• Hardlopen

    Wijsheid

    Men zegt dat wijsheid met de jaren komt, en in mijn geval is dat natuurlijk absoluut waar. Waarschijnlijk heeft dat vooral te maken met een iets te lang aangehouden eigenwijsheid wat dan met die wijsheid in aanvaring komt waardoor het nog ietsje langer duurt dan nodig is.

    Laat ik mij hier voor vandaag maar eens beperken tot het hardlopen, want daar speelt de eigenwijsheid mij nog wel eens parten en denk ik regelmatig dat ik weer wat wijzer ben geworden. Mijn allereerste probeersels op het gebied van hardlopen dateren van bijna vier jaar geleden toen ik de 50 al gepasseerd was, al ruim een jaar dus. En in de jaren daarvoor was ik eigenwijs genoeg om te denken dat hardlopen toch vooral iets was voor de niet zo wijzen onder ons. Dat maakte ik natuurlijk vooral mijzelf wijs want ik kon mij niet voorstellen dat het leuk zou kunnen zijn om, geheel vrijwillig en zonder dat je ervoor betaald krijgt, een paar keer week tot aan het punt van totale uitputting rondjes door een woonwijk te gaan rennen. Gewoon voor de lol dus. Wat ook niet hielp was dat ik er een groot deel van mijn leven ongeveer 30 kilo te zwaar voor was en dat het al een redelijk sportieve opgave was om in de vakantie een uurtje door Rome te wandelen.

    Er verandert zo af en toe nog wel eens iets in een leven en dus ook in dat van mij, en wat daarbij natuurlijk ook helpt is dat je ieder jaar weer een jaartje ouder word. Die 30 kilo was ik al kwijt toen ik mij bijna vier jaar geleden op sleeptouw liet nemen om amechtig hijgend door een woonwijk te gaan lopen. Uiteraard deed ik dat bij voorkeur in het donker en wat ook nog eens hielp was dat niemand mij kende omdat wij nog maar een paar maanden in die woonwijk woonden, en voor mij was het zelfs een hele nieuwe woonplaats waar ik volledig anoniem kon zijn. Maar ik kon mij toch wel relatief snel aanpassen aan het idee dat rondjes door een woonwijk rennen leuk kon zijn. En het was niet alleen leuk maar de gevolgen voor de rest van het fysieke en mentale gestel waren ook niet onaardig en ik kon mij plotseling voorstellen dat ik dit nog best wel een redelijk tijdje kon doen. En dat het misschien ook nog wel eens kon helpen om gezonder oud en leuker oud en zelfs ouder te worden. Alleen die blessures, dat was dan wat minder.

    Ik ben inmiddels best wel een paar keer geblesseerd geweest en dan kwam mijn eigenwijsheid toch weer om de hoek kijken. Knieën, achillespezen, kuiten, voet, er was om de paar maanden wel iets waardoor ik de trap op en neer strompelde en het hardlopen er weer even bij inschoot. Vooral te snel weer beginnen omdat die spieren niet zo moesten zeuren en denken dat het allemaal dan vanzelf weer goed zou komen, en vooral mijn humeur laten vergallen als dan bleek dat ik dan misschien nog even een weekje langer had kunnen wachten. En als ik dan weer kon lopen dan ook meteen weer volop gaan proberen om weer zo snel mogelijk op niveau te zijn, een niveau om bijvoorbeeld toch die Dam tot Damloop nog te kunnen halen. Ik heb altijd haast.

