• Hardlopen,  Vakantie

    Blijheid

    Volgens mij begin ik inmiddels iets te snappen van de Terschellinger Blijheid waar ik het een tijdje geleden over had, alleen heeft het dan in mijn geval niets met Terschelling te maken. Maar ik denk dat ik toch wel iets van het gevoel begin te begrijpen. Het heeft gewoon iets te maken met iets waar iemand zich enorm op verheugt, en als die verheugelijkheid een bepaalde grens overschrijdt dan is er maar weinig waardoor er de kans bestaat dat je humeur verandert van een tropisch strand met palmbomen in een Hollandse februaridepressie.

  • Hardlopen

    Vorderingen

    De laatste paar maanden maak ik vorderingen. En niet alleen ik maar de hele groep. En als ik had geweten dat hardlopen in een groep zo leuk zou zijn dan was ik er veel eerder mee begonnen.

    Wij lopen al een paar jaar hard, of wij doen ons best om te proberen hard te lopen. En over het algemeen doen wij dat samen, al liep ik vooral in de wintermaanden vaak alleen. Dat had iets met motivatie en het weer te maken. En op zich vind ik alleen lopen helemaal niet zo vervelend, vooral niet met een lekker muziekje op mijn hoofd. Maar inmiddels weet ik dat het met anderen in een groepje lopen best motiverend is, en als je lol maakt onderweg loopt het ook nog eens veel gemakkelijker.

  • Hardlopen,  Seizoenen

    Winter

    Ik heb al een aantal weken last van problemen van motivationele aard en ik kan mijzelf er al een aantal weken niet toe bewegen om mijn gewone kleding te vervangen door mijn kekke, strak gesneden hardloopkledij en vrijwillig de buitenlucht op te zoeken om een stukje door de buurt te gaan rennen. De laatste keer dat mij dat lukte was op vrijdag 21 december en dat was meteen mijn laatste werkdag voor de kerstvakantie. Alleen namen mijn hersenen de kreet ‘vakantie’ nogal letterlijk en zorgden ervoor dat ik mijn achterwerk op de bank parkeerde om daar voorlopig niet meer vanaf te komen.

    Maar het was dan ook net alsof de natuur er zijn uiterste best voor deed om die eventuele voorzichtig de kop opstekende motivatie zoveel mogelijk dwars te zitten, want iedere keer als ik naar buiten keek en heel voorzichtig toch begon te denken aan iets inspannends begon het water met hectoliters tegelijk naar beneden te vallen. En het bleef niet bij water want in een poging om mij toch heel erg duidelijk te maken dat het een veel beter idee was om te blijven zitten waar ik zat en met een schaal nootjes voor mijn neus naar ‘All You Need is Love’ te kijken, werd ergens door hogerhand het besluit genomen dat de temperatuur drastisch omlaag moest en er een dikke laag witte, koude en gladde hardloopverhindering moest worden gedumpt.

    En als ik kan kiezen tussen een schaal nootjes en witte kou dan is dat voor mij heel erg eenvoudig. Maar de witte kou schijnt morgen verdwenen te zijn en ik voel meteen weer een beetje gekriebel op bepaalde plaatsen. Ik begin toch alweer een beetje te denken in hardloopschema’s, kilometers en bospaden. Als ik op Weeronline kijk is het niet om te beslissen of ik de volgende ochtend de wekker wat later zet omdat ik thuis blijf werken om 1.000 kilometer file te vermijden, en als ik op de kalender kijk tel ik onbewust de maanden tot de eerstvolgende Dam tot Damloop. En het vervelendste van alles is dat ik op een aantal plekken de gevolgen van die schaaltjes met nootjes kan zien en voelen, en met het naderende strandseizoen voor de boeg moet daar weer snel iets aan worden gedaan.

    Ik ben een absoluut anti-wintermens, al lukt het mij met de nodige hulp steeds beter om de winterdepressie de baas te blijven, en ik zal zoals altijd blij zijn als de maand februari achter de rug is en de lente voelbaar wordt. Ook al weet ik dat die winterdepressie, net als kou, hoofdzakelijk tussen mijn oren zit.

