Druk

Wij Nederlanders hebben het druk en zijn er maar wat trots op dat wij zo druk zijn. Het zal ongetwijfeld iets te maken hebben met onze Calvinistische inslag die zo diep geworteld is dat zelfs de ontkerkten onder ons ervan doordrongen zijn dat ‘Ledigheid des duivels oorkussen’ is. En 100 jaar geleden was dat geen enkel probleem omdat iedereen zich toen zeven dagen per week, de zevende dag iets minder dan die andere zes, een slag in de rondte moest werken om niet te verhongeren. In onze moderne tijd ligt dat net even iets anders. “Druk” verder lezen

Tijd

De tijd vliegt voorbij en dat heeft zo zijn voor- maar ook zijn nadelen. Het is alweer bijna 3 weken geleden dat wij Oud & Nieuw doorbrachten op Terschelling, en hoe lekker relaxed dat lange weekend ook was wij weten nu ook dat zo’n eiland niet ons ding is. Maar dat het alweer 3 weken geleden is betekent ook dat de maand januari inmiddels bijna om is en dat het voorjaar ook al redelijk dichtbij begint te komen, ook al is de maand Februari dit jaar 1 dag langer dan gebruikelijk.

De winter is dus ook bijna voorbij en dat vind ik het minst vervelend van het snel verstrijken van de tijd, want ik heb niets met winter….en dat zal niet de eerste keer zijn dat ik het hier schrijf. De winter is voor mij een grijze en donkere periode die ik het liefst zou overslaan, en dan vooral als de feestdagen voorbij zijn en de maanden Januari en Februari voor de deur staan. De zon schijnt niet genoeg en er is te weinig tijd tussen zonsopgang en zonsondergang en daar heb ik een beetje last van. Het is geen winterdepressie maar je kan het toch wel een beetje een dip noemen, maar het lukt mij (met hulp) steeds beter om die dip opzij te zetten. En wat dan helpt is het denken aan en praten over komende vakanties en andere leuke dingen. En ook hardlopen blijkt een redelijk medicijn tegen de winterdip te zijn want ik heb het idee dat het dit jaar beter gaat dan de voorgaande jaren, hoop ik.

Wat een beetje in tegenspraak is met het voorgaande, mijn aversie tegen de winter, is het feit dat wij binnenkort een lang weekend op wintersport gaan. Het is weliswaar niet geheel uit vrije keuze, want georganiseerd door de evenementencommissie als personeelsweekend, maar ik had ook ‘Nee’ kunnen zeggen. Het is dat het personeelsweekend altijd gezellig is maar anders denk ik niet dat het iets was geworden. En het idee dat ik vrijwillig sneeuw ga opzoeken snap ik zelf nog niet goed. Ik hoop dat mijn collega’s die verantwoordelijk zijn voor het bedenken van dit soort uitjes volgend jaar eens aan een zonbestemming denken, want ik zou mij nog iets meer verheugen als ik wist dat er een heel weekend warmte en zon zou zijn. Al ontlokte dat bij een andere collega weer de reactie dat zij geen enkele behoefte had om sommige collega’s in badkleding te zien of dit zelf te laten zien. En zo heeft een ieder zijn ding.

Die warmte en zon zoeken wij over een paar maanden weer op als wij naar Italië gaan en als de tijd zo snel blijft gaan als de laatste maanden dan is dat nog maar een paar nachtjes slapen, en met dat idee in mijn achterhoofd overleef ik die wintersport ook wel.

Overigens….er is maar één nadeel aan het zo snel verstrijken van de tijd en dat is dat ook die rollator dan wel héél snel dichtbij komt, en het kunstgebit, de kunstheup en welke andere hulpmiddelen dan ook.

