De Auto

Ik heb héél lang geleden mijn roze papiertje gekregen, en volgens mij was het geen papier maar linnen, en toen kreeg ik niet lang daarna mijn eerste auto. Iemand in mijn familie had een schoonvader die een andere auto kocht en ik mocht zijn oude, behoorlijk rammelende voiture wel hebben. Het was een matgrijze Simca 1100 uit het stenen tijdperk waar de bestuurdersstoel los in stond, en dat was niet het enige wat los zat. Maar als je de sleutel omdraaide kwam het vehikel hoestend en proestend tot leven en van een APK-keuring had nog niemand gehoord, en dus was onderhoud ook niet nodig. Erg lang heeft die auto niet geleefd want ik verloor tijdens het rijden regelmatig onderdelen, en na een aanhouding op de Amsterdamse Overtoom vond een agent dat het niet zo zinvol was dat ik een veiligheidsriem om had terwijl de stoel niet vast zat. “De Auto” verder lezen

Auto

Ik ben nog nooit zo bezig geweest met de keuze van mijn volgende auto als deze keer. Het was voor mij altijd heel eenvoudig want er moest gewoon een blauw ovaal embleem op mijn stuur staan, en de merknaam moest met een ‘F’ beginnen. Zo heeft iedereen zijn eigenaardigheden. En zo stapte ik al jaren van een Ford in een Ford, nadat ik in een ver verleden ooit eens was begonnen in een Simca 1100 en in de tussenliggende jaren ook wel eens de fout heb gemaakt een Seat Ibiza en een Renault 19 aan te schaffen. De Simca verloor aan alle kanten onderdelen en heb ik waarschijnlijk ergens achtergelaten en zowel de Seat als de Renault heb ik niet langer dan een jaar gereden omdat de naam niet met een ‘F’ begon.

Fords zijn niet flitsend, niet leuk. Natuurlijk is de Mondeo die ik nu rijd een hele mooie auto, maar hij is behalve niet flitsend ook nog eens heel erg duur. En om die reden stuur ik die auto ook alleen maar zakelijk in het rond, want als je er ook nog eens af en toe boodschappen mee gaat doen kost dat waarschijnlijk net zoveel als het nemen van een taxi. Mijn volgende auto moet dan ook niet alleen flitsend zijn maar ook nog eens economisch. En dan kom je niet bij een merk met een blauw ovaal embleem uit, en het begint waarschijnlijk ook nog eens niet met een ‘F’. Slik, plotseling moet ik gaan nadenken over de keuze van een auto.

Ik ben daar dan ook ruim op tijd mee begonnen en heb mij verdiept in merken, allereerst uiterlijk. Qua flitsendheid vielen de Opel en Volkswagen al meteen af, en met hen alle Japanners want ik heb iets tegen Japanners. Waarschijnlijk ook iets van vroeger toen zij nog van plastic waren. Koreanen zijn ook Japanners dus dat maakte het al een stukje eenvoudiger. Andere Duitse merken zijn veel te duur en dus bleven de Engelse, Spaanse, Italiaanse, Zweedse en Franse auto’s over. Zo’n Engelse Mini is wel heel erg leuk, erg flitsend ook maar tegelijkertijd ook duur….dus, weg ermee. Een Spaanse auto heb ik al eens gehad en moest binnen een jaar weer worden vervangen door een Ford, dus de Spaanjaarden hadden hun kans al gehad. En aangezien Volvo nog niet zolang geleden aan een Chinees is verkocht voelde dat ook niet helemaal koosjer meer. En dan resteren de Italianen en de Fransen.

Mijn Italiaanse hart klopte stevig aan de deur want in mijn tweede vaderland maken zij iets roods, iets flitsends met de prachtige naam ‘Alfa Romeo’. En ja, zij maken ook iets roods en flitsends met de naam ‘Ferrari’ maar die valt helaas buiten het leasebudget, waarschijnlijk valt het reservewiel al buiten het leasebudget. Maar die ‘Mito’ en ‘Giulietta’ zien er toch aan de buitenkant erg smakelijk uit, alleen van binnen is het allemaal een stuk minder. Maar toch, het is wel Italiaans en in ieder geval niet Frans want ik heb ook helemaal niets met Frankrijk en de Fransen. Maar ik kon mijzelf er niet van overtuigen dat die binnenkant zou gaan wennen, ook al deed ik nog zo erg mijn best.

