Kastanjes

Het is alwéér eind September en zomaar ineens is het weer donker als de wekker gaat en dit keer, want dit is de eerste herfst die ik in mijn nieuwe omgeving meemaak, moet ik buiten ook nog eens rennen voor mijn leven.

Tussen mijn voordeur en de plek waar mijn auto staat moet ik een afstand van ongeveer 80 meter overbruggen en daar staan een paar grote kastanjebomen. Het is vanaf het moment dat zij uitlopen een heel mooi gezicht en het is vooral heel anders dan een straat met geparkeerd blik, en het geeft de hele zomer veel schaduw. De zomer van 2017 had dat misschien niet nodig maar op een mooie zonnige dag ziet het er wel prachtig uit. En nu is het herfst….. “Kastanjes” verder lezen

Zomer

Vandaag is de zomer begonnen, dat hoop ik tenminste. Het gaat nog niet van harte, maar het is droog en het ziet er buiten redelijk licht uit. Gelukkig hebben wij al een paar weken zomer gehad want de eerste vakantie is al achter de rug. Ik ben voor het eerst sinds 2007 weer eens met de auto naar Italië gereden, samen met Sandra en mijn aanstaande kleinzoon. Ramon en Josje konden zich absoluut niet voorstellen dat het leuk zou zijn om 1.680 kilometer te rijden en kwamen een paar uur na ons in Rome aan….per vliegtuig.

En op de dag dat wij daar aankwamen werd het daar net zomer en daar waren wij best wel een beetje aan toe. En inmiddels dus alweer. Het is een beetje mis met de Hollandse zomers, ook al kan ik mij herinneren dat ik redelijk vaak op mijn zonnige vakantiebestemming met enig leedvermaak de voorpagina van de Telegraaf heb gelezen waarop foto’s van wegdobberende tenten op Nederlandse campings waren te zien. En ik heb zelfs eens een foto van de straat waar wij toen woonden gezien waar onze buurjongetjes met de rubberboot doorheen roeiden. Misschien dat ik mij pas bewust ben van de iets mindere Hollandse zomers sinds ik niet meer in het hoogseizoen op vakantie ga.

Wij hebben dus in ieder geval al een paar weken lekker warm gehad met zijn viertjes, en hopelijk komt er nu weer iets beter weer aan want voor ons begint nu de periode van de voorbereiding op de Dam tot Damloop. Het hoeft dan ook absoluut niet te warm te zijn, maar drie keer per week hardlopen in de stromende regen en met wind tegen is ook niet alles. En wij hebben ook weer plannen voor een iets langere afstand, want voor volgend jaar staan de halve marathons van Zwolle én Amsterdam op de agenda.

Maar voordat het zover is gaan wij in ieder geval nóg een keer op vakantie naar de zon, want ik vertrouw het hier voor geen meter en als die zomer niet deze kant op komt dan moet je hem gaan opzoeken. En ik moet er nog even niet aan denken dat het tegen die tijd hier alweer herfst is. Ergens moet er een klein foutje in de planning zijn gemaakt waardoor ik in het verkeerde land gereïncarneerd ben, of kon ik moeilijk kiezen tussen Amsterdam of Rome als geboortestad en is er gewoon een muntje van 100 lire opgegooid. Gelukkig dat Amsterdam dan zo dichtbij is dat ik er iedere week naar toe kan als ik daar behoefte aan heb.

Herfst?

Volgens de kalender is het herfst en ook aan de bladeren die inmiddels voor het grootste deel niet meer aan de bomen hangen maar eronder liggen is dat te zien, maar daar is dan ook alles mee gezegd. Er ligt voor de zekerheid een jas en een das in mijn auto, want je weet nooit of het weer zomaar ineens kan omslaan, maar van de beloofde horrorwinter is nog helemaal niets te merken. En ik kan mij zelfs een aantal dagen van de zomer van 2011 herinneren die kouder waren dan de eerste week van november.