Zomer en Winter

Ik ben een zomerkind en ben dan ook niet voor niets geboren in de maand Augustus. Als gevolg van dat feit heb ik weinig met de winter, heb een hekel aan sneeuw en als je echt een hekel aan mij hebt dan moet je een snijdende, koude wind mijn kant op sturen. En als het daarbij dan ook nog een beetje regent word ik nog net even iets minder blij. En al zo lang als ik mij kan herinneren is de winter voor mij een periode die mij heel sterk het gevoel geeft dat ik het moet zien te overleven. Niet dat het zo ernstig is dat ik denk dat ik iets vervelends oploop als het koud is, maar dat zit ergens tussen mijn oren. En gek genoeg kan mijn gestel er verder prima tegen want ik kan mij niet herinneren dat ik ooit maar zoiets als een verkoudheid heb opgelopen, zelfs niet als de hele wereld om mij heen de hele dag druk is met papieren zakdoekjes om neuzen en tranende ogen af te drogen. Maar ik heb dan ook een voor mij perfecte overlevingsstrategie ontwikkeld; ik bewonder al dat winterse weer vooral van achter ramen bij warme kachels en bereid mij voor op zomerse uitjes.

En dat voorbereiden doe ik door samen met Josje de vakantie te plannen en liefst ook al te boeken en te reserveren, en als ik dan schrik van witte daken aan de overkant van de straat of het geluid van buren die druk bezig zijn met het van de autoruiten hakken van de nachtelijke ijslaag kan ik snel even een reservering met bijbehorende plaatjes bekijken. Dat warmt op, van binnen. En je kan er maar beter klaar voor zijn. En dus weten wij een paar weken voor het, hopelijk dit jaar weer eens niet zo witte, Kerstfeest al waar wij over ongeveer 9 maanden op een strand liggen. En niet alleen weten wij dat wij dan op Kreta bij Stelios en Yannis bijna 2 weken niets anders doen dan heen en weer wandelen tussen strand en tafeltjes met Grieks voedsel, wij weten zelfs al dat wij om 6 uur ‘s ochtends al van Schiphol vertrekken. Er gaat niets boven tijdig voorbereid zijn op het feit dat je erg vroeg het bed uit moet. Of dat je diezelfde dag al rond de middag je slaap op een ligbedje aan het strand kan inhalen, met een frappé in de ene hand (Josje dan, want ik vind het niet te drinken) en een sigaretje in de andere. Dat laatste onderdeel hoort een beetje bij het vakantiegevoel want wij roken al jaren niet meer, maar in de voorbereidingen hoort dat er een beetje bij. Dus in werkelijkheid wordt het een boek/E-reader/iPad in de andere hand, en een leesbril op de neus want die reserveer ik uitsluitend voor vakanties. Zo krijg ik tenminste ook als ik in de winter naar mijn leesbril kijk een beetje vakantiegevoel.

En sinds deze week is er ook al een reservering gemaakt voor een onderdeel van een andere vakantie, want als Sandra en ik over een aantal maanden met de auto op weg zijn naar Rome overnachten wij in Hotel Nord in Guardamiglio bij Piacenza. Ik kan mij al helemaal voorstellen hoe wij daar met de deze week bestelde nieuwe lease-auto aankomen, even een uurtje aan het zwembad gaan zitten om bij te komen waarna ik een uurtje ga hardlopen om vervolgens in de luxe badkamer van het vakantiegevoel te genieten. De rest van de reserveringen voor die vakantie moeten wij nu een beetje over de komende 2 maanden uitsmeren zodat dan de winter alweer voor een groot deel voorbij is. En als het dan een beetje meezit weten wij in februari of wij ergens in de maand april een lang weekend naar Venetië gaan, en dat helpt dan weer om die laatste wintermaand goed door te komen. Ik vind het eigenlijk toch helemaal niet zo heel erg dat het winter is.