    De laatste week heeft de wijsheid toegeslagen, maar ik ben dan inmiddels ook al 4 jaar ouder en dus mag het wel een keertje. Mijn kuitspier heeft de nodige rust gehad, ook al had het misschien nog niet iets langer gekund, en ik kon weer gaan hardlopen. Maar ik heb de Dam tot Damloop uit mijn hoofd gezet en heb tot nu toe kans gezien om naar mijn eigen oude, wijze hoofd te luisteren en loop bewust rustig en houd de afstand beperkt. Op die manier kan ik in ieder geval weer een paar keer per week dat doen wat ik inmiddels heel leuk en ook lekker vind om te doen, hardlopen. Maar ik moet er wel heel veel moeite voor doen om mijn wijsheid te helpen om het van mijn eigenwijsheid te winnen, want die laatste ligt constant op de loer en probeert mij linksaf te laten slaan in de richting van de langere afstand in plaats van rechtsaf naar huis. Maar na een paar keer begint het nu als een overwinning te voelen dat mijn wijsheid het wint in plaats van het nodig vinden om ten kosten van alles een onhaalbaar doel na te streven. Dat onhaalbare doel komt volgend jaar wel weer

  • Gezondheid,  Hardlopen

    Mens of Machine

    Het menselijk lichaam is geen machine en af en toe vind ik dat behoorlijk storend, en dan vooral als ik word beperkt om dingen te doen die ik leuk vind om te doen. En een pijntje hier en daar is dan geen probleem als je een hobby hebt als tekenen of lezen, al ben ik mij er wel van bewust dat lekker ontspannen in een stoel een boek lezen ook erg vervelend kan zijn als je heel veel last hebt van je rug, maar allerlei ongemakken in benen of onderdelen daarvan als je gewoon even lekker een kilometer of 10 wilt hardlopen vind ik redelijk deprimerend.

    Vervelend genoeg ben ik dan ook nog eens een beetje ongeduldig en ga dan op zoek naar manieren om toch te kunnen lopen. Dus toen ik begin juni een ongelukkige stap maakte waardoor ik nogal last kreeg van mijn rechterknie kon ik het niet laten om het na een week of twee toch weer te gaan proberen. Dat was tijdens onze vakantie in Italië en er lag daar een heel mooi vlak voetpad waar je nog voor het ontbijt langs het Gardameer kon rennen. En ook al had ik best nog wel last van die knie, ik merkte na een paar minuten dat ik mijn voet zo kon neerzetten dat ik daar dan toch niet heel veel last van had. En eenmaal thuisgekomen besloot ik dat ik zo best wel kon doorgaan omdat het erop leek dat ik juist door toch te bewegen de pijn ‘uit mijn knie liep’.

    Tot ik best wel last kreeg van mijn rechtervoet, waarschijnlijk een overbelasting door het pogen de knie te ontzien, en een week of twee zoveel last van die voet had dat ik echt niet kon hardlopen en mijn toevlucht moest nemen tot fietsen. Maar zodra ik weer het idee had dat ik het weer een paar kilometer zou moeten kunnen volhouden trok ik de hardloopschoenen weer aan en ging weer lopen. Dat mijn voet na het lopen een dag of twee stijf was vond ik niet zo heel erg want stijfheid is iets anders dan pijn. En zo langzamerhand werd ook die stijfheid wel minder en kon ik zelfs weer hardlopen zonder constant aan mijn voet te denken, of aan mijn knie.

    Inmiddels ben ik dan al wel ruim 2 maanden aan het sukkelen, niet met iets wat echt kapot is maar wel met onderdelen van mijn rechter-ledemaat die genoeg verstoren om niet voluit te kunnen hardlopen, en zo schiet het natuurlijk ook conditioneel niet op. En nu begint ook ineens mijn linkeronderdaan op te spelen, al is het daar dan een kuitspier die plotseling verrekkingsverschijnselen begint te vertonen.

