Nog geen idee

Saluzzo

Soms begin je een blog te schrijven zonder dat je weet waar het over gaat, en dan komt er al schrijvend vanzelf iets op het digitale papier. Maar afhankelijk van het uitzicht komt er ook wel eens een suggestie, al dan niet serieus bedoeld, voor een mooi onderwerp om over te schrijven. Maar niet alle suggesties kunnen zomaar worden opgevolgd, dat is tenminste hoe ik er over denk als mijn hoofd het nog doet, om de eenvoudige reden dat sprakeloosheid zo moeilijk vertaald kan worden in woorden die uit mijn vingers komen. En terwijl ik dit schrijf, in de tuin genietend van het on-Hollandse zomerweer en een bordje vers fruit, ben ik in mijn hoofd ineens onderweg naar Italië. En heb ik heimwee zonder er last van te hebben.

“Nog geen idee” verder lezen

Mijn oren

Het heeft best wel lang geduurd maar op enig moment ben ik mij ervan bewust geworden dat er nogal wat tussen mijn oren zit en gebeurt. En om de één of andere reden is mij dat ook enorm gaan boeien, het nadenken over het waarom van een bepaalde reactie op een ervaring en het zoeken naar de oorzaak van reacties. “Mijn oren” verder lezen

Verslaafd

Ik blijk toch verslaafd te kunnen worden, ook al roep ik altijd dat ik niet verslavingsgevoelig ben. Maar toen ik vanochtend voor de vierde keer binnen een half uur bij mijn Nespresso-apparaat stond en dat ding stond te verwensen omdat hij zo lang nodig had om de inhoud van een cupje Dulsão do Brazil met water te vermengen en in mijn kopje te krijgen, realiseerde ik mij ineens dat het toch wel een typische reactie van een verslaafde was. En dus besloot ik maar eens te gaan inventariseren of er nog meer dingen zijn waarbij ik dat irritante gedrag vertoon, zelfs al is het misschien vaak maar inwendig. En het blijkt dan toch best wel een heel lijstje te zijn, al valt het vergeleken met de verslavingen van anderen dan misschien wel weer mee.

Eten. Eten staat bovenaan. En dat weet ik al heel lang omdat ik heel lang bezig ben geweest om het van die verslaving te winnen. En ik mag graag denken dat ik gewonnen heb maar de wedstrijd is nog niet ten einde, het is gewoon pas rust. En zolang die rust duurt is het geen wedstrijd meer. En af en toe fluit de scheidsrechter voor de tweede helft en begint de wedstrijd weer, maar dan is het gelukkig ook weer snel rust. Het is een wedstrijd met heel veel tweede helften dus daar hoeven wij het niet meer over te hebben. Want door het er niet over te hebben irriteert het mij ook minder.

Roken. Tja. Ik ben een ex-roker. En ik denk dat de meeste ex-rokers best wel weer zouden willen roken, terwijl ik weer naar mijn inmiddels lege koffiekopje grijp en bedenk dat ik misschien toch eerst nog even een kopje Nespresso ga halen voor ik verder ga. Roken is, net als eten, een ongezonde verslaving en daardoor voor mij een eenvoudiger verslaving om te bestrijden. Van roken kan je ernstig ziek worden en doodgaan en je hoeft het niet af en toe te doen om in leven te blijven, zoals eten. Dus gewoon afblijven. Tot er een sigaret wordt uitgevonden waarvan je niet ziek wordt en/of doodgaat want dan ga ik gewoon weer roken, als ik het kan betalen tenminste. Die Linizio Lungo smaakt inmiddels trouwens prima.

Koffie, en dan vooral de Nespresso. Vooral in het weekend kan ik de hele ochtend enorm genieten van de verschillende Grand Cru’s van Nespresso, en ’s avonds na het eten sluit ik altijd af met minstens één Espresso. De rest van de week is het op de verschillende plekken in het land waar ik werk vaak behelpen wat de koffie betreft, maar het weekend is niet compleet zonder mijn Nespresso.

