• Fietsen,  Leven,  Verbazing

    De eerste keer

    Er is voor alles een eerste keer. Zowel voor leuke dingen als voor de minder leuke dingen. Maar meestal is iets voor de eerste keer doen gewoon leuk, en helaas wordt het aantal eerste keren steeds minder naarmate je ouder wordt terwijl je er dan misschien juist het meest van geniet. Ik tenminste wel.

  • Bloggen

    Pubertje

    Ook ik ben een pubertje geweest, ooit, en waarschijnlijk ook nog eens een heel vervelend pubertje. Daarnaast was ik ook nog eens een Amsterdams pubertje en die zijn misschien ook nog eens extra vervelend. Tegelijkertijd word ik ook nu nog wel eens beticht van daarop lijkend gedrag, maar dat ontken ik dan met grote stelligheid…..ik doe nu eenmaal gewoon zoals ik doe.

    Deze week kwam ik in aanvaring met een puber, en naar later zou blijken een vervelende puber. Petje achterstevoren en met grote aandacht voor alles wat zich op de social media op zijn Samsung Galaxy S4 afspeelde, want dat is anno 2013 nu eenmaal veel belangrijker dan de echte wereld, kwam hij al fietsend in aanraking met mijn stilstaande DS3. Mijn speeltje had één letter meer en één cijfer lager dan zijn speeltje, maar het gevolg was dat zijn speeltje door de lucht vloog en 10 meter verder op straat kletterde, hij zelf languit op mijn motorkap terecht kwam en zijn fiets van mijn voorspatbord af stuiterde. En omdat ik stilstond achter een set haaientanden om van links komende auto’s voorrang te geven en hij van de andere kant kwam zag ik hem ook absoluut niet aankomen…..tot hij mij met zijn gezicht tegen mijn voorruit verbaasd aankeek. En ik keek minstens zo verbaasd terug.

    Gelukkig was er geen persoonlijk letsel en ook de fiets mankeerde niets wat wij niet ter plekke konden oplossen, en omdat ik niet zo heel veel zin had in oeverloze discussies over de schuldvraag bij een aanrijding tussen een automobilist en een fietser besloot ik het daarbij te laten. En dus zette hij zijn petje weer achterstevoren op zijn gemillimeterde hoofd en maakte aanstalten zijn weg te vervolgen en ook ik stapte weer achter het stuur om met Josje naar huis te rijden. Tot er op mijn raampje werd geklopt, door Petje Puber dus. Zijn S4 had een barst in het glas. De barst in het glas van de S4 kwam nog niet in de buurt van de barst in de voorruit van mijn DS3, en de eerste zucht van irritatie ontsnapte aan mijn lippen. Hij zou toch ook zelf kunnen bedenken dat het niet zo slim was om al fietsend te WhatsAppen of te Facebooken? En misschien, heel misschien, zou hij ook wel een klein beetje dankbaar kunnen zijn dat ik geen werk maakte van de beschadigde bumper, de deuk in mijn motorkap en de barst in mijn voorruit? Helaas zijn pubers nog niet alle kinderlijke en egoïstische hersencellen kwijt die ervoor zorgen dat zij meer vragen dan geven, dus ik wist ook wel dat ik dat niet zou kunnen verwachten.

    Ik weet nog steeds niet waarom ik het deed, maar ik vroeg hem zijn speeltje te laten repareren en mij te laten weten wat het zou moeten kosten en Josje gaf hem een visitekaartje met haar telefoonnummer. Ook ik doe wel eens iets doms, maar ik dacht dat het nooit echt veel zou kunnen kosten. Dus toen hij belde en vertelde dat het € 240,– zou moeten kosten besloot ik om het alsnog via de verzekering af te handelen en vroeg hem om zijn gegevens te mailen.

    Dan denk je nog steeds alles netjes te hebben afgehandeld, tot aan het begin van de avond Mama Puber zich ermee ging bemoeien en ons belde. Zo te horen had Petje haar niet alles verteld, en zo hoort het als puber ook als je thuiskomt met een S4 met een barst, en dus was Mama nogal onredelijk. Helaas heb ik een paar zwakke plekken, niet meer dan een paar, en één daarvan is dat je mij niet moet commanderen en geen dingen van mij moet eisen waar ik het niet mee eens ben en dat was precies wat zij deed. En ik besloot dan ook ter plekke te stoppen met schappelijk te doen en te doen waar ik na mijn zucht van irritatie al zin in kreeg. En ik liet haar dan ook weten alles door te verzekeringsmaatschappij te laten afhandelen en dat ik geen enkel contact meer wilde met haar of Petje. Helaas maakte dat weinig indruk op Mama en Petje.

    Na een paar dagen oproepen op de GSM van Josje te hebben genegeerd werd er vandaag op onze vaste telefoon gebeld, wederom door Mama Puber. Nog druipend omdat ik net onder de douche vandaan kwam vroeg ik haar weer te stoppen met bellen en verbrak de verbinding. En vroeg mij af hoe lang dit nog zou gaan duren en wat er allemaal nog zou komen. Op het antwoord op die laatste vraag hoefde ik niet zo heel lang te wachten want toen wij een half uur later de deur uit gingen stond Petje Puber met zijn fiets bij onze auto, met de S4 met de barst aan zijn oor. In het langslopen vertelde ik hem nog vriendelijk dat hij moest oplazeren, wij stapten in de auto en wilden gewoon vertrekken toen hij aan mijn spiegel ging hangen en zich vervolgens met een overdreven van pijn vertrokken gezicht op de grond liet vallen. Op dat moment twijfelde ik heel sterk of ik uit zou stappen, Petje Puber in zijn lurven zou grijpen en hem zijn petje zou laten opvreten of dat ik misschien gewoon beter even tot 10 kon tellen. Ik telde tot 3 en wij reden verder, alleen niet linksaf richting ons zaterdagse ontbijt maar rechtsaf richting het politiebureau.

    En nu zijn naam en adresgegevens van Petje en Mama Puber bij de plaatselijke man met de blauwe pet achtergelaten en werden wij later door hem gebeld dat ook Petje Puber zich daar had gemeld en hopen wij dat het hiermee nu is afgedaan. Ik hoop voor Petje Puber, en ook wel een beetje voor onszelf, van wel. En de volgende keer dat er een fiets of rollator op mijn auto knalt doe ik misschien wel iets minder vriendelijk…..denk ik.