Dus dan toch maar eens naar iets Frans kijken. Josje heeft iets met Citroën, en dat merk was voor mij nou precies de verpersoonlijking van de uitdrukking ‘Franse Slag’. Verhalen over veersystemen die zomaar spontaan konden gaan lekken waardoor ook de remmen het niet meer deden, modellen die bedoeld waren om futuristisch maar vooral niet nuttig te zijn en meer van dat soort historische zaken. Ook hier speelde de historie een rol, net als bij die Japanners van plastic zeg maar. Maar dat merk had ineens wel een model waar ik met enige regelmaat kwijlend naar keek, en eigenlijk keek ik al niet meer naar ‘Mito’s’ of ‘Giulietta’s’ en ook niet meer naar de Volvo C30 of de Audi A3. Die Citroën DS3 was een auto waar ik mijzelf wel in zag rondrijden, zowel flitsend als betaalbaar.

Maar die Fransen kwamen ineens ook met een nieuwe C4 en die was toch wel wat groter, zakelijker en burgerlijker. Dus ik twijfelde, want die DS3 was misschien wel een beetje té flitsend en zou ik dan niet beter toch gewoon in een saaie auto kunnen blijven rijden? Maar dan zou ik toch ook wel weer een Ford kunnen doen? Zo’n saaie Focus bijvoorbeeld? En toen kwam Citroën ook nog met de DS4 die er op plaatjes uitzag alsof hij minder saai was dan de C4 én ook minder flitsend dan de DS3, een mooi compromis misschien? Maar wel weer een stuk duurder.

Maar ik ben eruit. Ik ben bij zo’n Citroën gebouw naar binnen gestapt en daar stonden die drie modellen precies naast elkaar. Ik keek eigenlijk maar naar één van de drie. Ik heb om alle auto’s heen gelopen, heb de kofferbak geopend om te kijken of de boodschappen er goed in passen en ben bij alle drie achter het stuur gaan zitten. En niet één keer maar een keer of drie, en er was er één waar ik iedere keer met een grijns weer uitstapte. En dus heb ik er maar aan toegegeven en dit is hem dan:

Citroen-DS3_2011_1280x960_wallpaper_63

Het wordt de Citroën DS3, in de bovenstaande kleuren en uitvoering, of één van de  onderstaande….of nog een andere. Ik vind hem mooi, en Josje ook.

Citroen-DS3_2011_1280x960_wallpaper_5e

Citroen-DS3_2011_1280x960_wallpaper_58

 

 

 

 

 

 

 

Citroen-DS3_2011_1280x960_wallpaper_57Citroen-DS3_2011_1280x960_wallpaper_64

Total Loss

Al sinds ik een paar dagen geleden een onverwachte ontmoeting had met een Landrover Defender hoop ik stilletjes dat mijn auto total loss wordt verklaard. En ik ben dan ook al een paar dagen zeer voorbarig bezig met het uitzoeken van mijn volgende auto.

De auto waar ik inmiddels bijna 3 jaar in rijd is een nogal dure auto, en ik heb mij daar ook een beetje in vergist. Dus ik besloot al snel dat het wel eens redelijk voordelig zou kunnen zijn om die auto niet privé te rijden en de lease-auto alleen maar zakelijk te gebruiken. En dat betekent dat ik een administratie moet bijhouden van alle kilometers die er met die auto gereden worden en dat ik niet zomaar spontaan even ergens langs kan rijden, maar eerst naar huis moet om mijn auto daar neer te zetten en vervolgens met de privé-auto verder te rijden.

