Een jaar later

Vandaag, woensdag 15 augustus 2018, werd het eerste jaar van de controlecyclus in het Anthoni van Leeuwenhoekziekenhuis in Amsterdam afgerond. En ook dit keer was de uitslag van scans, foto en bloedonderzoek weer goed en ben ik dus gewoon gezond. En inmiddels begin ik het ook zelf echt te geloven en er op te vertrouwen. En dat is best anders geweest maar het is niet voor niets een jaar later. De ontdekking van het melanoom heeft best wel het een en ander bij mij teweeggebracht, en ik denk dat ik in een aantal opzichten een ander mens ben dan een jaar geleden. Laat staan twee jaar geleden. 

“Een jaar later” verder lezen

Opruimen

Opruimen

Iedereen moet zo af en toe eens opruimen. De zolder, de schuur, het hele huis en zijn of haar hoofd. Dat laatste komt er niet altijd van, zo lijkt het tenminste als je om je heen kijkt of hoort hoeveel mensen last hebben van stress. Ik ben een opruimer, niet te verwarren met een wegpoetser, maar ik houd van rust en ruimte. Niet alleen daar waar ik woon maar ook in mijn hoofd. En dat laatste heb ik door schade en schande moeten leren. En op het moment dat ik het woordje ‘schande’ schrijf vraag ik mij in mijn lege hoofd af waarom het leren in onze door calvinisme gestuurde gedachten een schande zou zijn.

“Opruimen” verder lezen

Mijn Weblog

Eigenlijk is het best apart om allerlei zaken met de buitenwereld te delen via een weblog. En eerlijk gezegd weet ik zelf ook niet precies waarom ik het doe, en waarom ik er ooit mee ben begonnen. Als ik mijn geplaatste schrijfsels van de laatste jaren teruglees, en met dit stukje meegerekend zijn het er inmiddels 268, dan zit er ook niet echt een bepaalde lijn en regelmatigheid in. Of het moet zijn dat het meestal gaat over leuke dingen als vakantie, af en toe over iets wat mij in het wereldnieuws opvalt en ook héél af en toe over iets minder leuks. En ik heb af en toe een periode dat ik heel regelmatig iets aan het digitale papier toevertrouw en ook periodes dat ik er om de één of andere reden veel minder behoefte aan of reden voor heb. En naast dit weblog is er natuurlijk ook nog Facebook en Instagram waar ik zo af en toe iets korts de wereld in stuur. Je kan er maar druk mee zijn. 

“Mijn Weblog” verder lezen

Een jaar geleden

Vandaag precies een jaar geleden meldde ik mij bij de huisarts om even een gek plekje uit mijn been te laten snijden. En natuurlijk was het niet meer dan een gek plekje want waarom zou het meer zijn dan een gek plekje? Maar gek genoeg was het wel meer dan een gek plekje en bleek ik één van de bijna 6.800 gelukkigen te zijn die in ons land in 2017 een melanoom hebben gevonden. Eerlijk gezegd had ik veel liever iets mooiers gevonden, maar mooie dingen worden meestal niet gevonden maar komen gewoon onverwacht op je pad.


Nadat het gekke plekje was weggesneden volgde er nog een operatie zodat ik tenminste op een goed zichtbare plek dagelijks wordt herinnerd aan het feit dat ik goed voor mijzelf moet zorgen, en moet laten zorgen. En inmiddels ben ik zelfs wel een beetje blij dat ik op deze manier een wake up call heb gekregen en dat het er voor heeft gezorgd dat ik mijzelf weer sneller dan verwacht goed in mijn vel kon krijgen en met een frisse blik vooruit kon kijken. En nu is het een jaar later en vraag ik mij zelfs af en toe af waar ik nu zou zijn geweest, en wie ik zou zijn geweest, als ik niet met een flinke klap wakker zou zijn geschud.

Als er één ding is wat ik heb geleerd dan is het dat je niet alleen maar achterom moet kijken naar alle vervelende dingen die je mee hebt gemaakt, en dat je vooral niet vooruit moet kijken met de verwachting van alle vervelende dingen die er nog kunnen gebeuren. En tegelijkertijd moet je al die dingen vooral ook niet vergeten om je er van bewust te zijn, en te blijven, dat je zoveel mogelijk moet genieten en moet leven omdat dat is waar het om gaat. Het gaat nu eenmaal veel te snel voorbij om niet te genieten.

