The Finish Line

Ergens in een ver en grijs verleden, toen ik nog jong en onbezonnen was, heb ik ooit het plan gehad  om een marathon te gaan lopen. Een beetje overmoedig, zoals ik in mijn jonge jaren wel kon zijn, dacht ik twee weken nadat ik was begonnen met hardlopen dat ik best wel een keer een marathon zou willen lopen. Ik zat inmiddels uiteraard al op een schema van 8 x 2 minuten hardlopen met telkens 2 minuten wandelen om uit te rusten. “The Finish Line” verder lezen

Vorderingen

De laatste paar maanden maak ik vorderingen. En niet alleen ik maar de hele groep. En als ik had geweten dat hardlopen in een groep zo leuk zou zijn dan was ik er veel eerder mee begonnen.

Wij lopen al een paar jaar hard, of wij doen ons best om te proberen hard te lopen. En over het algemeen doen wij dat samen, al liep ik vooral in de wintermaanden vaak alleen. Dat had iets met motivatie en het weer te maken. En op zich vind ik alleen lopen helemaal niet zo vervelend, vooral niet met een lekker muziekje op mijn hoofd. Maar inmiddels weet ik dat het met anderen in een groepje lopen best motiverend is, en als je lol maakt onderweg loopt het ook nog eens veel gemakkelijker. “Vorderingen” verder lezen

Beginner

Eigenlijk ben ik nog maar een beginner op het gebied van hardlopen, ik kom nog maar net kijken. En ik heb dus ook nog eens geen enkel idee wat ik zou kunnen bereiken, al weet ik wel dat ik waarschijnlijk nooit een marathon zal winnen. Daarnaast heb ik ook nog eens geen enkel idee wat ik zou willen bereiken, of misschien een beetje.

Met vallen en opstaan heb ik het een en ander geleerd over dat wat ik inmiddels leuk vind om te doen. In het begin liep ik veel te hard, want ik was per slot van rekening aan het hardlopen. Dat ik daarvoor meer dan 25 jaar op de bank had gezeten en hooguit zo af en toe de Kalverstraat op en neer had gewandeld en in de winter wel eens op het strand wilde gaan wandelen, maakte niet echt veel uit. Hardlopen is per slot van rekening hard lopen, dacht ik.

Dankzij de geneugten van het internet deed ik een beetje kennis op, en zo leerde ik dat je het hardlopen toch ook wel een beetje moet opbouwen en dat het menselijk lichaam, en dus ook dat van mij, zo zijn grenzen heeft. En dus ging ik langzamer hardlopen. Wat ik mij nog niet zo realiseerde is dat je hardlopen ook nog eens moet leren, dat het weliswaar zo is dat je ergens tussen je eerste en tweede levensjaar leert lopen maar dat je dan nog niet kunt hardlopen. En het bleek dus ook nog eens niet zo eenvoudig te zijn dat je met het kopen van een paar dure schoenen klaar was om een ticket naar New York te kopen om daar aan de marathon mee te doen. En dus ging er wel eens iets stuk.

Het laatste wat ik de laatste paar maanden heb geleerd is dat je het ook nog eens moet bijhouden en uitbouwen, en dat het uitlopen van de Dam tot Damloop niet betekent dat je het een paar maanden rustig aan kunt doen zonder gedeeltelijk opnieuw te moeten beginnen. En dat besefte ik misschien al wel een beetje, maar sinds gisteren weet ik dat ik nog de nodige zweetdruppels te vergieten heb voor ik weer op het niveau van september 2011 ben. En zelfs toen was ik eigenlijk nog niet echt op het niveau wat ik vind dat nodig was geweest om de Dam tot Damloop te lopen zoals ik dat gewild had.

Gelukkig vind ik hardlopen inmiddels leuk, zelfs als het zo zwaar gaat als gisteren en het meer op worstelen en een uitputtingsslag lijkt dan op hardlopen. Ik weet tegenwoordig in ieder geval hoe ik moet lopen om geen blessures te krijgen en ik ben nog altijd een stuk verder dan een jaar geleden om deze tijd. En als ik verstandig blijf lopen weet ik ook dat ik de volgende Dam tot Damloop gemakkelijker loop dan de eerste, dat ik hem ook sneller loop en dat ik ook in staat moet zijn om een maand later mijn eerste halve Marathon te lopen. En eigenlijk heb ik dan wat de afstand betreft bereikt wat ik denk te willen bereiken. En het belangrijkste is dat ik nu ook weet dat ik daarna moet blijven lopen om mijn conditie te houden en mij lekker fit te voelen, en niet eerst een maand op de bank moet gaan liggen met regelmatig een flinke brok chocolade en een biertje.

En zo ben je dus nooit te oud om te leren, en gelukkig ook nooit te oud om hard te lopen.

Willen….meer niet.

Ook ik heb, net als Roger in dit filmpje, ooit 270 pond gewogen.

Ik weet inmiddels dat het een kwestie is van willen, van echt gemotiveerd zijn, en dat je dan misschien niet alles maar wel heel veel kan. En ik heb (nog) geen marathon, maar vandaag voor de eerste keer meer dan 10 kilometer gelopen. En iedere keer als ik loop voel ik mij een winnaar. En die marathon? Wie weet!