• Feestdagen,  Hardlopen

    Jaarafsluiting

    Het jaar 2010 zit er weer op en het was een druk jaar, een jaar waarin wij veel hebben geleerd en misschien af en toe wel te hard hebben gewerkt. Ook een jaar waarin wij samen naar de USA, en vooral naar New York zijn geweest en veel hebben gezien. Een jaar waarin Rianne en Bas zich echt samen in Lelystad hebben gesetteld, Sandra zou gaan emigreren naar Engeland maar in plaats daarvan Ramon terug ging halen om samen in Nederland te gaan (blijven) wonen en Rianne en Dave eindelijk zijn getrouwd. En zoals gebruikelijk denk ik dan ook dit keer weer dat er weer zoveel is gebeurd dat het nu in 2011 wel rustiger zal worden……maar dat zal ook dit keer wel niet.

    Het jaar 2010 is in ieder geval goed afgesloten, met lekkere zelfgemaakte oliebollen en andere lekkere hapjes en een gezellige avond met veel vuurwerk. En vervolgens is ook het jaar 2011 goed begonnen want vanmiddag moest ik gewoon even gaan hardlopen om voor mijn gevoel meteen de volgende stap te zetten richting de Dam tot Damloop in september. En toen ik na bijna 45 minuten weer thuiskwam en ca. 6 kilometer had gelopen voelde dat echt lekker. Ik ben benieuwd wat het nieuwe jaar ons allemaal gaat brengen.

  • Gezin

    Water

    Mijn leven heeft tot nu toe een redelijk natuurlijk verloop gehad, en net als bij ieder ander met ups and downs. En ik denk dat ik meer van het halfvolle dan het halflege glas ben waardoor ik die ups altijd veel meer gezien heb dan die downs. Welke downs eigenlijk?

    Gewoon opgegroeid in de grote stad, want Amsterdam is eigenlijk de enige echte stad in dit land. Redelijk makkelijk door scholen en alles wat daarbij hoort gerold en een redelijke baan gevonden waar ik goed mee in mijn bestaan kon voorzien. Getrouwd, twee geweldige dochters gekregen en nooit ergens gebrek aan gehad. Geprobeerd altijd veel plezier te hebben en daar ook redelijk in geslaagd, en échte tegenslagen heb ik ook niet echt gekend. Of is dat misschien mijn blinde vlek voor de downs waardoor ik dat weer snel vergeten ben?

    En dan komt ook het moment dat de kinderen op eigen benen gaan staan en de deur achter zich dicht trekken, en door de veranderde omstandigheden is dat dan misschien eerder gebeurd dan de bedoeling was  maar uiteindelijk zou dat toch zijn gebeurd. Zij bleven wel onder ‘handbereik’ wonen en zo had ik altijd wel het gevoel dat ik dichtbij genoeg was om ze te beschermen en te helpen als dat nodig was.

    En dan komt het moment dat één van de twee komt vertellen dat zij iets verder weg gaat wonen, en niet een paar afslagen verder op de A27 of welke andere A maar bij haar vriend aan de andere kant van het water. En dat voelt dan best wel heel vreemd want dan zit er niet alleen wat meer reistijd tussen als zij mij nodig heeft, er zit zelfs een stuk varen of vliegen tussen en dat voelt dan heel ver weg. Je kan dan niet zomaar even in het weekend even in de auto stappen en langsrijden als je daar behoefte aan hebt.

    Maar voordat zij van mij in Engeland mag gaan wonen moet ik eerst even gaan kijken of het daar wel veilig is, of er geen rare snuiters rondlopen die gekke dingen van plan zijn of dat er tenminste een paar niet-zo-rare snuiters rondlopen die mij het gevoel geven dat zij goed terecht komt. Dus gaan wij in mei even met haar mee naar de overkant, zodat ik het gevoel kan krijgen dat ik haar veilig los kan laten….nog losser dan ik haar al heb moeten laten.