  • Hardlopen

    Wijsheid

    Men zegt dat wijsheid met de jaren komt, en in mijn geval is dat natuurlijk absoluut waar. Waarschijnlijk heeft dat vooral te maken met een iets te lang aangehouden eigenwijsheid wat dan met die wijsheid in aanvaring komt waardoor het nog ietsje langer duurt dan nodig is.

    Laat ik mij hier voor vandaag maar eens beperken tot het hardlopen, want daar speelt de eigenwijsheid mij nog wel eens parten en denk ik regelmatig dat ik weer wat wijzer ben geworden. Mijn allereerste probeersels op het gebied van hardlopen dateren van bijna vier jaar geleden toen ik de 50 al gepasseerd was, al ruim een jaar dus. En in de jaren daarvoor was ik eigenwijs genoeg om te denken dat hardlopen toch vooral iets was voor de niet zo wijzen onder ons. Dat maakte ik natuurlijk vooral mijzelf wijs want ik kon mij niet voorstellen dat het leuk zou kunnen zijn om, geheel vrijwillig en zonder dat je ervoor betaald krijgt, een paar keer week tot aan het punt van totale uitputting rondjes door een woonwijk te gaan rennen. Gewoon voor de lol dus. Wat ook niet hielp was dat ik er een groot deel van mijn leven ongeveer 30 kilo te zwaar voor was en dat het al een redelijk sportieve opgave was om in de vakantie een uurtje door Rome te wandelen.

    Er verandert zo af en toe nog wel eens iets in een leven en dus ook in dat van mij, en wat daarbij natuurlijk ook helpt is dat je ieder jaar weer een jaartje ouder word. Die 30 kilo was ik al kwijt toen ik mij bijna vier jaar geleden op sleeptouw liet nemen om amechtig hijgend door een woonwijk te gaan lopen. Uiteraard deed ik dat bij voorkeur in het donker en wat ook nog eens hielp was dat niemand mij kende omdat wij nog maar een paar maanden in die woonwijk woonden, en voor mij was het zelfs een hele nieuwe woonplaats waar ik volledig anoniem kon zijn. Maar ik kon mij toch wel relatief snel aanpassen aan het idee dat rondjes door een woonwijk rennen leuk kon zijn. En het was niet alleen leuk maar de gevolgen voor de rest van het fysieke en mentale gestel waren ook niet onaardig en ik kon mij plotseling voorstellen dat ik dit nog best wel een redelijk tijdje kon doen. En dat het misschien ook nog wel eens kon helpen om gezonder oud en leuker oud en zelfs ouder te worden. Alleen die blessures, dat was dan wat minder.

    Ik ben inmiddels best wel een paar keer geblesseerd geweest en dan kwam mijn eigenwijsheid toch weer om de hoek kijken. Knieën, achillespezen, kuiten, voet, er was om de paar maanden wel iets waardoor ik de trap op en neer strompelde en het hardlopen er weer even bij inschoot. Vooral te snel weer beginnen omdat die spieren niet zo moesten zeuren en denken dat het allemaal dan vanzelf weer goed zou komen, en vooral mijn humeur laten vergallen als dan bleek dat ik dan misschien nog even een weekje langer had kunnen wachten. En als ik dan weer kon lopen dan ook meteen weer volop gaan proberen om weer zo snel mogelijk op niveau te zijn, een niveau om bijvoorbeeld toch die Dam tot Damloop nog te kunnen halen. Ik heb altijd haast.

    De laatste week heeft de wijsheid toegeslagen, maar ik ben dan inmiddels ook al 4 jaar ouder en dus mag het wel een keertje. Mijn kuitspier heeft de nodige rust gehad, ook al had het misschien nog niet iets langer gekund, en ik kon weer gaan hardlopen. Maar ik heb de Dam tot Damloop uit mijn hoofd gezet en heb tot nu toe kans gezien om naar mijn eigen oude, wijze hoofd te luisteren en loop bewust rustig en houd de afstand beperkt. Op die manier kan ik in ieder geval weer een paar keer per week dat doen wat ik inmiddels heel leuk en ook lekker vind om te doen, hardlopen. Maar ik moet er wel heel veel moeite voor doen om mijn wijsheid te helpen om het van mijn eigenwijsheid te winnen, want die laatste ligt constant op de loer en probeert mij linksaf te laten slaan in de richting van de langere afstand in plaats van rechtsaf naar huis. Maar na een paar keer begint het nu als een overwinning te voelen dat mijn wijsheid het wint in plaats van het nodig vinden om ten kosten van alles een onhaalbaar doel na te streven. Dat onhaalbare doel komt volgend jaar wel weer