    En als het menselijk lichaam ietwat meer op een machine leek dan ging ik nu gewoon even naar de garage voor een doorsmeerbeurt, nieuwe olie en koelvloeistof, het vervangen van een onderdeeltje, meteen even een APK en hup de weg weer op. Maar het gemiddelde menselijk lichaam zou een jaar of 80 mee moeten kunnen gaan en dus heeft een reparatie, anders dan bij een auto, niet echt haast. En daarnaast doet een menselijk lichaam aan een bepaalde vorm van zelfherstel, iets wat een machine helemaal niet kan, waardoor er van alles ook spontaan kan genezen. En daar is geduld voor nodig. Ondanks dat alles zou het dan toch nog handiger kunnen zijn om een machine wat meer menselijke eigenschappen te geven in plaats van andersom, het is in ieder geval goedkoper…..

     

  • Hardlopen

    Hardlopen 2011 – 2012

    Zoals ik al eerder schreef ben ik het jaar 2011 begonnen met het lopen van iets meer dan 5 kilometer, en dat was de eerste keer dat ik weer buiten liep sinds een redelijk lange tijd. Na het missen van de Dam tot Damloop in 2009 door een redelijk langdurige blessure, die overigens niets met hardlopen had te maken, en ook Josje die aan haar voet moest worden geopereerd wat een stuk langer duurde dan gepland, begonnen wij in september 2010 weer met hardlopen. En dat deden wij in eerste instantie op de sportschool waar wij ook allerlei andere spierversterkende appraten gebruikten. En op Nieuwjaarsdag was het zonnig en redelijk mooi weer en ik besloot op die dag, misschien zelfs wel een beetje symbolisch, een nieuwe start in de buitenlucht te maken. En daarna bleef ik regelmatig buiten lopen en bouwde ik langzaam maar zeker de afstanden op, want ik had per slot van rekening nog ruim 8 maanden de tijd om tot een afstand van iets meer dan 16 kilometer te komen.

    Maar ondanks die rustige opbouw kwamen er toch weer blessures, en de eerste was ergens in maart toen mijn rechterknie na een loop met een flinke tempoversnelling ineens twee keer zo dik en enorm pijnlijk werd en ik bijna twee maanden niet heb kunnen lopen. Pas in de eerste week van mei probeerde ik het weer heel voorzichtig en was ik conditioneel weer redelijk terug bij af. Maar vanaf dat moment kon ik in ieder geval weer lopen en ging ik weer op weg naar de Dam tot Damloop….tot de volgende blessure en dit keer was het een kuit waar een mes in gestoken werd, zo voelde het tenminste. Dit duurde een week of drie en het was inmiddels begin juli en tussen mijn oren begon de tijd te dringen, maar ik liep weer.

    Dat lopen ging goed tot er in de eerste week van augustus een mes in mijn andere kuit werd gestoken en ik de handdoek in de ring gooide, want inmiddels had ik nog steeds niet verder gelopen dan ongeveer 8 kilometer dus ik was pas halverwege en ik ging die dubbele afstand nooit meer halen. De volgende dag besloot ik om gewoon te gaan lopen en te zien hoever ik zou komen en die Dam tot Damloop zou ik toch niet meer gaan halen, maar een week later liep ik alweer redelijk pijnvrij en meer ontspannen en begon ik toch weer aan 18 september te denken.

    De afstanden liepen op tot 10 kilometer en verder en een week voor de Dam tot Damloop liep ik ruim 13 kilometer en besloot ik dat ik dan ook die 3 extra kilometers er wel uit zou kunnen persen. En dat lukte uiteindelijk ook. Sinds de Dam tot Damloop loop ik rustiger, meer ontspannen. Ik heb het gehaald en het ‘moeten’ is er nu vanaf. En nu loop ik eindelijk echt voor mijn plezier en met minder of eigenlijk zelfs geen blessures, en ik weet nu al dat ik de Dam tot Damloop van 2012 met veel meer plezier en ontspanning ga lopen dan de eerste keer. Ik heb in 2011 mijn doel gehaald, al dacht ik dat die Dam tot Damloop mijn doel was in plaats van gewoon hardlopen voor mijn plezier. Ik heb 2011 afgesloten met een loop van meer dan 10 kilometer, en ik ga 2012 niet beginnen met een stuk hardlopen op Nieuwjaarsdag maar waarschijnlijk met een nieuwjaarsduik. Maar daarna ga ik weer heel snel de weg op, gewoon omdat het leuk is.

