Koud

Het is al een paar dagen koud en ik geef het nu toe, en daardoor is het officieel; ik ben een watje. Of beter gezegd, ik heb er gewoon een hekel aan als het koud is. Natuurlijk is er wel een verschil tussen koud en koud, maar in de laatste week van februari was het écht koud. En ik begin nu dan ook het concept van ‘overwinteren’ te begrijpen, al vind ik de beelden die ik daarvan zo af en toe op TV zie langskomen dan weer niet zo aanlokkelijk. “Koud” verder lezen

Winterblues

Ieder jaar schrijf ik wel iets over de winter en het is ieder jaar niet echt positief, ik blijk de winter dus echt prut te vinden. En dat betekent dat ik op zoek moet gaan om van de winter iets minder prutterigs te maken, al is het maar om behalve last van de winter ook niet nog eens last van mijzelf te gaan krijgen. En nog vervelender, de wereld om mij heen, mijn privé wereld, moet ook niet al teveel last van mij gaan krijgen, want daar heb ik zelf dan ook weer last van. Al met al blijkt de winter dus een enorme last te zijn, of te kunnen worden.

Ik ben in de winter niet zo vrolijk, of in ieder geval minder vrolijk dan de rest van het jaar. Misschien valt het ook wel een beetje mee, maar er zijn in ieder geval dagen, of delen van dagen, die ik het liefst ergens onder de grond of minstens met mijn hoofd onder de dekens zou willen doorbrengen. De rest van de tijd ben ik overigens mijn normale, vrolijke zelf en merk ik er ook zelf helemaal niets van en dat zal voor mijn privé wereld best wel eens lastig te begrijpen zijn. Ik snap er tenminste zelf al geen bal van, en als ik het zelf al niet begrijp moet het voor anderen helemaal moeilijk zijn. Maar deze winter is bijna voorbij.

Morgen is het 1 Maart en dan is volgens de meteorologen de winter voorbij en begint de lente. Meteorologen zijn mijn vrienden, zij begrijpen mij. Het grootste deel van het jaar dan tenminste, want zij laten de herfst dan weer op 1 september beginnen en daar ben ik helemaal niet zo’n voorstander van. Maar morgen begint de lente en vandaag scheen de zon toen ik naar huis reed, en met zon- en daglicht thuiskomen scheelt een slok op een borrel voor de bestrijding van mijn winterblues. Ik weet zeker dat ik morgenvroeg als ik net wakker ben ook al meteen vogeltjes hoor fluiten, want ook zij geloven de meteorologen die vinden dat het op 1 Maart lente is en beginnen spontaan met het al fluitend bouwen van nesten. Net zoals ook ik weer fluitend in mijn auto stap om naar mijn werk te gaan, in plaats van mij met een diepe zucht in de richting van mijn op de ijskrabber wachtende auto voort te slepen. Het is lente!

Winter

Ik heb al een aantal weken last van problemen van motivationele aard en ik kan mijzelf er al een aantal weken niet toe bewegen om mijn gewone kleding te vervangen door mijn kekke, strak gesneden hardloopkledij en vrijwillig de buitenlucht op te zoeken om een stukje door de buurt te gaan rennen. De laatste keer dat mij dat lukte was op vrijdag 21 december en dat was meteen mijn laatste werkdag voor de kerstvakantie. Alleen namen mijn hersenen de kreet ‘vakantie’ nogal letterlijk en zorgden ervoor dat ik mijn achterwerk op de bank parkeerde om daar voorlopig niet meer vanaf te komen.

Maar het was dan ook net alsof de natuur er zijn uiterste best voor deed om die eventuele voorzichtig de kop opstekende motivatie zoveel mogelijk dwars te zitten, want iedere keer als ik naar buiten keek en heel voorzichtig toch begon te denken aan iets inspannends begon het water met hectoliters tegelijk naar beneden te vallen. En het bleef niet bij water want in een poging om mij toch heel erg duidelijk te maken dat het een veel beter idee was om te blijven zitten waar ik zat en met een schaal nootjes voor mijn neus naar ‘All You Need is Love’ te kijken, werd ergens door hogerhand het besluit genomen dat de temperatuur drastisch omlaag moest en er een dikke laag witte, koude en gladde hardloopverhindering moest worden gedumpt.