Het is een heel gedoe maar de financiële voordelen zijn aanzienlijk, maar toch had ik inmiddels al besloten om de volgende auto weer wel privé te gaan rijden maar dat het dan wel een aanzienlijk goedkopere auto zou 2011-citroen-ds3gaan worden. Het was niet de eerste gedachte die door mijn hoofd ging toen ik van achteren werd aangevallen, maar het waren vooral de collega’s die mij erop wezen dat het mij misschien niet zo slecht zou uitkomen als de auto total loss was. En dus ben ik nu al een paar dagen bezig met het selecteren van een nieuwe auto en heb ik mijn keuze eigenlijk ook al gemaakt, al zal een lange proefrit de doorslag moeten geven. Maar als het aan mij ligt rijd ik binnenkort in een Citroën DS3 en voor het eerst sinds mensenheugenis niet meer in een Ford.

Mislukt

Mijn recordpoging is mislukt. Al meer dan twee jaar ben ik daar druk mee geweest en heb ik commentaar van mijn collega’s moeten trotseren en negeren, maar ik was volledig gemotiveerd om mijn recordpoging te doen slagen. Ik had nog maar een jaar te gaan en ik had het moeilijkste deel al achter de rug en was al over de helft.

Zaterdag is autowasdag. Een groot deel van de Nederlandse mannen stond vroeger met zijn emmertje sop en een speciale spons reeds vroeg op de klaar om hun trots weer te laten glimmen. In huis stofzuigen was over het algemeen teveel gevraagd, maar aan moeder de vrouw vragen of de stofzuiger ook even gebruikt mocht worden om de auto bewoonbaar te maken was geen probleem. En als de buitenkant van de auto weer glom was ook de binnenkant aan de beurt, want de auto moest aan de binnenkant natuurlijk wel als nieuw ruiken. Er werden zelfs spuitbussen met nieuwe autogeur verkocht.

Tegenwoordig staat de gemiddelde Nederlandse man iedere zaterdag in de file voor de wasstraat, want helaas mag je vanwege het milieu niet meer overal zomaar de auto wassen. Al dat vuil wat van die auto afspoelt is natuurlijk enorm slecht voor onze leefomgeving, ook al is het over het algemeen vuil wat afkomstig is van onze leefomgeving. Maar hoe dan ook, die auto moet glimmen.

Ik doe daar dus niet aan mee en sta niet in de rij voor de wasstraat en was druk bezig met de recordpoging ‘was vooral niet iedere zaterdag de auto’. En om te voorkomen dat de buurt zou denken dat ik de auto toch had gewassen als zij net even bij Albert Heijn rondliepen, ging ik helemaal niet naar de wasstraat. En dat had ik dus al een jaar of twee volgehouden. Tot gisteren.

Gisteren was het tijd voor een onderhoudsbeurt, een 120.000 km-beurt om precies te zijn. En natuurlijk haal ik dan van tevoren wel even alle lege blikjes en flesjes uit de auto, maar aangezien ze toch alleen maar onder de motorkap hoeven zijn blijft het daar dan ook bij. Toen ik aan het einde van de dag mijn auto weer ophaalde vertelde de persoon achter de balie van de Ford-dealer vol trots dat zij de auto ook maar gewassen hadden. Ik heb hem maar niet verteld dat hij daarmee mijn recordpoging de grond in had geboord, en al helemaal niet dat ik nu het risico liep dat de buurt mij niet meer serieus zou nemen.

Want nu staat mijn ruim 2 jaar oude Ford Mondeo weer glimmend voor de deur, net alsof ik hem vanochtend door de wasstraat heb gereden. En aangezien wij vanochtend een paar uur weg zijn geweest zouden de buren dat best eens kunnen denken. Ik hoop maar dat zij weten dat wij in het weekend nooit in mijn auto rijden.

Kwaad

Volgens mij word ik niet zo heel snel kwaad en als het al eens gebeurt dan ga ik ook nooit echt door het lint. Vandaag werd ik dus kwaad en dat lint heeft het ook niet overleefd.

