paar jaar hard, of wij doen ons best om te proberen hard te lopen. En over het algemeen doen wij dat samen, al liep ik vooral in de wintermaanden vaak alleen. Dat had iets met motivatie en het weer te maken. En op zich vind ik alleen lopen helemaal niet zo vervelend, vooral niet met een lekker muziekje op mijn hoofd. Maar inmiddels weet ik dat het met anderen in een groepje lopen best motiverend is, en als je lol maakt onderweg loopt het ook nog eens veel gemakkelijker. “Vorderingen” verder lezen

Beginner

Eigenlijk ben ik nog maar een beginner op het gebied van hardlopen, ik kom nog maar net kijken. En ik heb dus ook nog eens geen enkel idee wat ik zou kunnen bereiken, al weet ik wel dat ik waarschijnlijk nooit een marathon zal winnen. Daarnaast heb ik ook nog eens geen enkel idee wat ik zou willen bereiken, of misschien een beetje.

Met vallen en opstaan heb ik het een en ander geleerd over dat wat ik inmiddels leuk vind om te doen. In het begin liep ik veel te hard, want ik was per slot van rekening aan het hardlopen. Dat ik daarvoor meer dan 25 jaar op de bank had gezeten en hooguit zo af en toe de Kalverstraat op en neer had gewandeld en in de winter wel eens op het strand wilde gaan wandelen, maakte niet echt veel uit. Hardlopen is per slot van rekening hard lopen, dacht ik.

Dankzij de geneugten van het internet deed ik een beetje kennis op, en zo leerde ik dat je het hardlopen toch ook wel een beetje moet opbouwen en dat het menselijk lichaam, en dus ook dat van mij, zo zijn grenzen heeft. En dus ging ik langzamer hardlopen. Wat ik mij nog niet zo realiseerde is dat je hardlopen ook nog eens moet leren, dat het weliswaar zo is dat je ergens tussen je eerste en tweede levensjaar leert lopen maar dat je dan nog niet kunt hardlopen. En het bleek dus ook nog eens niet zo eenvoudig te zijn dat je met het kopen van een paar dure schoenen klaar was om een ticket naar New York te kopen om daar aan de marathon mee te doen. En dus ging er wel eens iets stuk.

Het laatste wat ik de laatste paar maanden heb geleerd is dat je het ook nog eens moet bijhouden en uitbouwen, en dat het uitlopen van de Dam tot Damloop niet betekent dat je het een paar maanden rustig aan kunt doen zonder gedeeltelijk opnieuw te moeten beginnen. En dat besefte ik misschien al wel een beetje, maar sinds gisteren weet ik dat ik nog de nodige zweetdruppels te vergieten heb voor ik weer op het niveau van september 2011 ben. En zelfs toen was ik eigenlijk nog niet echt op het niveau wat ik vind dat nodig was geweest om de Dam tot Damloop te lopen zoals ik dat gewild had.

Gelukkig vind ik hardlopen inmiddels leuk, zelfs als het zo zwaar gaat als gisteren en het meer op worstelen en een uitputtingsslag lijkt dan op hardlopen. Ik weet tegenwoordig in ieder geval hoe ik moet lopen om geen blessures te krijgen en ik ben nog altijd een stuk verder dan een jaar geleden om deze tijd. En als ik verstandig blijf lopen weet ik ook dat ik de volgende Dam tot Damloop gemakkelijker loop dan de eerste, dat ik hem ook sneller loop en dat ik ook in staat moet zijn om een maand later mijn eerste halve Marathon te lopen. En eigenlijk heb ik dan wat de afstand betreft bereikt wat ik denk te willen bereiken. En het belangrijkste is dat ik nu ook weet dat ik daarna moet blijven lopen om mijn conditie te houden en mij lekker fit te voelen, en niet eerst een maand op de bank moet gaan liggen met regelmatig een flinke brok chocolade en een biertje.

En zo ben je dus nooit te oud om te leren, en gelukkig ook nooit te oud om hard te lopen.

Willen….meer niet.

Ook ik heb, net als Roger in dit filmpje, ooit 270 pond gewogen.

Ik weet inmiddels dat het een kwestie is van willen, van echt gemotiveerd zijn, en dat je dan misschien niet alles maar wel heel veel kan. En ik heb (nog) geen marathon, maar vandaag voor de eerste keer meer dan 10 kilometer gelopen. En iedere keer als ik loop voel ik mij een winnaar. En die marathon? Wie weet!

Vakantie

Wij houden ervan om op vakantie te gaan en stellen daar niet al te hoge eisen aan. Als het even kan moet het lekker weer zijn, er moet iets te zien zijn en je moet er ook af en toe kunnen luieren op een strand. En dan gaan wij het liefst een paar keer kort dan één keer lang op vakantie, want na de winter is het lekker om even de warmte op te zoeken en ook in de herfst is een weekje extra zomer natuurlijk nooit weg.