  • Hardlopen

    Het lijkt een obsessie

    Ik ben nooit eerder in mijn leven echt een sporter geweest, heb ook nooit de intentie gehad om mij met iets sportiefs bezig te houden. Voetballen was leuk genoeg om dat samen met vriendjes te doen en gek genoeg was ik er wel goed genoeg in om uiteindelijk op een redelijk niveau te spelen. Ik weet nu dat als ik het ook echt leuk had gevonden ik het veel langer en ook op een veel hoger niveau zou hebben gedaan, in plaats van te stoppen omdat ik op een steeds lager niveau kwam te spelen waardoor het ook steeds minder leuk werd.

    Het vervelende is dat ik als kind al de aanleg had om zwaar te worden maar daar niet echt last van had zolang ik nog een beetje aan lichaamsbeweging deed, maar na het stoppen met voetballen ging dat natuurlijk wel een rol spelen. En in de loop der tijd ontwikkelde ik uiteindelijk een eet- en gewichtsprobleem. Ik ‘probeerde’ daar zo af en toe wel iets aan te doen, maar dat was meer voor de buitenwereld dan voor mijzelf want sporten was niets voor mij. Als ik al eens probeerde te bewegen was ik heel snel buiten adem en het gevoel van ademnood vond ik vreselijk. En dus groeide ik en hield dat vol tot ik ergens rond de 130 kilo woog, daar waar de weegschaal stopte.

    Dat extreme overgewicht ben ik al een tijdje kwijt, al moet ik daar wel alert op blijven want eten is nog steeds lekker en mijn spijsvertering werkt niet helemaal zoals dat bij de meeste mensen werkt. Maar ik begon pas 3 jaar geleden weer iets aan sport te doen omdat Josje bang was zwaarder te worden nadat wij stopten met roken, en zo ontdekte ik het hardlopen. En inmiddels is het bijna een obsessie geworden, een obsessie waarvan ik gelukkig weet dat ik hem binnenkort grotendeels kwijt zal zijn.

    Ik loop nu hard sinds oktober 2008, maar dan wel met hindernissen veroorzaakt door blessures. Die blessures zorgden ervoor dat ik iedere keer weer opnieuw moest beginnen waardoor ik ook niet echt de kans kreeg om het écht heel leuk te gaan vinden. Natuurlijk vond ik het inmiddels wel leuk genoeg om het in ieder geval te willen blijven doen, en kreeg ik ook al het idee om misschien een marathon maar in ieder geval de Dam tot Damloop te willen gaan lopen, maar het werd nog niet echt een obsessie. Tot een paar weken geleden.

    Ook dit jaar heb ik weer een aantal blessures gehad, maar er zat nog altijd genoeg vooruitgang in om steeds verder en steeds gemakkelijker te lopen en inmiddels wist ik zeker dat die Dam tot Damloop dit jaar zou worden gehaald. En daar begon ik mij dan ook echt in vast te bijten, en ik was de hele week met niet veel andere zaken bezig dan met het hardlopen. Iedere dag het trainingsschema bekijken en bijstellen, na iedere loop alweer bezig met de volgende loop en mijn week bestond misschien zelfs alleen maar uit de drie dagen waarop werd gelopen. En als het dan een keer, om welke reden dan ook, niet doorging of werd verplaatst, dan moest ik echt moeite doen om mijn humeur daardoor niet negatief te laten beïnvloeden. En vorige week verrekte ik mijn linker kuit.

