The Finish Line

Ergens in een ver en grijs verleden, toen ik nog jong en onbezonnen was, heb ik ooit het plan gehad  om een marathon te gaan lopen. Een beetje overmoedig, zoals ik in mijn jonge jaren wel kon zijn, dacht ik twee weken nadat ik was begonnen met hardlopen dat ik best wel een keer een marathon zou willen lopen. Ik zat inmiddels uiteraard al op een schema van 8 x 2 minuten hardlopen met telkens 2 minuten wandelen om uit te rusten. “The Finish Line” verder lezen

Dagdromen

Terwijl ik gisterenavond in de sportschool op de loopband aan het hardlopen was stond de TV op Eurosport en werd er een aankondiging uitgezonden van de marathon van New York City die overmorgen wordt gelopen. En bij het zien van de meer dan 40.000 deelnemers die vanaf de start over de Verrazano Narrows Bridge liepen begon het toch weer te kriebelen. Terwijl ik besef dat het waarschijnlijk niet haalbaar zal zijn zie ik mijzelf toch die marathon nog een keer lopen, maar ik weet ook dat er dan nog het één en ander moet gebeuren.

Al vanaf het moment dat wij ruim twee jaar geleden zijn begonnen met hardlopen werkt mijn lichaam niet helemaal mee. Al na een paar dagen schoot er iets in een kuit en toen dat was genezen schoot het in de andere kuit. Eigenwijs als ik ben zwachtelde ik mijn onderbeen goed in zodat ik toch kon lopen, al deed ik het wel voorzichtig. Ergens in het voorjaar van 2009 knapte er weer iets in mijn kuit en kon ik echt niet meer lopen en moest ik noodgedwongen even stoppen.

Inmiddels wist ik al dat het niet mee zou gaan vallen om die marathon ooit te kunnen gaan lopen, want mijn leeftijd speelt mij een beetje parten. Ik wil nog wel van alles en kan ook nog heel veel, maar omdat al die spieren en pezen toch al wat ouder zijn herstellen ze ook een stuk lastiger. En dat betekent dat ik rustiger en voorzichtiger moet trainen en dat het dan lang gaat duren voordat ik ooit die 42 kilometer en een beetje zou kunnen lopen. Dat geduld heb ik niet echt en dus had ik die marathon eigenlijk al uit mijn hoofd gezet.

Maar toen ik die beelden op TV zag kreeg ik toch weer kippenvel. En ik weet dat ik het niet ga halen, behalve misschien als ik er genoegen mee ga nemen dat ik geen vier maar zes uur nodig ga hebben. En een marathon in zes uur lopen betekent dat ik dat in een gemiddelde snelheid van 7 kilometer per uur zou moeten doen en dat is net even iets sneller dan wandelen. Maar dat is, was, mijn eer te na, want een marathon moet je hardlopend volbrengen en niet wandelend. Maar ik zou ook rustig kunnen beginnen en dan vanaf de Queensboro Bridge, waar je ter hoogte van East 59th Street Manhattan binnenkomt, echt kunnen gaan hardlopen. En dat zou inhouden dat ik in ieder geval de laatste 10 mijl, ruim 16 kilometer, door Manhattan over First en Fifth Avenue in een redelijk tempo zou lopen en op die manier de finish in Central Park hardlopend met een tijd van rond de 5 uur zou moeten kunnen passeren. Een mooi compromis….toch? Of toch maar niet?

Ik ben er niet uit en ik kom er ook niet uit. Ik ga gewoon aan mijn conditie werken en ik zie wel, hopend dat mijn spieren, pezen en gewrichten niet teveel tegenwerken. En dan? Geen idee, en misschien dat ik tot de conclusie kom dat het al mooi is om toch een keer die Dam tot Damloop te kunnen volbrengen. Maar de New York City Marathon blijft ergens in mijn achterhoofd sudderen. Ik zie wel.