  • Gezondheid,  Hardlopen

    Mens of Machine

    Het menselijk lichaam is geen machine en af en toe vind ik dat behoorlijk storend, en dan vooral als ik word beperkt om dingen te doen die ik leuk vind om te doen. En een pijntje hier en daar is dan geen probleem als je een hobby hebt als tekenen of lezen, al ben ik mij er wel van bewust dat lekker ontspannen in een stoel een boek lezen ook erg vervelend kan zijn als je heel veel last hebt van je rug, maar allerlei ongemakken in benen of onderdelen daarvan als je gewoon even lekker een kilometer of 10 wilt hardlopen vind ik redelijk deprimerend.

    Vervelend genoeg ben ik dan ook nog eens een beetje ongeduldig en ga dan op zoek naar manieren om toch te kunnen lopen. Dus toen ik begin juni een ongelukkige stap maakte waardoor ik nogal last kreeg van mijn rechterknie kon ik het niet laten om het na een week of twee toch weer te gaan proberen. Dat was tijdens onze vakantie in Italië en er lag daar een heel mooi vlak voetpad waar je nog voor het ontbijt langs het Gardameer kon rennen. En ook al had ik best nog wel last van die knie, ik merkte na een paar minuten dat ik mijn voet zo kon neerzetten dat ik daar dan toch niet heel veel last van had. En eenmaal thuisgekomen besloot ik dat ik zo best wel kon doorgaan omdat het erop leek dat ik juist door toch te bewegen de pijn ‘uit mijn knie liep’.

    Tot ik best wel last kreeg van mijn rechtervoet, waarschijnlijk een overbelasting door het pogen de knie te ontzien, en een week of twee zoveel last van die voet had dat ik echt niet kon hardlopen en mijn toevlucht moest nemen tot fietsen. Maar zodra ik weer het idee had dat ik het weer een paar kilometer zou moeten kunnen volhouden trok ik de hardloopschoenen weer aan en ging weer lopen. Dat mijn voet na het lopen een dag of twee stijf was vond ik niet zo heel erg want stijfheid is iets anders dan pijn. En zo langzamerhand werd ook die stijfheid wel minder en kon ik zelfs weer hardlopen zonder constant aan mijn voet te denken, of aan mijn knie.

    Inmiddels ben ik dan al wel ruim 2 maanden aan het sukkelen, niet met iets wat echt kapot is maar wel met onderdelen van mijn rechter-ledemaat die genoeg verstoren om niet voluit te kunnen hardlopen, en zo schiet het natuurlijk ook conditioneel niet op. En nu begint ook ineens mijn linkeronderdaan op te spelen, al is het daar dan een kuitspier die plotseling verrekkingsverschijnselen begint te vertonen.

    En als het menselijk lichaam ietwat meer op een machine leek dan ging ik nu gewoon even naar de garage voor een doorsmeerbeurt, nieuwe olie en koelvloeistof, het vervangen van een onderdeeltje, meteen even een APK en hup de weg weer op. Maar het gemiddelde menselijk lichaam zou een jaar of 80 mee moeten kunnen gaan en dus heeft een reparatie, anders dan bij een auto, niet echt haast. En daarnaast doet een menselijk lichaam aan een bepaalde vorm van zelfherstel, iets wat een machine helemaal niet kan, waardoor er van alles ook spontaan kan genezen. En daar is geduld voor nodig. Ondanks dat alles zou het dan toch nog handiger kunnen zijn om een machine wat meer menselijke eigenschappen te geven in plaats van andersom, het is in ieder geval goedkoper…..

     

  • Hardlopen

    Hardloopteam

    Het was een lange werkdag vandaag en toen ik thuiskwam zat ik er echt een beetje doorheen, maar dan vooral geestelijk. En omdat ik gisteren maar een klein stukje en heel rustig had gelopen, wilde ik echt graag even de weg op en mijn hoofd leegmaken. En dus ging ik meteen na thuiskomst weer de deur uit om na een loop van 9,5 kilometer weer heel voldaan thuis te komen, en ook een stuk vrolijker tussen mijn oren. De afstand neemt toe, en ook de snelheid is al heel acceptabel. En ik weet dat ik het er niet over zou moeten hebben, maar als de blessures weg blijven en ik kan op deze manier blijven lopen dan wordt het lopen van de halve marathon van Amsterdam in oktober van dit jaar een eitje. Zei hij optimistisch.