Alles is anders

Het. Een onzijdig woord, zo schijnt het. Want ook in onze taal hebben wij manlijke en vrouwelijke zelfstandig naamwoorden, als is dat lang niet zo duidelijk herkenbaar vergeleken met, bijvoorbeeld, het Italiaans. In het Italiaans hoef je over het algemeen alleen op de laatste letter van het zelfstandig naamwoord te letten, zowel in het enkel- als in het meervoud, om te weten of je er ‘il’ of ‘la’ voor moet zetten. Al zijn er ook nog een paar uitzonderingen waar je altijd ‘lo’ voor zet. In onze, lang niet eenvoudige, taal is alles gewoon ‘de’ en soms ‘het’. Lastiger is het dat het verkleinwoordje (t)je er dan ook nog eens voor zorgt dat er ‘het’ voor komt te staan in plaats van ‘de’, alsof iets kleins altijd onzijdig zou moeten zijn. Taal is een raar verschijnsel, en dat allemaal dankzij de één of andere hoogmoedige die een toren wilde bouwen in Babel. Een mooi verhaal.

En het nadert dus weer, en met ‘het’ bedoel ik het einde van het jaar. 2011 is alweer bijna voorbij en duurt nog maar een week of 6, anderhalve maand, een half kwartaal. En het was een leerzaam jaar, tot nu toe, en daar gaan die laatste weken niet veel meer aan veranderen. Ik heb geleerd dat ik niet helemaal de baas ben over mijn eigen lichaam, want als die spieren en gewrichten na het hardlopen de belasting niet aan blijken te kunnen omdat ik denk dat er niets is veranderd sinds ik 20 was dan heb ik maar te luisteren. Ik heb geleerd dat ik niet helemaal de baas ben over mijn geest, want genegeerde irritaties en ergernissen gaan toch hun eigen gang als je denkt er de schouders over te kunnen ophalen. Ik heb geleerd wat hardlopen is, wat het is om je goed te voelen door de grenzen op te zoeken van wat je lichaam wél kan. Ik heb geleerd. En als je niet meer leert sta je stil en ik kan lastig stilstaan.

Het einde van het jaar wordt dus ook dit jaar weer bewust gevierd, maar op een eiland dit keer. En misschien is dat ook wel passend, een keer een hele andere omgeving en dan niet bijvoorbeeld de drukke Dam in Amsterdam waar je anoniem bent in een massa. Even de gelegenheid om hardlopend door de stille bossen en duinen van Terschelling je hoofd leeg te laten waaien, vervolgens op Nieuwjaarsdag de zee in te duiken om weer goed wakker te worden en volop zin te hebben in weer een nieuw jaar. Maar voor die tijd gaan wij eerst, geheel tegen onze nog zo prille tradities in, de Kerst doorbrengen met alle kinderen. Gezellig etend en kletsend en misschien zelfs wel met presentjes onder de kerstboom. Want tradities zijn ook niet verkeerd, en ook dat heb ik geleerd want het is nu eenmaal anders…..alles is anders.

Business as usual

De vakantie zit er weer op en dat ging gepaard met een behoorlijke aanval van kippenvel, want zo loop je nog in een zonnig Rome waar het 28 graden is en een paar uur later stap je op Schiphol in korte broek en –mouwen via een trap uit het vliegtuig en is het 20 graden kouder. En dat betekende dat zaterdag meteen de eerste dag van deze herfst was dat de kachel thuis werd opgestart.

De volgende dag was het grijs en regenachtig en hadden wij alle tijd om koffers uit te pakken en de inhoud richting de wasmachine te transporteren, en konden wij ook voor het eerst sinds een paar weken weer eens in potten en pannen roeren. En iedere dag uit eten gaat per slot van rekening ook vervelen. En inmiddels is de eerste werkweek al weer voor het grootste deel voorbij en zijn wij weer in het ritme van werken en andere zaken, en gelukkig ziet het er nu naar uit dat het ook nog een paar dagen redelijk weer wordt zodat wij ook hier de zon nog even te zien krijgen.

En volgende week wordt onze nieuwe keuken geplaatst en daar verheugen wij ons enorm op, maar dan vooral in het gebruiken van die nieuwe keuken en het oppeuzelen van al het lekkers wat wij gaan maken. En daarnaast zijn wij ook weer druk aan het hardlopen om ons voor te bereiden op de 7-Heuvelenloop op 20 november, en dan is het alweer bijna Sinterklaas en Kerst en dan gaan wij richting Oud & Nieuw op Terschelling. En dan is het alweer 2012. Time flies when you’re having fun.