Vroeger ben ik eigenlijk altijd met de auto op vakantie geweest en dat was vooral omdat ik het liefst naar Italië ging en dan vooral niet op een plek wilde gaan zitten waar half Nederland naartoe ging. Dus voor mij geen Torremolinos, Benidorm, Chersonissos of welke andere populaire Johnny en Anita bestemmingen, want daar kreeg ik al het angstzweet van op mijn rug als ik het op TV zag. Ik ging met mijn inmiddels ex-vrouw en kinderen met de auto naar mooie plekjes in Italië en genoot al van de rit ernaartoe. De laatste paar keer was de rit alleen met Sandra, mijn jongste dochter, en haar vriendje, maar zij was altijd al degene die dat heen en weer rijden net zo leuk vond als ik.

Josje en ik gaan nooit met de auto op vakantie, ons favoriete transportmiddel is het vliegtuig. Zij vindt het absoluut niet leuk om ver te rijden en met zijn tweetjes is vliegen in het laagseizoen ook nog eens spotgoedkoop. En dan huren wij in Italië wel een paar dagen een auto als dat nodig is. Maar heen en weer rijden zou ik nooit meer gaan doen. Tot een paar weken gelden Sandra vertelde dat zij eigenlijk best nog wel een keertje samen met de auto naar Italië zou willen gaan. En al vrij snel hadden wij op alle vragen een antwoord en zo gaan Sandra en ik volgend jaar samen met de auto naar Bracciano en komen Josje en Ramon per vliegtuig naar Rome om daar door ons te worden opgepikt.

En sinds wij dit besluit hebben genomen ga ik het idee steeds leuker vinden en ik betrap mij erop dat ik er best wel mee bezig ben. Zo heb ik de route al uitgestippeld, een route die ik met mijn ogen dicht en zonder wegenkaart of TomTom kan rijden, en heb ik ook de overnachtingshotels al uitgezocht, want in één keer 1.700 kilometer rijden doe ik niet meer. Ik heb al uitgerekend hoeveel kleffe broodjes gebakken ei wij moeten meenemen voor onderweg, en heb in mijn hoofd al een lijstje met zaken die aangeschaft moeten worden. Zo hebben wij natuurlijk een thermoskan nodig voor de koffie, en een klein koeltasje voor het vers houden van onze broodjes. En wat te denken van chips, dropjes en Toblerone. En vergeet vooral niet op tijd de cd’s te maken met de muziek voor onderweg, want er moet natuurlijk hard worden meegeschreeuwd met Meat Loaf en The Prodigy! Wij hebben dan ook nog maar een jaar de tijd en moeten natuurlijk wel goed voorbereid zijn.

Minstens zo leuk is dat wij inmiddels ook al besloten hebben dat wij onze tweede vakantie volgend jaar weer in de USA gaan doorbrengen. Aangezien wij van plan waren om de marathon van New York te gaan lopen wisten wij dat wij daar ook nog wel een keertje terug zouden komen, maar nu wij dat doel hebben bijgesteld gaan wij er als toeschouwer naartoe. Maar wij beginnen onze vakantie dan in het zomerse Florida om in het laatste weekend via New York en die marathon weer naar huis te gaan.

Ik ben benieuwd wat wij in 2013 gaan doen. Engeland misschien?

Wij lopen verder

Vlak voor onze vakantie zijn er nog foto’s genomen van mijn knie en daar is uit gebleken dat er geen zichtbare schade aan het gewricht is, maar toch is dat gewricht nog niet helemaal de oude en dus heb ik nog even een gesprekje met de arts gehad. Volgens hem lijkt het erop dat er toch sprake is geweest van een beschadiging aan mijn meniscus, maar dat die beschadiging inmiddels grotendeels is genezen en dat het feit dat ik weer kan hardlopen zonder dat er een reactie komt betekent dat het waarschijnlijk zonder verdere ingrepen goed gaat komen. Het advies was om rustig aan verder te gaan met lopen en alleen als er weer een verslechtering zou optreden zou er toch verder gekeken moeten worden.

Inmiddels hadden wij al besloten dat die marathon er waarschijnlijk toch niet in zit en dat wij gewoon voor ons plezier verder gaan met hardlopen, ook al gaan wij dan nog wel voor de halve marathon van Amsterdam, en dat wij daarnaast ook zouden gaan fietsen om toch aan onze beweging te komen. En dat fietsen schijnt volgens mijn arts toevallig ook nog eens goed te zijn om de genezing van die mogelijke beschadiging van mijn meniscus te bevorderen. En dus hebben wij zeer voortvarend onze fietsen besteld en zijn wij vanaf vandaag ook weer verder gegaan met hardlopen, en dat viel nog niet helemaal mee want na 2 maanden heel weinig te hebben gelopen door de problemen met mijn knie had ik vandaag best wel even moeite om het half uur vol te maken, terwijl voor mijn blessure ik met gemak een uur liep.