    Ik wist op dat moment zeker dat ik de Dam tot Damloop voor dit jaar weer kon vergeten, en gooide de handdoek in de ring. Terwijl Josje die dag verder liep en ik op weg ging naar huis realiseerde ik mij dat het niet het niet halen van de Dam tot Damloop was wat ik het ergste vond, maar misschien meer het feit dat die Dam tot Damloop voor mij een obsessie was geworden. Het was bijna alsof ik eerst die Dam tot Damloop moest hebben gelopen voordat ik volledig voor mijn plezier kon gaan lopen, en dat was misschien zelfs de eerste keer dat ik aan hardlopen kon denken als iets wat ik voor mijn plezier doe. De volgende dag zat ik bij de fysiotherapeut en had ik die handdoek alweer uit die ring teruggepakt, want ik had besloten vanaf nu al voor mijn plezier te gaan lopen en die Dam tot Damloop erbij te doen als dat mogelijk zou zijn. En vanaf dat moment loop ik ontspannen en heb ik het plezier ontdekt, en ben ik voor mijn gevoel vanaf nu een hardloper.

    Natuurlijk is het lopen van Amsterdam naar Zaandam nog steeds wel een beetje een obsessie, maar ik verheug mij nu al enorm op de periode daarna. Hardlopen voor mijn plezier, aan sport doen voor mijn plezier en mij daar goed bij voelen. En de volgende evenementen waarin ik, waaraan wij gaan meedoen worden geen obsessie meer, want het lijkt mij gewoon geweldig om straks in februari de 18 kilometer van de Midwintermarathon in Apeldoorn te lopen, de volgende Dam tot Damloop in september 2012 een mooie tijd te gaan lopen en daarna in oktober 2012 de halve marathon van Amsterdam mee te maken. En al die andere dagen dat ik hardloop zijn dan ook leuk

  • Gezondheid,  Hardlopen

    Het Goddelijke Lichaam

    Ik doe aan hardlopen, nog niet zo lang en ook nog niet zo snel maar ik doe aan hardlopen. En dat ‘niet zo lang’ is toch ook al weer bijna drie jaar, dus dat valt ook wel mee. Maar in die bijna drie jaar heb ik met enige regelmaat te maken gehad met blessures, van dat gezeur van dat goddelijke lichaam dat af en toe protesteert met een scheurtje in een spier of wat vocht in een knie. En pijntjes zijn helemaal niet erg want dat zal er wel bij horen, maar als je geen 20 meer bent dan duurt het genezen en herstellen van onderdelen van dat goddelijke lichaam allemaal wat langer en dan kan ik dus even niet hardlopen. En ook nu weer is er een kuitspier die vindt dat ik beter op de bank kan blijven zitten met een biertje en een schaaltje nootjes. En ik wil dus lopen, vaak en ver…..ik lijk wel gek.

  • Hardlopen

    Kuitverrekking

    Na mijn knieblessure was ik weer voortvarend begonnen en na een paar weken liep ik weer lekker, en werd de duur ook weer aardig opgebouwd. Tot ik twee weken geleden ineens met een pijnlijk gevoel in mijn linker kuit moest gaan wandelen, gelukkig de laatste 5 minuten tot ik thuis was. Na een week was de pijn zo goed als weg en probeerde ik het op een vroege zondagmorgen weer eens, maar moest ik na 2 minuten alweer stoppen en terug naar mijn warme bedje strompelen. Het is nu weer een week later en de laatste paar dagen wandelde ik weer zonder een enkel pijntje rond, en dus besloot ik vandaag na het werk de sportschoenen maar weer eens aan te trekken om voorzichtig te proberen weer een paar kilometer te gaan hardlopen.

