Herkenning

Zo af en toe staat ook hier de TV aan en er zijn een paar programma’s die wij over het algemeen wel graag kijken. Boer Zoekt Vrouw is een favoriet en er zijn een paar crime-series waar wij graag een glaasje rode wijn bij inschenken. En sinds vorig jaar is daar ook Obese, een zondagavondkwelling waar ik naar moet kijken uit een bepaalde vorm van zelfkastijding.

Ik verbaas mij niet over de hoofdpersonen, over hoe zij zover zijn gekomen en hoe zij denken en doen. Ik herken daar heel erg veel in want ik denk zoals zij denken, voel wat zij voelen en realiseer ik mij bij iedere uitzending dat het ook over mij gaat en dat het ook zover had kunnen komen dat ik de hoofdrolspeler was.

Eten zit in mijn hoofd. Ik heb geen idee wat honger is want ik heb de hele dag trek en dat noem ik geen honger. Zo rond etenstijd, ongeveer vanaf een uur of 4, heb ik iets meer trek dan de rest van de dag en die trek is dan na het eten weer verminderd tot het normale knorrende gevoel tussen mijn oren. En ik heb permanent het gevoel, de vrees, dat de gebrekkige weerstand van vroeger ooit weer eens de kop op steekt. En dat ik net als Stanley, een grote en ogenschijnlijk vrolijke vent van ruim 220 kilo, weer de hele avond op de bank hang met chocolade en chips onder handbereik en de pindakaas en hagelslag op de reservebank. Want ooit was mijn naam Stanley.

Niet dat ik echt zo zwaar ben geweest als Stanley maar ik was wel zwaar, te zwaar. Even naar zolder om iets te zoeken lukte mij alleen maar als ik na het beklimmen van twee trappen even kon gaan zitten om uit te rusten. Bewegen deed ik niet, want een wandeling van de voordeur tot mijn auto mag je geen bewegen noemen, en klussen in en om het huis deed ik alleen met hulp. En gelukkig was er altijd wel een Frans of een Ron in de buurt die het leuk en gezellig vonden om te helpen. Eten deed ik zonder hulp en het liefst als ik alleen was. En er was altijd wel een reden te bedenken om later dan de rest van het gezin naar bed te gaan. En de chips en nootjes konden dan wel worden verstopt maar kaas hoorde nu eenmaal in de koelkast, net als de mayonaise en de leverworst, en ik was ook heel goed in staat om zelf nootjes te kopen en voor mijzelf te verstoppen.

En dus kijk ik naar Obese. Omdat ook ik dat gevecht heb gevoerd en gewicht ben kwijtgeraakt en zo goed weet hoe het voelt als zo’n grote, sterke vent wanhopig probeert om van het eten af te blijven. Om de een of andere reden lukt het mij nog steeds wel, meestal tenminste. In tijden van stress, zoals de laatste 2 maanden, gaat het wat moeilijker en heb ik af en toe een moment dat het niet lukt. Dat ik bijna obsessief in een ook en vooral voor het bezoek op tafel gezette schaal met nootjes zit te graaien, dat ik weet dat er nootjes in de kast staan en dat ik ze dwars door de deur van de kast kan zien. En dan helpt het om naar zo’n programma op TV te kijken, te kijken naar mensen die met zichzelf in gevecht zijn en met niemand anders.

En dan ben ik aan het einde van het programma net zo trots als de hoofdpersoon zelf, omdat ik weet hoe moeilijk het is en altijd zal blijven. En dat helpt mij dan ook weer om het vol te houden, gezond te eten en te sporten. En dat laatste ga ik na het zien van Stanley vanaf zondag weer doen Niet omdat ik bang ben dat ik nog eens zo word als Stanley maar omdat ik af en toe ook een schop voor mijn kont nodig heb om in de winter naar buiten te gaan. Watje!

 

Willen….meer niet.

Ook ik heb, net als Roger in dit filmpje, ooit 270 pond gewogen.

Ik weet inmiddels dat het een kwestie is van willen, van echt gemotiveerd zijn, en dat je dan misschien niet alles maar wel heel veel kan. En ik heb (nog) geen marathon, maar vandaag voor de eerste keer meer dan 10 kilometer gelopen. En iedere keer als ik loop voel ik mij een winnaar. En die marathon? Wie weet!