Maar ik doe het alleen als wij die marathon samen zouden kunnen lopen, want over de voet van Josje heb ik het nog helemaal niet gehad. En de laatste tijd gaat het ook met haar voet een stuk beter, en ook daardoor heb ik toch een beetje de hoop dat wij toch….ooit….tja.

De Terugreis

Het zit er bijna op, maar nog niet helemaal. Vandaag hebben wij voor wij uit Edgewood vertrokken nog bij The Waffle House ontbeten, want dat was er nog niet van gekomen. En dat betekende dus een redelijk grote Belgian Waffle met maple syrup, en dat laatste spul komt zo uit een boom sijpelen dus dat kan nooit ongezond zijn.

Na het ontbijt zijn wij weer op weg gegaan naar New York voor onze laatste avond en zondag daar, en de terugweg reden wij dit keer dwars door Philadelphia zodat wij in ieder geval kunnen zeggen dat wij daar ook nog zijn geweest.

New York inkomen was vandaag een stuk lastiger dan vorige week want de Holland tunnel was redelijk verstopt en dat kostte ons ruim een uur, en toen wij daarna in de 49th street de auto wilden inleveren bleek de vestiging van Budget al gesloten te zijn. Er zat dus niets anders op dan naar de 35th street te rijden en de auto tegenover ons hotel in de parkeergarage achter te laten. Maar dit betekent wel dat wij morgen nog een keer door Manhattan mogen rijden…..

Nadat wij de koffers op onze hotelkamer hadden gezet zijn wij meteen weer de stad in getrokken om souvenirs in te slaan en te shoppen. Daarna nog even op Broadway een stuk pizza gegeten en bij de politie op Times Square langs geweest om aangifte te doen van de verloren videocamera en toen vonden wij het mooi geweest. En nu liggen wij op onze hotelkamer op bed NCIS te kijken en hebben wij via internet de instapkaarten voor de vlucht van morgenavond geregeld en een paar mooie plaatsen uitgezocht.

Morgen gaan wij na het inleveren van de auto in ieder geval nog naar Central Park en naar Hershey´s en misschien dat wij toch ook nog bij de M&M-store een paar raar gekleurde M&M´s gaan halen, maar onze voeten kunnen niet zo heel veel meer hebben.  

New York City

Vandaag zijn wij in New York City aangekomen en in eerste instantie met nogal gemengde gevoelens. Aan de ene kant voelde ik mij als een vis in het water in het drukke verkeer en ik reed dan ook met groot plezier de Holland Tunnel uit en mengde mij al toeterend tussen de gezellig meetoeterende gele taxi´s en ander verkeer. Maar naast mij zat iemand vooral niet om zich heen kijkend druk te sms-en om maar niet te hoeven zien wat er allemaal buiten om onze auto heen gebeurde. Maar toen wij onze bagage in het hotel in de West 31st street hadden achtergelaten en vervolgens de auto ergens in de West 49th street hadden gedumpt en lopend verder gingen was ook Josje helemaal op haar gemak en diep onder de indruk.

Na eerst via 8th Avenue en Columbus Circle in Central Park te zijn aangekomen en een uurtje in het gras om ons heen te hebben gekeken zijn wij via 5th Avenue weer naar ons hotel gewandeld. En na de koffers te hebben uitgepakt zijn wij vervolgens met een omweg naar Times Square gelopen om ons te vergapen aan de echte grote stad. En daarna hebben wij wat te eten gehaald en dat hebben wij meegenomen naar Bryant Park om dat daar op ons gemak naar binnen te werken.

Een klein dompertje is dat wij in Bryant Park onze videocamera hebben laten liggen en dus zijn de beelden van al die eerste indrukken er niet meer. Wij hebben wel de bewaking van het park ingeseind in de hoop dat iemand de camera heeft gevonden en netjes zal inleveren, maar wij zijn bang dat wij de eerste indrukken opnieuw zullen moeten filmen. Dat zal dan wel zonder de auto moeten gebeuren want daar zou ik Josje echt geen plezier mee doen, maar Central Park en Times Square zal zij graag nog eens over doen.