Inmiddels zit het melanoom niet meer op mijn kuit én niet meer dagelijks in mijn hoofd, en voel ik ook mijn lymfeklieren niet meer tussen mijn oren in mijn lichaam branden. Kon ik een jaar geleden de vervelende en bedreigende cellen bijna door mijn aderen voelen stromen, inmiddels stroomt er alleen maar goed spul door mijn lijf. Natuurlijk niet iedere dag, want het periodieke onderzoek in het Antoni van Leeuwenhoek zorgt er dan toch weer voor dat zij even uit hun schuilplaats komen. Maar de rest van de tijd is het gewoon goed, en misschien zelfs beter dan het was. En ook de zon is geen duistere en te vermijden vijand meer, wat hij tussen mijn oren wel een tijdje is geweest.

In de eerste, koude maanden van dit jaar hebben er in mijn hoofd de nodige afsluitende werkzaamheden plaatsgevonden. Er waren nog wat donkere plekjes waar de zon nog niet scheen, of nog niet kon schijnen. Het waren er maar een paar, maar die paar waren misschien toch een beetje hardnekkiger dan ik had verwacht. En daar had ik wat tijd en ruimte voor nodig, tijd en ruimte die ik heb genomen en gekregen zonder erom te hoeven vragen. En dat was af en toe toch nog hard werken en dus ben ik nu, misschien meer dan ooit tevoren, aan vakantie toe. En aan een plekje onder de Italiaanse zon toe. En dus zijn wij nu op weg naar Toscane, waar de zon in dit jaargetijde op zijn mooist schijnt. En daar, in het sfeervolle Firenze met zijn musea, cultuur en heerlijk eten en drinken, sluit ik precies een jaar na wat een valse start leek het eerste jaar van de rest van mijn leven af. Een jaar waarin ik nog meer heb geleerd wat leven is en hoort te zijn.

Het is mijn leven

Muziek speelt al zolang ik weet een belangrijke rol in mijn leven. Ik weet nog dat ik als kind niet kon wachten tot mijn vader of moeder wakker werd omdat ik niet aan de radio mocht komen. En toen ik, onder het toeziend oog van mijn vader, zelf de singles op de platenspeler mocht leggen om daarna de naald heel voorzichtig in de eerste groef te laten zakken, was ik zo trots als een pauw. En ik heb de singles van mijn vader grijsgedraaid, ook al bestond de collectie o.a. uit ‘Moonlight Serenade’ van Glenn Miller en de filmmuziek uit de film ‘Bridge on the River Kwai’. Gelukkig had ik een tante die maar een paar jaar ouder was dan ik en die van haar zakgeld singles van de Beatles kocht en wist hoe je op de radio de frequentie van Radio Veronica kon vinden. “Het is mijn leven” verder lezen

Veerkracht

Het nieuwe jaar is vermoeid begonnen. En de geboorte van een nieuw jaar zou normaal gesproken net als een nieuw leven moeten voelen. Vol energie en met de hele wereld nog aan de voeten en te veroveren. Maar af en toe wordt een nieuw jaar geboren met een zwaar gevoel in het hoofd en moet het eerst nog even op gang komen. Alsof er een stukje van het oude jaar met de reïncarnatie is meegekomen en nog moet worden verwerkt. En niet alleen het nieuwe jaar komt dan nog niet echt op gang, ook ikzelf heb dan een beetje last van de donkergrijze tegenwind van de maand januari. “Veerkracht” verder lezen

De Laatste Dagen

Ieder jaar opnieuw breekt de periode aan van het afsluiten en aftellen. En ieder jaar opnieuw kijk ik dan achterom naar de 12 voorgaande maanden en zelfs af en toe naar voorgaande jaren. En ieder jaar opnieuw is er veel gebeurd, veel geleerd, veel gelachen en ook gehuild. En behalve achterom kijk ik dan ook vooruit en denk ik klaar te zijn voor het nieuwe jaar en heb ik zin in een nieuwe start met nieuwe kansen. En dat deed ik aan het einde van het vorige jaar ook en wist ik niet dat ik klaar moest zijn om een aantal lessen te leren waar je nooit klaar voor bent. Sommige lessen komen altijd te vroeg. “De Laatste Dagen” verder lezen