Eten

Ik heb al zo lang als ik mij kan herinneren een haat-liefde verhouding met eten, niet dat ik een hekel heb aan eten maar wel aan de gevolgen van het teveel en verkeerd eten.

Als kind was ik niet echt een geweldige eter want ik kan mij teveel op de Slag van Waterloo gelijkende taferelen aan tafel herinneren omdat ik mijn bord niet leeg wilde eten. Er zijn bepaalde groenten die ik nog altijd niet snel zal eten door de herinneringen die ik heb aan bijvoorbeeld rode kool en postelein. En omdat ik, net als veel andere kinderen, redelijk inventief werd in het toch zo min mogelijk van dat soort afval naar binnen werken moest ik dat overdag compenseren door het stillen van mijn honger met zoveel mogelijk boterhammen.

Ergens in de puberteit ging het mis omdat mijn ouders niet meer tegen mij en mijn aversie tegen groenten waren opgewassen en ook alle aandacht nodig hadden om de oorlogen met mijn jongere broers uit te vechten, over hetzelfde onderwerp uiteraard. En vanaf dat moment was het afgelopen met iedere vorm van gezond eten, en bestond mijn dagelijkse menu uit brood, vlees en de producten van de plaatselijke snackbar en Chinees. En zo begon ook heel langzaam een gevecht met mijn gewicht, al wist ik dat toen nog niet. Ik voetbalde in die tijd nog redelijk intensief en dus kon mijn lichaam en mijn spijsvertering wel een stootje hebben, maar toen ik daar mee stopte begon het gevecht pas echt en dat had ik niet op tijd in de gaten.

Dat gevecht ben ik in de loop der jaren een paar keer aangegaan en iedere keer weer met redelijk succes, maar tegelijkertijd verloor ik het gevecht met het eten zelf en met de redenen om te eten. Want op de momenten dat ik niet zo goed in mijn vel zat, en die momenten zijn er genoeg geweest, was er genoeg of teveel eten in huis te vinden en was mijn weerstand ergens op een verkeerde plek opgeborgen…..in ieder geval niet in de koelkast of de kast waar de chips en andere lekkernijen werd bewaard. En anders was er altijd wel een smoes te verzinnen om even ergens naartoe te moeten zodat ik onderweg naar nergens even bij de Burger King kon stoppen.

Het resultaat van dat alles was dat ik na een aantal van dat soort ups en downs rond de 130 kilo woog, dat denk ik tenminste maar omdat de weegschaal niet verder ging kan het ook iets meer zijn geweest. En toen was ik er klaar mee, vooral toen ik bij een klant op bezoek was en even van het toilet gebruik had gemaakt en mijn broek niet dicht kon krijgen. Dat was in januari van het jaar 2004 en in september van datzelfde jaar gaf diezelfde weegschaal ongeveer 90 kilo aan en kon ik iets makkelijker de trap oplopen. Maar dat betekende dat ik weliswaar een slag maar nog niet de oorlog had gewonnen.

Ik houd nog steeds van lekker eten en kan bij tijd en wijle ook nog steeds moeilijk stoppen, behalve als ik er bewust bij nadenk. En dat bewust nadenken over eten heb ik dan ook al die tijd volgehouden, want dat moet ik van mijzelf. En daar komt nog eens bij dat ik door de manier waarop ik dat overgewicht ben kwijtgeraakt mijn spijsvertering een beetje in de war heb gestuurd. Maar als je dan stopt met roken en door allerlei oorzaken even een tijdje de controle uit het oog verliest dan merk je dat die aanleg er nog altijd is en er ook altijd zal blijven. En dus ben ik het gevecht weer aangegaan, maar dit keer anders……inmiddels dan.

Er was wat aandrang van Josje en goede adviezen van Sandra voor nodig, en een behoorlijk gevecht zowel van mijzelf als van Josje met mijn stijfkoppigheid, maar ik eet nu echt gezond. Ik begin met een ontbijt en eet zelfs tijdens de lunch en als diner eet ik veel groenten…..en het werkt! En dat ik tegenwoordig ook nog ben gaan sporten helpt natuurlijk ook een beetje. En het voelt nu alsof ik het gevecht echt aan het winnen ben, al zal die haat-liefde verhouding met eten er waarschijnlijk altijd wel een beetje blijven.