Ik heb, net als veel van mijn medelanders, op veel plaatsen in het land mijn vaste parkeerplekje. Thuis heb ik zo mijn voorkeur voor een bepaalde plek, al is het maar omdat ik dan niet hoef na te denken en op zoek moet naar mijn auto als ik net wakker ben. En ook op kantoor en op veel andere plaatsen waar ik in het land mijn geld verdien heb ik zo mijn favoriete plekje, en dat is over het algemeen een plek zo dicht mogelijk bij de deur zodat ik niet nat word als ik van en naar mijn auto moet lopen. En het zorgt er ook voor dat ik aan het einde van de werkdag niet na hoef te denken als ik naar buiten loop, en dat doe ik ook vaak met de telefoon aan mijn oor en dan valt nadenken al helemaal niet mee.

Sinds een paar weken heb ik op de parkeerplaats bij kantoor een nieuw favoriet plekje uitgekozen, en dat kan ook makkelijk omdat ik altijd als eerste voor de deur sta. En eigenlijk heb ik er niet echt bewust voor gekozen om een nieuw plekje te gaan gebruiken, zelfs dat gaat dan waarschijnlijk zonder echt na te denken want ik kan mij eerlijk gezegd niet herinneren waarom ik die beslissing heb genomen. Maar omdat het nieuwe plekje nog redelijk pril is gaat het dus wel eens mis, vandaag tenminste wel.

Ik liep vandaag een beetje in gedachten de deur van het kantoor uit en sloeg linksaf en vervolgens nog een keer linksaf, passeerde de Volvo C30 van een collega die ook altijd op zijn favoriete plekje staat en stopte bij mijn donkerblauwe Ford Mondeo. Ik stond daar een paar keer op het knopje van mijn afstandsbediening te drukken en begon mij al redelijk te ergeren aan het feit dat mijn deur niet van het slot wilde gaan. Inmiddels had ik ook mijn blikje Cola light op het dak gezet om mijn handen vrij te hebben om dan maar de deur op de ouderwetse manier te openen toen mijn oog op mijn achterdeur viel.

De één of andere sukkel had dus kans gezien om bij het in- dan wel uitparkeren mijn auto flink te beschadigen en er liepen een paar behoorlijk diepe krassen over mijn deur en het achterspatbord. Ik keek meteen naar mijn ruitenwisser in de hoop daar een briefje aan te treffen maar dat was tevergeefs. En terwijl ik daar stond te vloeken en tieren, en probeerde te bedenken hoe ik er achter zou kunnen komen wie er in de loop van de dag op kantoor was gekomen en inmiddels alweer was vertrokken, stond ik tegelijkertijd te bedenken wat dit mij ging kosten en hoe ik daar onderuit kon komen.

Ik stopte mijn sleutel in mijn zak en pakte al tierend mijn blikje Cola weer van het dak, vastbesloten om terug naar binnen te gaan om mijn collega achter de receptie aan een verhoor te onderwerpen in de hoop dat zij mij aan de naam van de onverlaat kon helpen. En terwijl ik de eerste stap weg van de auto nam viel mijn oog op de trekhaak. Huh……trekhaak? Ik heb toch helemaal geen trekhaak?  Maar het is wel mijn auto…..toch? Want er heeft niemand van mijn collega’s een donkerblauwe Mondeo hatchback……toch? Het vloeken en tieren werd inmiddels al een heel stuk minder. En net toen ik nog een stap wilde nemen om het kenteken aan een diepgaand onderzoek te onderwerpen herinnerde ik mij het vorige favoriete plekje, waar ik vanochtend vroeg mijn auto al spastisch met de muziek meebewegend had neergezet. En als ik spastisch beweeg doen mijn hersenen dus volop mee en functioneren waarschijnlijk niet meer zoals ik gewend ben.

Maar toen ik eenmaal om het pand heen was gelopen en bij mijn donkerblauwe Mondeo was aangekomen heb ik hem voor de zekerheid toch even van alle kanten bekeken om er zeker van te zijn dat hij niet beschadigd was. Je weet het maar nooit.