Wij waren een paar weken geleden nog op vakantie in het zuiden van Italië en ook daar was het herfst, ook al was het toen pas begin oktober. Wij lagen daar op een strand bij een temperatuur van ongeveer 28 graden terwijl de Italianen hun strandpaviljoens al aan het afbreken waren, en als de avondschemering inviel trokken veel Italianen een jas of bodywarmer aan. De kalender gaf nu eenmaal aan dat het herfst was en volgens die kalender moet je dan een jas aan. Maar ook de bomen hadden goed op de kalender gekeken wat zij werden bruin en gooiden hun bladeren op straat. En het was voor mij een heel gek gezicht om vanuit Anguillara Sabazia richting Bracciano te kijken en al dat groen rondom het meer met een geelbruine gloed te zien, terwijl de temperaturen van een Nederlands hoogzomer-niveau waren.

Maar juist omdat de seizoenen een beetje van slag lijken te zijn begin ik zo langzamerhand in die horrorwinter te geloven, en ik zou er niet gek van opkijken als er over een week een plotselinge weeromslag optreedt waardoor het ineens streng vriest en een groot deel van Nederland insneeuwt. Ik werk gelukkig het grootste deel van de week op redelijk korte afstand van huis, en bij de eerste jankende tonen van de alarmsirenes spring ik in mijn auto en zorg dat ik thuis ben voordat de sneeuwstormen losbarsten. Want als er dan toch ingesneeuwd moet worden, dan het liefste thuis. Ik denk dat wij het komend weekend maar eens met een grote winkelwagen door de AH moeten gaan, een beetje hamsteren kan geen kwaad. En onze nieuwe keuken is klaar, dus wij vermaken ons wel terwijl de reddingsploegen ons uitgraven.

Herfst

Volgens de weerkundigen is het met ingang van vandaag dus alweer herfst, en dat vind ik eerlijk gezegd niet echt bemoedigend klinken. Het doet mij meteen denken aan guur weer met harde wind en regen en niet echt prettige temperaturen, een beetje zoals het weer in een groot deel van augustus is geweest. Maar het lijkt dan ook meteen alsof de zomer voorbij is en ik heb het gevoel alsof wij dit jaar nog nauwelijks buiten hebben gezeten, al heeft dat natuurlijk ook ook andere redenen.

Maar als ik het woord ‘herfst’ hoor dan klinkt dat voor mij meteen ook als de dreiging van de naderende winter, en dat is een jaargetijde dat ik het liefst in winterslaap zou doorbrengen. Ik heb helemaal niets met de winter. Het is donker, somber, koud en de dagen zijn te kort. Ik voel mij gemiddeld ook een stuk minder vrolijk in de winter, maar nog niet genoeg om de diagnose ‘winterdepressie’ te kunnen stellen.

De winter van 2009 – 2010 was anders. Een winter met veel sneeuw en daarbij behorende mooie landschappen, en ik vind het rijden in sneeuwstormen ook best wel grappig. En ik zou mij in die winter ook best wel hebben kunnen vermaken als Josje niet zoveel pijn zou hebben gehad en zich niet samen met mij kon vermaken. Het maakte haar tijdelijke invaliditeit alleen maar lastiger en dus de winter vervelender. En eerlijk gezegd hoop ik dat het de komende winter weer net zoveel gaat sneeuwen zodat wij samen sneeuwballen kunnen gooien en een sneeuwpop kunnen maken. En natuurlijk ook nog een keer naar de sauna kunnen gaan om op blote voeten door de sneeuw te lopen.

Maar eerst moet het ondanks het feit dat het inmiddels herfst is nog een aantal dagen zomer worden, want ik wil nog minsten één keer op zondag buiten ontbijten en ook nog een paar avonden buiten kunnen eten. En dan kunnen wij ook nog een klein beetje voorbakken voordat wij de buitenlandse zon opzoeken om gaar te bruinen. En als het dan als wij terug komen ook hier nog een paar dagen redelijk weer zou zijn dan moet het daarna maar echt herfst worden. Gevolgd door wéér een echte winter.