De laatste loodjes van 2010 – 2011

Gewone mensen tellen in kalenderjaren, ik tel als het mij zo uitkomt van het einde van de vorige tot de volgende (echte) vakantie. En dan sla ik voor het gemak de tussendoortjes maar over want dat zijn de weekendjes en weekjes.

Onze vorige echte vakantie was in juni 2010 toen wij naar de VS zijn geweest en het ik loop na 15 maanden zonder vakantie inmiddels redelijk op mijn laatste benen en de volgende vakantie wordt dit keer echt op mijn tandvlees gehaald. En dat is niet alleen omdat het langer dan een jaar geleden is maar ook omdat het een vooral wat het werk betreft een zwaar jaar is geweest. Lichamelijk ben ik dan wel dankzij het hardlopen fitter dan ik ooit in mijn leven ben geweest, maar geestelijk is de pijp redelijk leeg. En ik denk dat het maar goed ik dat ik tegenwoordig veel aan hardlopen doe omdat dat ik het anders misschien niet had volgehouden.

Vandaag is het de laatste werkdag voor de Dam tot Damloop en dat voelt ook wel een beetje als de laatste dag voor de vakantie, een beetje een gevoel van opwinding en verwachting en ik heb er dan ook echt heel veel zin in. En ná de Dam tot Damloop ga ik mij écht verheugen op de vakantie in het zuiden van Italië waar het de komende tijd nog steeds zomer is, en waar de accu weer kan worden opgeladen om er weer tegen te kunnen tot de volgende vakantie. En die is gelukkig al over 9 maanden.

Vakantiegevoel

Het is tot nu toe een druk jaar geweest, en misschien zelfs wel een beetje té druk. En het is voor mijn gevoel ook té lang geleden dat wij vakantie hebben gehad, maar dat komt ook door het ontbreken van het echte vakantiegevoel.

Voor mij moet ‘vakantie’ aan een aantal voorwaarden voldoen en het is dan ook niet genoeg om vrij te zijn om het ook echt als vakantie te ervaren. Ten eerste moet het mooi weer zijn, de zon moet schijnen en de temperatuur moet hoog genoeg zijn om niet te hoeven twijfelen of je misschien een jas of vest aan zou moeten trekken. Ten tweede moet de omgeving er niet Nederlands uit zien, en ik wil vooral geen of in ieder geval zo weinig mogelijk Nederlands om mij heen horen. En ten derde moet er bij voorkeur iedere dag iets lekkers worden gegeten.

En dus was onze vakantie op Zakynthos in Mei van dit jaar geen vakantie, niet echt tenminste.Het was waarschijnlijk nog net te vroeg in het jaar om een zomers gevoel te hebben en er stond een redelijk frisse wind, het zeewater was nog veel te koud en ook het zwembad was van het niveau dompelbad in de sauna. Ten tweede werden wij omringd door uitsluitend Nederlandse gezinnen met kinderen en dat helpt ook niet echt. En alleen het eten was iedere avond prima geregeld, al was het dan nog net te fris om er echt buiten op een terrasje van te kunnen genieten. Wij weten nu in ieder geval dat wij niet meer zo vroeg in het jaar de zomer in het zuiden van Europa moeten verwachten.

Het weekje vrij in Augustus was een heerlijk weekje vrij en wij hebben niets dan leuke dingen gedaan, en het was ook goed om even een weekje niet te werken omdat ik het gevoel had dat ik op het punt stond om het bijltje erbij neer te gooien. Maar het was een weekje vrij en nog geen vakantie, al was het wel beter dan het reisje naar Zakynthos, en dat komt voornamelijk omdat de week zich in Nederland afspeelde.

Over niet al te lange tijd gaan wij voor een paar weken naar Zuid-Italië, en dat wordt dus een echte vakantie. Het is daar nog erg mooi weer in deze tijd van het jaar, de zon schijnt iedere dag en de jassen kunnen thuis blijven want die gaan wij niet nodig hebben. De omgeving van Sorrento en Amalfi lijkt in de verste verte niet op Nederland en aangezien het vakantieseizoen ruimschoots voorbij is gaan wij daar niet teveel Nederlands horen. En over het eten hoef ik het niets eens te hebben, want op dingen als Trippa na wordt daar alleen maar lekker gegeten. En eigenlijk is dat dan onze eerste echte vakantie sinds ons weekje op Kreta van September 2010, dus het wordt wel weer eens tijd dat wij vakantie hebben.

De zakelijke agenda ziet er na gisteren voor wat betreft de resterende dagen van deze maand niet meer zo vol uit en dus begint het vakantiegevoel al een beetje te komen. Er moet over 11 dagen alleen nog even een stukje van 16 kilometer worden hardgelopen, maar dat is leuk en absoluut iets anders dan werken. En na de Dam tot Damloop komt het vakantiegevoel echt. Ik heb er zin in.