En als ik kan kiezen tussen een schaal nootjes en witte kou dan is dat voor mij heel erg eenvoudig. Maar de witte kou schijnt morgen verdwenen te zijn en ik voel meteen weer een beetje gekriebel op bepaalde plaatsen. Ik begin toch alweer een beetje te denken in hardloopschema’s, kilometers en bospaden. Als ik op Weeronline kijk is het niet om te beslissen of ik de volgende ochtend de wekker wat later zet omdat ik thuis blijf werken om 1.000 kilometer file te vermijden, en als ik op de kalender kijk tel ik onbewust de maanden tot de eerstvolgende Dam tot Damloop. En het vervelendste van alles is dat ik op een aantal plekken de gevolgen van die schaaltjes met nootjes kan zien en voelen, en met het naderende strandseizoen voor de boeg moet daar weer snel iets aan worden gedaan.

Ik ben een absoluut anti-wintermens, al lukt het mij met de nodige hulp steeds beter om de winterdepressie de baas te blijven, en ik zal zoals altijd blij zijn als de maand februari achter de rug is en de lente voelbaar wordt. Ook al weet ik dat die winterdepressie, net als kou, hoofdzakelijk tussen mijn oren zit.

Grote Schoonmaak

Ter voorbereiding op het voorjaar hebben wij een soort van grote schoonmaak gehouden, een beetje in het huis maar vooral in de kledingkasten. En er ligt nu een enorme berg kleding die wij niet meer kunnen of gaan dragen. Maar tegelijkertijd is er in mijn geval weer heel veel kleding die ik weer wel kan dragen omdat het weer past.

Nadat wij eind september vorig jaar zijn begonnen met gezonder eten en sporten ben ik onderweg ergens 14 kilo kwijtgeraakt, en dat merk ik dan vooral in mijn kleren. Dat is natuurlijk niet helemaal waar want ik zie het ook in de spiegel, en ik begin inmiddels ook te wennen aan de complimenten die ik krijg. En dat is nog best een beetje wennen, want ik weet van mijzelf dat ik mij daar een beetje ongemakkelijk onder voel.

Ik heb nu dus een redelijke hoeveelheid kleding uit de kast kunnen verwijderen omdat het domweg te groot is en ik niet meer van plan ben om daar ooit nog in te gaan passen. Gelukkig blijft er nog wel het een en ander over, maar in tegenstelling tot wat ik in eerste instantie dacht hoef ik straks in het voorjaar niet volop met de pinpas te gaan zwaaien om de plaatselijke kledingeconomie een zet te geven. Ik blijk namelijk nog genoeg vrijwel nieuwe kleren te hebben liggen die een jaartje te klein zijn geweest en die ik nu eindelijk aan kan.

Maar kleding kopen is tegenwoordig leuk en die lol laat ik mij in het komend voorjaar toch echt niet ontzeggen en zodra het zonnetje echt schijnt ga ik toch echt die pinpas oppoetsen. En één van de kledingstukken die ik dan als eerste ga aanschaffen zijn een paar nieuwe zwembroeken om er straks op het strand van Zakynthos appetijtelijk bij te kunnen lopen.

Lente

De lente staat voor een nieuw begin, als het lente is komt er nieuw leven in de natuur en wordt iedereen, en in ieder geval ikzelf, wakker uit zijn of haar winterslaap. En door de winter zoals wij die dit jaar hebben gehad was de winterslaap nog iets hardnekkiger dan gebruikelijk.

De winter is voor mij een periode van overleven, in ieder geval de laatste paar maanden van de winter. Al zolang ik mij kan herinneren heb ik een beetje last van dat wat men de ‘Winterblues’ noemt. Niet dat ik mijzelf zwaar depressief door het leven sleep of dagelijks behoefte heb aan lichtterapie, maar aan het einde van de winter ben ik ook niet meer echt mijn vrolijke zelf. In het najaar valt het allemaal nog mee en helemaal als wij wat laat op vakantie gaan, zoals wij vorig jaar hebben gedaan. Om begin oktober nog even naar Kreta te gaan om daar nog even in de zon te gaan liggen met een stapel goede boeken beviel prima. En als November dan begint op te schieten en December in zicht komt dan kan ik mij wel weer verheugen op de feestdagen en ook dan wordt het nog niet mistig in mijn hoofd.