Mountainbike JosjeVoor advies over de aanschaf van een fiets kon ik gelukkig een beroep doen op een collega die al enige tijd een fervent fietser is en na een goed gesprek met die collega hebben wij een tweetal mountainbikes besteld, voor Josje een roze met wit en voor mijzelf een blauwe met wit.  En ja, het is wel een beetje Mountainbike Petertraditioneel en eigenlijk hadden wij dat precies andersom moeten doen, maar aan de andere kant hoeven wij niet altijd alles anders te doen dan een ander. Op deze fietsen gaan wij binnenkort de fietspaden op de Veluwe onveilig maken, maar eerst gaan wij op zoek naar een helm voor mijn grote hersenpan om te zorgen dat ik plotseling overstekende bomen zonder schade achter mij kan laten.

Overigens, mijn fiets heeft schijfremmen!

Voortschrijdend Inzicht

Een vakantie is goed voor meer dan alleen uitrusten, vaak zorgt een vakantie voor nieuwe inzichten en meer van dat alles.

Ik wil in mijn werk nog wel eens cynisch doen over onze klanten die om de haverklap van idee veranderen en dat er vervolgens enorme bedragen worden geïnvesteerd om een paar jaar later weer opnieuw te beginnen. Gekscherend noemen wij dat al jaren het ´voortschrijdend inzicht´ van onze klanten, in plaats van het bijstellen van meningen en het onder ogen zien van gemaakte fouten.

Ook wij willen in onze vakanties nog wel eens last te hebben van ´voortschrijdend inzicht´ en dat gebeurt dan meestal als wij rond zonsondergang aan de Gyros of ander lekkers zitten, en dit keer begon het hier op Zakynthos over vakanties en het eindigde met onze marathon-plannen. Toen wij, en met name ik, begonnen met hardlopen moest er al snel een doel worden gesteld. Ik denk niet dat het op dat moment helemaal reëel was maar ik denk dat ik het voor mijzelf nodig had om de discipline op te kunnen brengen om te blijven lopen. Natuurlijk begon ik het hardlopen toen wel leuk te vinden maar waarschijnlijk toch nog niet leuk genoeg. Het hardlopen zelf was namelijk best nog wel een beetje worstelen, zowel met mijn lichaam als met mijn motivatie.

Inmiddels zijn wij ruim 2 jaar en een aantal blessures verder, maar ook hebben wij inmiddels de ervaring dat als je eenmaal op een bepaald niveau bent aangeland dat het lopen zelf al heel veel voldoening geeft en er geen extreem doel meer nodig is. Niet echt tenminste. En dat niveau bereikte ik ergens in de loop van februari van dit jaar toen ik plotseling veel gemakkelijker en vooral ook veel langer kon lopen. Mijn fysiotherapeut vertelde mij later dat dit het gevolg was van een omschakeling van de energiehuishouding in mijn lichaam waardoor het gewend was aan het beoefenen van een duursport. Vanaf dat moment was lopen pas echt leuk en een ontspanning in plaats van een inspanning geworden. En ergens in diezelfde periode begon ik al een beetje te twijfelen of het wel zo nodig zou zijn om een marathon te lopen, iets waarvoor je op mijn leeftijd toch heel veel inspanningen moet doen in plaats van lekker ontspannen proberen zo lang mogelijk zo gezond mogelijk te blijven. Ik had eigenlijk geen doel meer nodig en ik besefte ook dat juist het in mijn hoofd najagen van een doel ervoor zorgde dat ik te snel te hard en te ver wilde met de kans op blessures tot gevolg.

En niet alleen ik maar ook Josje bleek de laatste tijd zo haar twijfels te hebben of wij ons wel moesten fixeren op de marathon van New York, zo bleek tussen 2 happen Stifado door. Niet dat wij die marathon nu helemaal hebben afgeschreven maar het is inmiddels gedegradeerd tot ´leuk als wij het een keer zouden kunnen doen´ in plaats van een obsessie. En voor mij betekent het dat ik behalve hardlopen ook ga fietsen want ik blijf naar mijn gevoel toch best wel blessuregevoelig, in ieder geval wat hardlopen betreft zolang ik nog steeds ietwat aan de zware kant ben. Mijn knieën en enkels hebben het daardoor natuurlijk zwaarder te verduren dan nodig zou zijn en daar heb je met fietsen helemaal geen last van. En het fietsen gaat mij dan hopelijk van die laatste 10 kilo af helpen.

Wij gaan nog steeds voor de Dam tot Damloop in september van dit jaar en daarna zien wij wel, en eigenlijk lijkt het ons wel heel leuk om volgend jaar in Oktober de halve marathon van Amsterdam te lopen. En ook een halve marathon is natuurlijk al een hele prestatie, en om dat te doen in mijn geboortestad is ook wel heel speciaal.