Alcohol. Deze was ik bijna vergeten en ik zet hem alleen maar op de lijst omdat het een veel voorkomende verslaving is en ik daar helemaal geen last van heb. Ik mag in de zomermaanden graag een koude Rosé drinken, of een alcoholvrij biertje omdat ik die lekkerder vind dan echt bier, en de rest van het jaar drink ik rode wijn en Whisky. Daarnaast zet ik op onze vakantiebestemming ook wel graag een Raki of Grappa voor mijn neus. Maar ik krijg absoluut geen jeuk als er geen alcohol in huis of geen slijter in de buurt is, want dan drink ik wel water of koffie. Dat is met mijn Nespresso wel anders want die wordt toch echt wel tijdig besteld, en als ik dat zou vergeten rijd ik absoluut naar de P.C. Hooftstraat in Amsterdam om het te gaan halen.

Hardlopen. Vreemd genoeg, voor mij dan, ben ik verslaafd geraakt aan hardlopen. Iedereen die mij langer kent dan vandaag, en dan bedoel ik vooral vanuit de periode dat ik nog last had van eten en roken en vooral niet van hardlopen, zal daar minstens zo verbaasd over zijn als ikzelf. Maar ik ben inmiddels gewoon verslaafd aan hardlopen. En dat besef ik vooral sinds ik merkte dat ik, terwijl ik na het hardlopen onder de douche sta, mij alweer verheug op de volgende keer. Of wanneer ik, zoals nu, mij al verheug op het rondje van een kilometer of 10 dat voor morgen op de planning staat. Als een roker die tijdens de rookpauze zijn sigaret uitdrukt en op zijn horloge kijkt om te checken wanneer hij de volgende keer weer mag gaan roken. Ik zou dat hardlopen wel iedere dag willen doen maar dat schijnt volgens de deskundigen niet zo goed te zijn, zoals de meeste verslavingen. En mijn humeur lijdt eronder als ik mij heb voorgenomen om te gaan hardlopen en het begint ineens dramatisch te sneeuwen, of er komt iets ander tussen. Inmiddels is Josje thuisgekomen van de sportschool en gaat thee voor zichzelf maken, en dat is dan mooi op tijd om voor mij een Nespresso mee te nemen.

En dan denk ik dat de lijst bijna compleet is, maar er rest dan nog de belangrijkste verslaving. Maar is dat een verslaving of gewoon iets wat heel normaal is, zou moeten zijn? Een van de symptomen van een verslaving is dat je er altijd aan denkt, het is er altijd, maakt een niet uit te wissen deel uit van je leven en gedachten. Maar het woord ‘verslaving’ heeft vaak ook een negatieve bijklank, dus dekt het woord verslaving de lading niet. En dat betekent meteen ook dat de eerder genoemde zaken voor mij dan ook niet echt een verslaving zijn, want er gaan uren voorbij dat ik niet aan eten, roken, koffie of hardlopen denk. Maar ik betwijfel of er wel eens een minuut voorbij gaat zonder dat ik aan Josje denk, aan de kinderen of aan de kleinkinderen. En dat geeft ook meteen aan dat zij de allerbelangrijkste verslaving zijn, en een verslaving waar ik gelukkig aan toe mag geven zonder dat ik bang hoef te zijn dat het ongezond is, of dat ik er ziek van word of de kans loop er dood van te gaan. Ik kan daar heel goed mee leven.

Herkenning

Zo af en toe staat ook hier de TV aan en er zijn een paar programma’s die wij over het algemeen wel graag kijken. Boer Zoekt Vrouw is een favoriet en er zijn een paar crime-series waar wij graag een glaasje rode wijn bij inschenken. En sinds vorig jaar is daar ook Obese, een zondagavondkwelling waar ik naar moet kijken uit een bepaalde vorm van zelfkastijding.

Ik verbaas mij niet over de hoofdpersonen, over hoe zij zover zijn gekomen en hoe zij denken en doen. Ik herken daar heel erg veel in want ik denk zoals zij denken, voel wat zij voelen en realiseer ik mij bij iedere uitzending dat het ook over mij gaat en dat het ook zover had kunnen komen dat ik de hoofdrolspeler was.