Het zijn de eerste 2 maanden van het jaar die ik niet makkelijk vind. Januari en Februari zijn grijs en voor mijn gevoel ook donker, en dan begin ik langzamerhand te snakken naar meer licht. En als ik dan voor de eerste keer met daglicht thuiskom kan ik helemaal niet wachten tot ik weer zonder jas de deur uit kan gaan. Dit jaar is het net alsof het erger is dan vorig jaar, en ik denk dat het te maken heeft met het niet meer hardlopen en de ziekenhuisperikelen van Josje. Ik zat er de laatste paar weken dus gewoon een beetje doorheen.

Wat ook niet helpt is dat wij al een paar maanden niet hebben kunnen sporten. Allerlei blessures met als laatste pijnlijk obstakel mijn achillespezen, en vervolgens de ietwat uit de hand gelopen kleine ingreep aan een voet, hebben ervoor gezorgd dat wij al een half jaar op onze kont hebben gezeten. En de resultaten daarvan zijn voelbaar, zichtbaar en vooral niet leuk. Maar vandaag hebben wij de spullen in een tas gepakt en zijn naar de sportschool geweest. Normaal gesproken niet echt mijn hobby maar zolang Josje nog niet fluitend een uur kan hardlopen en wij eerst willen zorgen dat alle kleren weer passen is het een prima vervanging. En als je dan een uurtje bezig bent geweest met als laatste oefening een minuut of 10 op de loopband zonder daarna meteen weer te strompelen dan is het goed.

En dus zijn wij op de eerste dag van de lente weer opnieuw begonnen met als uiteindelijke doel nog altijd in ieder geval de Dam tot Damloop, niet dit jaar maar dan in ieder geval volgend jaar. En ik weet dat ik eigenwijs ben maar ik heb nog altijd die marathon van New York niet uit mijn hoofd gezet.

Nogmaals Pelleboer

Nog niet zo lang geleden besloot ik om de weersvoorspellingen van Piet Pelleboer a.k.a Paulusma niet meer serieus te nemen omdat dat beter was voor mijn nachtrust. Maar dat besluit gold natuurlijk niet alleen de weersvoorspellingen van Piet maar ook voor die van Erwin (Kroll), Peter (Timofeeff), Helga (van Leur) en hoe zij ook nog meer mogen heten. Voor een volledige lijst kan je hier kijken.

Het is in mijn ogen het simpelste baantje wat ik ken want als je op je werk komt open je internet en gaat naar Weeronline om vervolgens daar te kijken wat voor weer het wordt. Verander een paar details die toch al moeilijk te voorspellen zijn en je hebt je eigen weerbericht. En zo worden er heel veel mensen redelijk betaald voor een beetje interpretten onder werktijd, en aangezien iedereen toch al weet dat het weer zich moeilijk laat voorspellen komt er nooit échte kritiek.

Op woensdag 10 februari viel de laatste sneeuw van dit jaar en voordat wij op weg gingen voor de eerste trouwreportage van dit jaar keken ook wij op Weeronline. En daar lazen wij dat er weliswaar een kleine kans was op een sneeuwbuitje maar dat er in ieder geval de eerste twee uur geen neerslag zou vallen. Een kwartier later reden wij op de A50 in een sneeuwbui, was een stukje verderop de snelweg afgesloten vanwege een door de gladheid veroorzaakte kettingbotsing en hield het die dag niet meer op met sneeuwen.

Voor de reportage was het natuurlijk prachtig om in een met een dik pak sneeuw bedekt Giethoorn rond te lopen en gelukkig waren ook alle gasten veilig en op tijd binnen, maar het helpt enorm als je van tevoren weet dat je eerder van huis moet omdat het gaat sneeuwen.

Na bijna twee maanden ben ik de sneeuw nu wel een beetje zat, maar het heeft geen enkele zin om op welke weersite dan ook te kijken om er achter te komen wanneer het gaat dooien. En als je op de kalender kijkt is het toch echt bijna lente en zou het zomaar eens zo lekker kunnen zijn dat wij weer op een terrasje kunnen zitten.