Merktrouw

Al sinds ik mijzelf op 4 wielen voortbeweeg ben ik redelijk trouw aan een bepaald merk. Was mijn eerste 4-wieler nog een Jeep en moest ik hem middels een heen-en-weer bewegen van mijn voeten voortbewegen en waren mijn eerste gemotoriseerde 4-wielers van het inmiddels niet meer bestaande Franse automerk Simca, sinds 1980 beweeg ik mij voort in een Ford.

Mijn eerste lichtblauwe Simca 1100 was een oud beestje toen ik hem van een oom kreeg, en met een losstaande bestuurdersstoel was het niet echt veilig te noemen. Maar als je een jaar of 20 bent dan is dat allemaal niet zo belangrijk, zelfs niet als je er eigenlijk de stad niet mee uit durft omdat je dan op een snelweg moet rijden. Voor mijn tweede Simca 1100, een gele dit keer, heb ik wel 1.000 echte oudhollandse guldens betaald, maar daarin kon ik mij tenminste met de veiligheidsgordels aan de stoel vastbinden.

Zo rond 1980 kon ik een echte Ford Taunus, met schade, overnemen van een collega en het is die auto die er de reden van is dat ik vanaf dat moment als vanzelf een Ford kocht als er een nieuwe auto moest komen. En dus kocht ik in 1983 mijn eerste nieuwe Ford Escort, maakte daarna nog een foutje door in 1986 deze auto in te ruilen voor een nieuwe Seat Ibiza waar ik mij niet in thuis voelde en dus stond er na een jaar weer een nieuwe Ford Escort voor de deur. Daarna kwam er in 1990 weer een Ford Escort en na een paar jaar heb ik in een vlaag van verstandsverbijstering toch weer een ander merk, een Renault 19 dit keer, geprobeerd waar ik het niet langer dan een jaar in uithield. En dus kwam er weer een Ford, een Mondeo dus, waarna ik van een eigen auto overstapte op leaseauto’s.

Maar ook die leaseauto’s waren van hetzelfde merk en dus kwamen er een Ford Escort Station, een Ford Focus Station (3x), een Ford Mondeo Station en een Ford C-Max. Tussen de Ford C-Max en mijn huidige Ford Mondeo kwam er noodgedwongen en tijdelijk een Mercedes tussendoor omdat deze ongebruikt op de parkeerplaats stond, maar dat was absoluut geen vrijwillige keuze. Maar omdat ik zo langzamerhand in steeds duurdere auto’s ging rijden werd ook mijn maandelijkse privé-bijdrage steeds hoger en besloot ik om die reden mijn lease-auto niet meer privé te gebruiken.

Ik heb nu besloten dat mijn volgende lease-auto in ieder geval een stuk goedkoper en dus ook kleiner gaat worden zodat ik hem ook weer gewoon privé kan gaan gebruiken zonder er al te veel voor te betalen. En dus ben ik mij ook al een beetje aan het oriënteren en daarbij kijk ik toch ook naar andere merken dan Ford. En dat doe ik bewust nu al, ook al duurt het nog een jaar voordat het zover is, omdat ik toch over een drempel moet stappen om het aan te durven om achter een stuur met een ander embleem dan het bekende blauwe ovaal te stappen. En dan doet mijn Josje haar best om haar merk, iets Frans, te promoten omdat zij met dat merk iets heeft wat ik al mijn hele leven met mijn merk heb gehad.

Maar een Volvo C30 is ook een leuke en betaalbare auto, en er zit een hoop van Ford in verwerkt, en dat geldt ook voor een Citroën DS3 want daar blijkt dezelfde motor in te zitten als in een Ford Focus. En dat helpt toch een beetje om straks de beslissing te durven nemen om toch niet weer gewoon risicoloos een Ford te bestellen. En zeg nou zelf, zo’n DS3 ziet er toch helemaal niet verkeerd uit……net als die C30…..of de nieuwe Ford Focus Emoticon die tong uitsteekt