• Saluzzo
    Auto,  Eten,  Leven,  Reizen,  Vakantie

    Nog geen idee

    Soms begin je een blog te schrijven zonder dat je weet waar het over gaat, en dan komt er al schrijvend vanzelf iets op het digitale papier. Maar afhankelijk van het uitzicht komt er ook wel eens een suggestie, al dan niet serieus bedoeld, voor een mooi onderwerp om over te schrijven. Maar niet alle suggesties kunnen zomaar worden opgevolgd, dat is tenminste hoe ik er over denk als mijn hoofd het nog doet, om de eenvoudige reden dat sprakeloosheid zo moeilijk vertaald kan worden in woorden die uit mijn vingers komen. En terwijl ik dit schrijf, in de tuin genietend van het on-Hollandse zomerweer en een bordje vers fruit, ben ik in mijn hoofd ineens onderweg naar Italië. En heb ik heimwee zonder er last van te hebben.

  • Eten,  Wij

    Erwtensoep

    De erwtensoep staat weer eens zachtjes te pruttelen, zelfgemaakte erwtensoep wel te verstaan. En dan te bedenken dat ik vroeger als kind griezelde bij het idee alleen al. Het was in mijn ogen niet meer dan een dikke, groene brij en alles wat maar in de buurt kwam van de kleur groen was per definitie niet te eten.

  • Gezondheid

    Mijn oren

    Het heeft best wel lang geduurd maar op enig moment ben ik mij ervan bewust geworden dat er nogal wat tussen mijn oren zit en gebeurt. En om de één of andere reden is mij dat ook enorm gaan boeien, het nadenken over het waarom van een bepaalde reactie op een ervaring en het zoeken naar de oorzaak van reacties.

  • Eten,  Gezondheid,  Hardlopen

    Herkenning

    Zo af en toe staat ook hier de TV aan en er zijn een paar programma’s die wij over het algemeen wel graag kijken. Boer Zoekt Vrouw is een favoriet en er zijn een paar crime-series waar wij graag een glaasje rode wijn bij inschenken. En sinds vorig jaar is daar ook Obese, een zondagavondkwelling waar ik naar moet kijken uit een bepaalde vorm van zelfkastijding.

    Ik verbaas mij niet over de hoofdpersonen, over hoe zij zover zijn gekomen en hoe zij denken en doen. Ik herken daar heel erg veel in want ik denk zoals zij denken, voel wat zij voelen en realiseer ik mij bij iedere uitzending dat het ook over mij gaat en dat het ook zover had kunnen komen dat ik de hoofdrolspeler was.

    Eten zit in mijn hoofd. Ik heb geen idee wat honger is want ik heb de hele dag trek en dat noem ik geen honger. Zo rond etenstijd, ongeveer vanaf een uur of 4, heb ik iets meer trek dan de rest van de dag en die trek is dan na het eten weer verminderd tot het normale knorrende gevoel tussen mijn oren. En ik heb permanent het gevoel, de vrees, dat de gebrekkige weerstand van vroeger ooit weer eens de kop op steekt. En dat ik net als Stanley, een grote en ogenschijnlijk vrolijke vent van ruim 220 kilo, weer de hele avond op de bank hang met chocolade en chips onder handbereik en de pindakaas en hagelslag op de reservebank. Want ooit was mijn naam Stanley.

    Niet dat ik echt zo zwaar ben geweest als Stanley maar ik was wel zwaar, te zwaar. Even naar zolder om iets te zoeken lukte mij alleen maar als ik na het beklimmen van twee trappen even kon gaan zitten om uit te rusten. Bewegen deed ik niet, want een wandeling van de voordeur tot mijn auto mag je geen bewegen noemen, en klussen in en om het huis deed ik alleen met hulp. En gelukkig was er altijd wel een Frans of een Ron in de buurt die het leuk en gezellig vonden om te helpen. Eten deed ik zonder hulp en het liefst als ik alleen was. En er was altijd wel een reden te bedenken om later dan de rest van het gezin naar bed te gaan. En de chips en nootjes konden dan wel worden verstopt maar kaas hoorde nu eenmaal in de koelkast, net als de mayonaise en de leverworst, en ik was ook heel goed in staat om zelf nootjes te kopen en voor mijzelf te verstoppen.

    En dus kijk ik naar Obese. Omdat ook ik dat gevecht heb gevoerd en gewicht ben kwijtgeraakt en zo goed weet hoe het voelt als zo’n grote, sterke vent wanhopig probeert om van het eten af te blijven. Om de een of andere reden lukt het mij nog steeds wel, meestal tenminste. In tijden van stress, zoals de laatste 2 maanden, gaat het wat moeilijker en heb ik af en toe een moment dat het niet lukt. Dat ik bijna obsessief in een ook en vooral voor het bezoek op tafel gezette schaal met nootjes zit te graaien, dat ik weet dat er nootjes in de kast staan en dat ik ze dwars door de deur van de kast kan zien. En dan helpt het om naar zo’n programma op TV te kijken, te kijken naar mensen die met zichzelf in gevecht zijn en met niemand anders.