Eten zit in mijn hoofd. Ik heb geen idee wat honger is want ik heb de hele dag trek en dat noem ik geen honger. Zo rond etenstijd, ongeveer vanaf een uur of 4, heb ik iets meer trek dan de rest van de dag en die trek is dan na het eten weer verminderd tot het normale knorrende gevoel tussen mijn oren. En ik heb permanent het gevoel, de vrees, dat de gebrekkige weerstand van vroeger ooit weer eens de kop op steekt. En dat ik net als Stanley, een grote en ogenschijnlijk vrolijke vent van ruim 220 kilo, weer de hele avond op de bank hang met chocolade en chips onder handbereik en de pindakaas en hagelslag op de reservebank. Want ooit was mijn naam Stanley.

Niet dat ik echt zo zwaar ben geweest als Stanley maar ik was wel zwaar, te zwaar. Even naar zolder om iets te zoeken lukte mij alleen maar als ik na het beklimmen van twee trappen even kon gaan zitten om uit te rusten. Bewegen deed ik niet, want een wandeling van de voordeur tot mijn auto mag je geen bewegen noemen, en klussen in en om het huis deed ik alleen met hulp. En gelukkig was er altijd wel een Frans of een Ron in de buurt die het leuk en gezellig vonden om te helpen. Eten deed ik zonder hulp en het liefst als ik alleen was. En er was altijd wel een reden te bedenken om later dan de rest van het gezin naar bed te gaan. En de chips en nootjes konden dan wel worden verstopt maar kaas hoorde nu eenmaal in de koelkast, net als de mayonaise en de leverworst, en ik was ook heel goed in staat om zelf nootjes te kopen en voor mijzelf te verstoppen.

En dus kijk ik naar Obese. Omdat ook ik dat gevecht heb gevoerd en gewicht ben kwijtgeraakt en zo goed weet hoe het voelt als zo’n grote, sterke vent wanhopig probeert om van het eten af te blijven. Om de een of andere reden lukt het mij nog steeds wel, meestal tenminste. In tijden van stress, zoals de laatste 2 maanden, gaat het wat moeilijker en heb ik af en toe een moment dat het niet lukt. Dat ik bijna obsessief in een ook en vooral voor het bezoek op tafel gezette schaal met nootjes zit te graaien, dat ik weet dat er nootjes in de kast staan en dat ik ze dwars door de deur van de kast kan zien. En dan helpt het om naar zo’n programma op TV te kijken, te kijken naar mensen die met zichzelf in gevecht zijn en met niemand anders.

En dan ben ik aan het einde van het programma net zo trots als de hoofdpersoon zelf, omdat ik weet hoe moeilijk het is en altijd zal blijven. En dat helpt mij dan ook weer om het vol te houden, gezond te eten en te sporten. En dat laatste ga ik na het zien van Stanley vanaf zondag weer doen Niet omdat ik bang ben dat ik nog eens zo word als Stanley maar omdat ik af en toe ook een schop voor mijn kont nodig heb om in de winter naar buiten te gaan. Watje!

 

Uit de broek

Één van de vervelendste dingen die kunnen gebeuren tijdens het hardlopen is het niet kunnen ontkomen aan de gevolgen van de spijsvertering. Natuurlijk eet ik iets ruim voordat ik voor ca. 10 kilometer op weg ga, en dan vooral niet teveel, en ik probeer ook genoeg te drinken. Maar af en toe drink ik net even teveel of ben ik al te lang niet naar het toilet geweest, en dan weet je dat de kans groot is dat de grote boodschap niet zo lang op zich laat wachten. En dat laatste gebeurt best wel regelmatig en dan ben ik blij dat ik thuis haal zonder onderweg iets kwijt te raken.

Vandaag was ik ongeveer halverwege toen het steeds duidelijker werd dat ik thuis niet ging halen en ik was al lopend koortsachtig bezig te bedenken hoe ik onopvallend mijn overbodige ballast kwijt zou kunnen raken, toen ik in de dichte mist het pand zag opdoemen waar onze huisarts haar praktijk heeft. En dus rende ik in volle vaart door de Apotheek de trap op, zwaaide naar het verbaasde gezicht van de huisarts en één van de assistentes en dook het toilet in. De opluchting was groot. En daarna liep het ook meteen weer een stuk lekkerder, en sneller.