De orde van de dag

Ik was dus inderdaad een beetje voorbarig bezig met het uitzoeken van een nieuwe leasemobiel, want inmiddels heb ik te horen gekregen dat mijn auto weliswaar redelijk geraakt is maar nog wel wordt hersteld. En dat schijnt nog best een redelijke klus te zijn want er wordt al aan gewerkt en als alles goed gaat moet de Mondeo aan het einde van de volgende week weer zo goed als nieuw zijn, de achterkant tenminste. En dus kunnen wij wat auto’s betreft weer over tot de orde van de dag, wat dat dan ook mag zijn want iedere dag is anders en weer een verrassing en heeft daardoor een andere orde.

In ieder geval is een groot deel van die dagelijkse orde iets wat men werken noemt, en wat dat betreft is het de laatste tijd wel behoorlijk druk. Ik schrijf hier nooit iets over mijn werk, hoofdzakelijk omdat ik zelf zoveel mogelijk probeer een duidelijke scheiding te houden tussen werk en privé. En mijn weblog beschouw ik als een plek waar ik voor mijn plezier het een en ander schrijf en wat helemaal niets met mijn werk te maken heeft. Maar in de praktijk kan je zakelijk gezien last krijgen van de dingen die hier te lezen zijn, en als het even tegenzit zelfs meer dan last.

Ik kan hier dus niet schrijven dat ik er lol in heb om tijdens het hardlopen, gekleed in niet meer dan een regenjas en een paar sportschoenen, mijn jas open te slaan als ik een bejaarde dame op een fiets tegenkom. Die bejaarde dame zou misschien in een deuk liggen of zwaar onder de indruk zijn van mijn gespierde lichaam (ik hoop het laatste), maar mijn collega’s en zakelijke relaties zouden mij niet meer zo serieus nemen en dat zou mijn positie dan wel eens redelijk lastig kunnen maken. En dan is het best wel eens moeilijk om de grens te bepalen tussen wat je wel en niet kunt schrijven, en tussen wat nog wel en niet meer als privé wordt beschouwd, vooral ook omdat niet iedereen daar hetzelfde over denkt.

Zo ben ik ooit een keer in het TV-programma ‘Blik op de Weg’ te gast geweest, al waren er maar weinigen die mij in dat programma hebben gezien aangezien ik als een vage blauwe schicht door het beeld bewoog. Maar het was mijn auto en ik reed inderdaad redelijk te hard, en daarbij nam ik ook nog eens zo onverwacht en met redelijke snelheid de afslag naar huis dat de achtervolgende camera mij kwijt was. Ik kon daar zelf wel om lachen en ook mijn collega’s en klanten, aan wie ik het vertelde, vonden het wel grappig na het op ‘Uitzending Gemist’ te hebben gezien. Maar wie schetst mijn verbazing toen ik een paar dagen later op kantoor te horen kreeg dat het maar goed was dat ik niet was aangehouden en in beeld was geweest, want dan hadden er wel eens maatregelen genomen kunnen worden. In mijn positie kan ik mij namelijk niet veroorloven dat ik op TV kom in zo’n programma want wat hadden onze klanten wel niet van mij moeten denken, en nog meer van dat geneuzel. Ook al omdat ik sprakeloos was heb ik er maar niet op gereageerd. Er lopen op mijn werk dus rare snuiters rond, zoals overal, die zich om wat voor reden ook erg belangrijk vinden en daarin enorm kunnen doorslaan.

En dus schrijf ik vooral niet over werk-gerelateerde zaken, net zo min als ik te uitgebreid schrijf over mijn belevenissen tijdens het hardlopen (in regenjas dan wel andere kledij), maar er blijven genoeg andere leuke dingen over om over te schrijven. Zoals mijn volgende auto waar ik ongetwijfeld ook weer te hard mee kan rijden.