• Leven,  Reizen,  Seizoenen

    Koud

    Het is al een paar dagen koud en ik geef het nu toe, en daardoor is het officieel; ik ben een watje. Of beter gezegd, ik heb er gewoon een hekel aan als het koud is. Natuurlijk is er wel een verschil tussen koud en koud, maar in de laatste week van februari was het écht koud. En ik begin nu dan ook het concept van ‘overwinteren’ te begrijpen, al vind ik de beelden die ik daarvan zo af en toe op TV zie langskomen dan weer niet zo aanlokkelijk.

  • Seizoenen

    Winterblues

    Ieder jaar schrijf ik wel iets over de winter en het is ieder jaar niet echt positief, ik blijk de winter dus echt prut te vinden. En dat betekent dat ik op zoek moet gaan om van de winter iets minder prutterigs te maken, al is het maar om behalve last van de winter ook niet nog eens last van mijzelf te gaan krijgen. En nog vervelender, de wereld om mij heen, mijn privé wereld, moet ook niet al teveel last van mij gaan krijgen, want daar heb ik zelf dan ook weer last van. Al met al blijkt de winter dus een enorme last te zijn, of te kunnen worden.

    Ik ben in de winter niet zo vrolijk, of in ieder geval minder vrolijk dan de rest van het jaar. Misschien valt het ook wel een beetje mee, maar er zijn in ieder geval dagen, of delen van dagen, die ik het liefst ergens onder de grond of minstens met mijn hoofd onder de dekens zou willen doorbrengen. De rest van de tijd ben ik overigens mijn normale, vrolijke zelf en merk ik er ook zelf helemaal niets van en dat zal voor mijn privé wereld best wel eens lastig te begrijpen zijn. Ik snap er tenminste zelf al geen bal van, en als ik het zelf al niet begrijp moet het voor anderen helemaal moeilijk zijn. Maar deze winter is bijna voorbij.

    Morgen is het 1 Maart en dan is volgens de meteorologen de winter voorbij en begint de lente. Meteorologen zijn mijn vrienden, zij begrijpen mij. Het grootste deel van het jaar dan tenminste, want zij laten de herfst dan weer op 1 september beginnen en daar ben ik helemaal niet zo’n voorstander van. Maar morgen begint de lente en vandaag scheen de zon toen ik naar huis reed, en met zon- en daglicht thuiskomen scheelt een slok op een borrel voor de bestrijding van mijn winterblues. Ik weet zeker dat ik morgenvroeg als ik net wakker ben ook al meteen vogeltjes hoor fluiten, want ook zij geloven de meteorologen die vinden dat het op 1 Maart lente is en beginnen spontaan met het al fluitend bouwen van nesten. Net zoals ook ik weer fluitend in mijn auto stap om naar mijn werk te gaan, in plaats van mij met een diepe zucht in de richting van mijn op de ijskrabber wachtende auto voort te slepen. Het is lente!

  • Hardlopen,  Seizoenen

    Winter

    Ik heb al een aantal weken last van problemen van motivationele aard en ik kan mijzelf er al een aantal weken niet toe bewegen om mijn gewone kleding te vervangen door mijn kekke, strak gesneden hardloopkledij en vrijwillig de buitenlucht op te zoeken om een stukje door de buurt te gaan rennen. De laatste keer dat mij dat lukte was op vrijdag 21 december en dat was meteen mijn laatste werkdag voor de kerstvakantie. Alleen namen mijn hersenen de kreet ‘vakantie’ nogal letterlijk en zorgden ervoor dat ik mijn achterwerk op de bank parkeerde om daar voorlopig niet meer vanaf te komen.

    Maar het was dan ook net alsof de natuur er zijn uiterste best voor deed om die eventuele voorzichtig de kop opstekende motivatie zoveel mogelijk dwars te zitten, want iedere keer als ik naar buiten keek en heel voorzichtig toch begon te denken aan iets inspannends begon het water met hectoliters tegelijk naar beneden te vallen. En het bleef niet bij water want in een poging om mij toch heel erg duidelijk te maken dat het een veel beter idee was om te blijven zitten waar ik zat en met een schaal nootjes voor mijn neus naar ‘All You Need is Love’ te kijken, werd ergens door hogerhand het besluit genomen dat de temperatuur drastisch omlaag moest en er een dikke laag witte, koude en gladde hardloopverhindering moest worden gedumpt.

    En als ik kan kiezen tussen een schaal nootjes en witte kou dan is dat voor mij heel erg eenvoudig. Maar de witte kou schijnt morgen verdwenen te zijn en ik voel meteen weer een beetje gekriebel op bepaalde plaatsen. Ik begin toch alweer een beetje te denken in hardloopschema’s, kilometers en bospaden. Als ik op Weeronline kijk is het niet om te beslissen of ik de volgende ochtend de wekker wat later zet omdat ik thuis blijf werken om 1.000 kilometer file te vermijden, en als ik op de kalender kijk tel ik onbewust de maanden tot de eerstvolgende Dam tot Damloop. En het vervelendste van alles is dat ik op een aantal plekken de gevolgen van die schaaltjes met nootjes kan zien en voelen, en met het naderende strandseizoen voor de boeg moet daar weer snel iets aan worden gedaan.

    Ik ben een absoluut anti-wintermens, al lukt het mij met de nodige hulp steeds beter om de winterdepressie de baas te blijven, en ik zal zoals altijd blij zijn als de maand februari achter de rug is en de lente voelbaar wordt. Ook al weet ik dat die winterdepressie, net als kou, hoofdzakelijk tussen mijn oren zit.

  • Algemeen,  Weer & Verkeer

    Voorjaar

    Ik merkte vandaag dat de lente onderweg is. Niet aan de temperatuur, want het is nog altijd snijdend koud, en ook niet aan de vrolijk fluitende vogeltjes, want ik was de enige die de hele dag vrolijk zat te fluiten. Maar het was vandaag de eerste dag dat ik weer met daglicht thuiskwam.

    Ik kon het niet laten om meteen op internet te gaan speuren naar een site waar de tijden van zonsopkomst en -ondergang te vinden waren, en daar werd ik meteen nog blijer van. Overigens heb ik geen idee waarom iemand die tabel op zijn website zou zetten, maar je komt wel vreemdere dingen tegen….mensen hebben hobbies en sommigen hebben vreemde hobbies. Wel eens van polstokhoogsnorkelen gehoord? Of octopusorigami?  

    Het meest vervelende van de winter vind ik het gebrek aan daglicht, nog vervelender dan sneeuw en kou. Midden in de nacht op mijn werk aankomen en weer op weg naar huis gaan terwijl het alweer nacht is, ik vind het redelijk dramatisch. En als het overdag dan ook nog eens donkergrijs ik ben ik helemaal niet blij. Maar het einde is dus in zicht want ik trek de deur van mijn kantoor alweer achter mij dicht terwijl de zon nog schijnt, en over een paar weken begint de zomertijd weer. En nu het weer wat langer licht is begin ik er ook weer in te geloven dat het niet meer zolang zal duren voordat het warmer wordt, kan ik eindelijk die kou tussen mijn oren vandaan schoppen.