    En dan ben ik aan het einde van het programma net zo trots als de hoofdpersoon zelf, omdat ik weet hoe moeilijk het is en altijd zal blijven. En dat helpt mij dan ook weer om het vol te houden, gezond te eten en te sporten. En dat laatste ga ik na het zien van Stanley vanaf zondag weer doen Niet omdat ik bang ben dat ik nog eens zo word als Stanley maar omdat ik af en toe ook een schop voor mijn kont nodig heb om in de winter naar buiten te gaan. Watje!

     

  • Hardlopen

    Uit de broek

    Één van de vervelendste dingen die kunnen gebeuren tijdens het hardlopen is het niet kunnen ontkomen aan de gevolgen van de spijsvertering. Natuurlijk eet ik iets ruim voordat ik voor ca. 10 kilometer op weg ga, en dan vooral niet teveel, en ik probeer ook genoeg te drinken. Maar af en toe drink ik net even teveel of ben ik al te lang niet naar het toilet geweest, en dan weet je dat de kans groot is dat de grote boodschap niet zo lang op zich laat wachten. En dat laatste gebeurt best wel regelmatig en dan ben ik blij dat ik thuis haal zonder onderweg iets kwijt te raken.

    Vandaag was ik ongeveer halverwege toen het steeds duidelijker werd dat ik thuis niet ging halen en ik was al lopend koortsachtig bezig te bedenken hoe ik onopvallend mijn overbodige ballast kwijt zou kunnen raken, toen ik in de dichte mist het pand zag opdoemen waar onze huisarts haar praktijk heeft. En dus rende ik in volle vaart door de Apotheek de trap op, zwaaide naar het verbaasde gezicht van de huisarts en één van de assistentes en dook het toilet in. De opluchting was groot. En daarna liep het ook meteen weer een stuk lekkerder, en sneller.

  • Gezondheid,  Hardlopen,  Sport

    Boeren

    Amsterdammers noemen iedereen die buiten hun stadsgrenzen woont  of van buiten de stadsgrenzen in hun stad is komen wonen een boer. Er zijn dus heel veel boeren en ongeveer 30 jaar geleden heb ik begrepen dat ik er één van ben. Zo rond 1980 heb ook ik mijn geboortestad achter mij gelaten om ergens in een polder te gaan wonen en voetballen, en al in de eerste oefenwedstrijd tegen een hoofdstedelijk elftal werd ik na een forse overtreding voor ‘achterlijke boer’ uitgemaakt. Het resultaat daarvan was dat er in die wedstrijd nog een paar forse overtredingen volgden en ik voor het einde van de wedstrijd de kleedkamer en douche voor mijzelf had.

    Inmiddels ben ik er aan gewend dat ik een boer word genoemd, al blijf ik voor alle boeren in de provincie waar ik tegenwoordig woon een Amsterdammer. Gek genoeg vind ik zelf dat het nauwelijks meer hoorbaar is dat ik in Amsterdam ben geboren en getogen, maar aangezien ik iedere keer als ik dat zeg weer liefdevol wordt toegelachen zal Josje het beter horen dan ik zelf.

    Maar…..er zijn boeren en ‘boeren’ en in die laatste categorie ben ik waarschijnlijk de kampioen.

    Ik loop hard. Een paar keer per week trek ik de stoute sportschoenen aan en hijs mijzelf in een spannende broek om vervolgens met de hartslagmeter om de linkerpols en een flesje water in de rechterhand een paar kilometer over straat te gaan rennen. En er is iets mis met mijn spijsvertering, of mijn spijsvertering verzet zich nog steeds tegen al die inspanningen. Het maakt daarbij niet uit of ik vlak voor het lopen eet of helemaal niet eet, maar zodra ik een paar honderd meter heb afgelegd komt de eerste boer. En dan niet zomaar een boer, maar een enorme oprisping die vanuit mijn tenen lijkt te komen. En dat gaat constant door tot ik weer thuis ben en onder de douche stap. Er komt een keer een moment dat zo’n enorme boer laat op het moment dat er net een oud dametje langs komt fietsen, die vervolgens verschrikt aan haar stuur trekt en pardoes onder de wielen van een tegemoet komende 10-tonner terecht komt.

    Ik weet nog niet wat ik doe als dat daadwerkelijk een keer gebeurt, hard weglopen of 112 bellen, want zou dat geen dood door schuld zijn?