    En tot mijn grote plezier liep ik weer lekker en ik besloot dan ook niet ergens in de buurt van mijn voordeur al rechtsaf te slaan om zo in de buurt van het ijs in mijn vriezer te blijven. En ik had een bescheiden en voorzichtig stukje van 3 keer 10 minuten op de planning staan om alleen maar even te proberen, en dat zou zeker lukken. De eerste 10 minuten lukte inderdaad, maar toen ik overging van hardlopen naar wandelen voelde ik mijn linker kuit weer opspelen. En nadat ik 2 minuten had gewandeld en mijn horloge piepend aangaf dat het weer tijd was om te versnellen voelde ik dat het weer niet goed zat, en dus ging ik meteen weer over in wandeltempo em kon ik vanaf het verste punt van mijn voordeur een half uur naar huis wandelen. Gelukkig viel de temperatuur mee en was ik nog niet al te bezweet want anders was het écht vervelend geweest.

    Eenmaal thuis gekomen zat ik daarna een beetje balend en met ijs op mijn kuit te googelen op ‘kuitblessures’ en het lijkt erop dat ik een kuitverrekking heb. Daar ben ik dan weer een paar weken zoet mee, en dat is niet de eerste keer. Zo langzamerhand begin ik heel voorzichtig te denken dat ik die Dam tot Damloop dit jaar weer niet ga halen want tegen de tijd dat mijn kuit het weer doet heb ik nog maar een maand of twee, en misschien moet ik er maar aan wennen dat ik gewoon voor mijn plezier moet gaan sporten zonder een bepaald doel voor ogen te hebben. Op die manier word ik in ieder niet iedere keer weer teleurgesteld als ik een paar weken niet kan hardlopen en weet dat ik iets niet ga halen. En ik kan natuurlijk ook gewoon voor mijzelf een keer een stuk van 10 mijl hardlopen, en dan voldaan thuis komen om mijn prijs te krijgen. Voorlopig ga ik nu maar een week of twee fietsen, dat is ook leuk

  • Hardlopen

    Een nieuw begin

    Vandaag ben ik voor de laatste keer bij de fysiotherapeut geweest en alles ziet er weer goed uit, al zitten er wel nog wat harde knopen in de spieren in mijn bovenbeen. Maar hij denkt dat het goed is als ik weer voorzichtig ga beginnen met hardlopen, en dus ga ik weer verder met het opbouwen van mijn duurloop.

    Eigenlijk is dat het enige minpuntje aan het feit dat ik geen 20 meer ben, en dat ontlokte een collega de vraag of ik mij dat nog kon herinneren dan. Maar ik kan mij inderdaad nog herinneren dat het ca. 30 jaar geleden heel normaal was om spontaan een korte broek aan te trekken, een soort van speciale schoenen aan te doen en dan even ongetraind een uur of wat te gaan voetballen. Het resultaat was dat ik de volgende ochtend een beetje stijf uit bed kwam en mijn benen een beetje houterig aanvoelden, maar dat was dan in de loop van de dag weer weg en vervolgens kon ik weer de hele wereld aan.

    Op de leeftijd die ik nu heb kan je niet meer spontaan een sprintje trekken, maar moet je vooral eerst goed opwarmen en daarna vooral voorzichtig beginnen en vooral niet meteen te hard en te ver en vergeet dan ook nog eens de cooling down niet. Doe je dat allemaal of één van die dingen niet dan kan er zomaar iets spontaan in- of afscheuren, breken of anderszins kapot gaan.

    Maar voor de rest blijf ik mij vasthouden aan de leuke berichten die ik de laatste paar weken heb gelezen, zoals een Nederlandse deelnemer aan de Marathon van New York van dit jaar die op zijn 68ste zijn eerste marathon liep en 7 jaar later een persoonlijk beste tijd heeft staan van 4 uur en 10 minuten. Of wat te denken van het enige wereldrecord van een paar dagen geleden tijdens de marathon van Rotterdam, gelopen in de klasse van 80-plussers in een tijd van 3 uur en 23 minuten.

    Dan is er dus voor mij ook nog hoop dat ik uiteindelijk een gezonde en blessurevrije manier van lopen kan ontwikkelen waardoor ook ik over 25 jaar nog steeds hardlopend over straat ga.