    Vandaag is ook het hardloopteam op mijn werk opgericht, iets waar ik het initiatief voor heb genomen, en als er genoeg animo voor is gaan wij in ieder geval twee keer aan een evenement meedoen. Het eerste evenement zal de 10 kilometer zijn tijdens de marathon van Amersfoort, al ben ik dan zelf op vakantie, maar de tweede is de Dam tot Damloop. Wie had ooit gedacht dat ik mij nog eens actief met sport én met sociale activiteiten op het werk zou bezighouden.

  • Hardlopen

    Beginner

    Eigenlijk ben ik nog maar een beginner op het gebied van hardlopen, ik kom nog maar net kijken. En ik heb dus ook nog eens geen enkel idee wat ik zou kunnen bereiken, al weet ik wel dat ik waarschijnlijk nooit een marathon zal winnen. Daarnaast heb ik ook nog eens geen enkel idee wat ik zou willen bereiken, of misschien een beetje.

    Met vallen en opstaan heb ik het een en ander geleerd over dat wat ik inmiddels leuk vind om te doen. In het begin liep ik veel te hard, want ik was per slot van rekening aan het hardlopen. Dat ik daarvoor meer dan 25 jaar op de bank had gezeten en hooguit zo af en toe de Kalverstraat op en neer had gewandeld en in de winter wel eens op het strand wilde gaan wandelen, maakte niet echt veel uit. Hardlopen is per slot van rekening hard lopen, dacht ik.

    Dankzij de geneugten van het internet deed ik een beetje kennis op, en zo leerde ik dat je het hardlopen toch ook wel een beetje moet opbouwen en dat het menselijk lichaam, en dus ook dat van mij, zo zijn grenzen heeft. En dus ging ik langzamer hardlopen. Wat ik mij nog niet zo realiseerde is dat je hardlopen ook nog eens moet leren, dat het weliswaar zo is dat je ergens tussen je eerste en tweede levensjaar leert lopen maar dat je dan nog niet kunt hardlopen. En het bleek dus ook nog eens niet zo eenvoudig te zijn dat je met het kopen van een paar dure schoenen klaar was om een ticket naar New York te kopen om daar aan de marathon mee te doen. En dus ging er wel eens iets stuk.

    Het laatste wat ik de laatste paar maanden heb geleerd is dat je het ook nog eens moet bijhouden en uitbouwen, en dat het uitlopen van de Dam tot Damloop niet betekent dat je het een paar maanden rustig aan kunt doen zonder gedeeltelijk opnieuw te moeten beginnen. En dat besefte ik misschien al wel een beetje, maar sinds gisteren weet ik dat ik nog de nodige zweetdruppels te vergieten heb voor ik weer op het niveau van september 2011 ben. En zelfs toen was ik eigenlijk nog niet echt op het niveau wat ik vind dat nodig was geweest om de Dam tot Damloop te lopen zoals ik dat gewild had.

    Gelukkig vind ik hardlopen inmiddels leuk, zelfs als het zo zwaar gaat als gisteren en het meer op worstelen en een uitputtingsslag lijkt dan op hardlopen. Ik weet tegenwoordig in ieder geval hoe ik moet lopen om geen blessures te krijgen en ik ben nog altijd een stuk verder dan een jaar geleden om deze tijd. En als ik verstandig blijf lopen weet ik ook dat ik de volgende Dam tot Damloop gemakkelijker loop dan de eerste, dat ik hem ook sneller loop en dat ik ook in staat moet zijn om een maand later mijn eerste halve Marathon te lopen. En eigenlijk heb ik dan wat de afstand betreft bereikt wat ik denk te willen bereiken. En het belangrijkste is dat ik nu ook weet dat ik daarna moet blijven lopen om mijn conditie te houden en mij lekker fit te voelen, en niet eerst een maand op de bank moet gaan liggen met regelmatig een flinke brok chocolade en een biertje.

    En zo ben je dus nooit te oud om te leren, en gelukkig ook nooit te oud om hard te lopen.