Vakantie volgens Facebook

Wij zijn al een tijdje niet op vakantie geweest en gelukkig is er dan Facebook om terug te zoeken wanneer dat ook alweer was. Vroeger had je daar je geheugen voor maar wie gebruikt dat analoge spul nog als je de beschikking hebt over de Cloud waar je alles permanent kwijt kan zonder het risico dat het kwijtraakt. Volgens Facebook is het bijna een jaar geleden, afgezien van ons trainingskamp op Kreta dan. “Vakantie volgens Facebook” verder lezen

Zou het nog goed komen?

Gisteren waren wij redelijk ver van huis en dan merk je al vrij snel hoe verwend je bent als niet alles werkt zoals thuis. Natuurlijk weet je dat alles anders is als je op vakantie gaat. Niet alle voorzieningen zijn zoals hier, het mobiele netwerk is nogal eens minder waardoor je niet altijd bereik hebt en internet is ook niet altijd beschikbaar. En wat is een mens tegenwoordig zonder Facebook, WhatsApp en alle andere apps waardoor je 24 uur per dag bereikbaar bent en iedereen op de hoogte kan blijven van wat je allemaal doet en waar je dat doet.

Maar zo langzamerhand begint de vreemde buitenwereld al een beetje op het niveau van ons luxe landje te komen waardoor wij een paar maanden geleden op ons favoriete plekje op Kreta ook zomaar de EEE- en iPad konden gebruiken om het dagelijkse nieuws op NU.nl te lezen, plezier te hebben over het slechte weer in ons kikkerlandje en ons onmisbaar konden voelen door onze zakelijke email te beantwoorden en als wij dat hadden gewild hadden wij zelfs met het thuisfront kunnen Skypen.

En zoals mijn ouders vroeger ‘thuis’ met zich meenamen als wij in Italië gingen kamperen door de aanhanger vol te laden met aardappelen, herkenbare groenten en vlees in blik en campingboter en de eerste handeling na het opzetten van de tent bestond uit het optuigen van allerlei draden om de Wereldomroep te kunnen ontvangen zo hebben wij nu de buitenlandse supermarkten veroverd en is er internet. Want ook op Kreta staat de Calvé pindakaas in het schap en hebben zij de plaatselijke varianten van de echte hollandse Knorr Wereldgerechten vers op de plank liggen.

Alleen het betalingsverkeer gaat niet altijd zoals je thuis gewend bent en het pinnen voor de boodschappen wil nog niet overal zomaar lukken, en zelfs de creditcard vergt af en toe nog wel een beetje moeite waardoor je én een pincode moet gebruiken én ook nog een handtekening moet plaatsen. Maar zoals wij hier in Nederland zo af en toe nog wel eens raar tegen buitenlanders aankijken zal dat voor de Grieken andersom misschien ook gelden.

Gisteren werd ik verrast door een nogal onverwachte reactie op de vraag of ik in het restaurant waar ik ons avondeten ging halen ook met een creditcard kon betalen, nadat ik een briefje had gezien waarop stond dat ik niet kon pinnen en ik al bang was de plaatselijke Boerenleenbank te moeten gaan zoeken. Er werd enigszins peinzend naar mijn goudkleurige stukje plastic gekeken, men probeerde mij met redelijk slecht verstaanbaar gebrabbel duidelijk te maken dat zij toch liever contant geld hadden, maar toen ik eenmaal duidelijk had gemaakt dat ik een vreemdeling was en niet wist hoe ik aan contant geld kon komen dook er toch maar iemand onder de toonbank. Het duurde even maar uiteindelijk resulteerde de zoektocht in het uit de kast toveren van een apparaat wat ik voor het laatst had gezien in Frankrijk, ergens in de zomer van 1989. En zelfs toen was dat het gevolg van het uitvallen van de stroom waardoor het plaatselijke tankstation in het dorpje Ornans niet meer over electronische betaalfaciliteiten kon beschikken.

Voor mijn neus verscheen een apparaat waar eerst mijn creditcard op werd gedeponeerd, vervolgens ging daar een papieren betaalbewijs in tweevoud bovenop en daarna werd er een soort drukpersactiviteit uitgevoerd om de gegevens van mijn creditcard op papier te krijgen. Daarna werd met een echte ouderwetse pen het bedrag ingevuld waarna ik mijn handtekening mocht plaatsen, en dat ging nog net niet met een ganzenveer. Ik voelde mij onmiddellijk weer 24 jaar jonger en kon de aandrang om in de spiegel te kijken om te zien welk effect dat had maar ternauwernood weerstaan.

En gek genoeg speelde het bovenstaande zich niet eens zo heel ver van de Randstad af of ergens in de binnenlanden van Afrika, want het was gewoon in Mierlo, een klein plaatsje in de buurt van Eindhoven. Waarschijnlijk hebben zij daar ook nog boerderijen met echte koeien. Zou dat daar ooit nog goed komen en zouden zij ooit weten dat er zoiets als Facebook bestaat?