Vakantie

Ik mag graag op vakantie gaan en ter verhoging van de vakantiepret vind ik het ook leuk om al redelijk vroeg te weten waar wij naartoe gaan. En dan vind ik het zo af en toe leuk om eens wat verder weg te gaan maar normaal gesproken was het voor mij altijd voldoende als ik een paar weken in Italië kon rondstruinen. Niet als typisch Nederlandse kampeertoerist ergens op een camping langs één van de bekende meren, al heb ik dat vroeger uiteraard ook wel gedaan, maar liever ergens in het rustige binnenland tussen de Italianen.

Het is wel eens voorgekomen dat ik besloot om een keertje niet naar Italië te gaan. Zo besloot ik in 2005 dat het misschien ook wel eens leuk zou zijn om naar Frankrijk te gaan, maar ook dan niet naar iets waar veel toeristen komen maar naar iets in het binnenland. Een paar weken voordat wij zouden vertrekken vroeg Sandra zich af of het dan toch niet mogelijk zou zijn om ook nog even naar Venetië te rijden, maar dat was toch best wel iets te ver. Maar omdat ergens in mijn onderbewustzijn al een twijfelzaadje aan het ontkiemen was besloot ik dat het misschien toch wel leuk zou zijn om niet de hele vakantie in Frankrijk door te brengen maar om ook nog een weekje naar Italië door te rijden. Uiteindelijk besloten wij na een paar dagen Frankrijk al dat dit niet ons land was en wij vertrokken ‘iets’ eerder dan gepland richting het Italiaanse merengebied, om toch ook nog een dagje in Venetië uit te komen.

Een jaar later besloten wij om een paar weken in de USA te gaan rondtoeren, en dan is het wat lastig om halverwege de vakantie de neus van de Chevrolet naar het oosten te sturen en alsnog naar Italië af te buigen. Maar er was ook nog zoiets als een voorjaar en dus stapten wij begin mei spontaan in de auto om even een weekje in Bracciano door te brengen. En de omgeving van Rome is altijd leuk, vind ik tenminste. En in 2007 bracht een bruiloft mij begin juli per vliegtuig een paar dagen naar Toscane om een paar weken later per auto terug te keren om met een paar tussenstops weer in Bracciano uit te komen. En aan het einde van dat jaar heb ik Josje kennis laten maken met Rome.

In 2008 was er niet zoveel tijd en ruimte voor vakantie, want dat was het jaar dat wij verhuisden en trouwden, maar de huwelijksreis ging naar Venetië. Het leek erop dat dit voorlopig de laatste keer zou zijn dat wij in Italië zouden komen want wij hadden nog een aantal andere bestemmingen in de planning staan. Maar in 2009 begon het toch weer een beetje te kriebelen en zodoende vlogen wij in het voorjaar naar Pisa om een weekje in Toscane te gaan rondkijken met bezoeken aan Firenze, Lucca en Siena. In oktober van dat jaar maakte ik voor het eerst kennis met Kreta en dat beviel eigenlijk ook prima, terwijl het normaal toch niet echt iets voor mij was om een week niets anders te doen dan op een strand te liggen.

Vorig jaar bracht de lange vakantie ons naar de USA en gingen wij in het najaar weer terug naar Kreta en het leek erop dat dit het eerste jaar sinds mensenheugenis zou worden dat ik geen Italiaans zou spreken. Tot het een beetje begon te kriebelen en wij begin december zomaar een weekendje in Milaan terecht kwamen, waar bleek dat ik dat land toch wel had gemist. En dus kwam in de vakantieplanning voor dit jaar toch ook Italië weer voor.

De vakantieplanning voor dit jaar is gemaakt en inmiddels is de eerste vakantie van het nieuwe jaar al geboekt en die brengt ons in het voorjaar weer naar Griekenland, maar dit keer naar Zakynthos waar wij hopen zeeschildpadjes uit het ei te kunnen zien kruipen en zowel grote zeeschildpadden als dolfijnen te zien rondzwemmen. En zoals het er nu uitziet wordt de bestemming van de vakantie in het najaar de Italiaanse Amalfi-kust, de regio ten zuiden van Napels met Sorrento en Pompeii als bekendste plaatsen. En daar gaan wij een deel van Italië bezoeken waar ook ik nog niet bekend ben, al ben ik wel eens eerder naar Pompeii geweest. Josje heeft na het zien van de foto’s van die omgeving al net zoveel zin als ik, en nu hebben wij de komende maanden alle tijd voor de voorpret.