Alarm

Het was vandaag weer eens zover, het hele land was de hele dag in rep en roer omdat er een onweersbui zou komen. Wij wisten het al een paar dagen want iedere Pelleboer had voorspeld dat het het dag of twee erg warm zou worden en dat die warme dagen zouden worden afgesloten met een paar flinke klappen en lichtflitsen, en daarna werd het weer gewoon Hollands zomerweer.

Ik zat zo rond half acht in de auto op weg naar het werk toen het nieuws al aankondigde dat de NS vanaf 12 uur een nooddienstregeling zou instellen, en alle troepen en materieel waren ingeschakeld om de naderende zondvloed het hoofd te bieden. Eenmaal op het werk gearriveerd liep een deel van de aanwezigen regelmatig ongerust naar het raam om naar de lucht te turen, een lucht die onveranderd strakblauw bleef maar niemand die het vertrouwde. Tijdens de lunchpauze twijfelden een aantal van mijn collega’s of wij wel buiten zouden gaan lunchen, want die vreselijke stortbui kon ieder moment Arnhem bereiken. En onderweg naar het zonnige terrasje werd er met enige regelmaat omhoog gekeken, want die enorme zwarte wolkenmassa moest toch ieder moment opduiken.

Ergens in de loop van de middag kwam het advies om toch vooral vroeger naar huis te gaan, want het zou een vreselijke avondspits worden met kans op overstromingen en alles wat daarbij hoort. Dat laatste advies was overigens niet tegen dovemansoren gezegd, want ook ik wilde toch niet ergens onderweg van de A50 worden gespoeld maar liever nog even van het mooie weer genieten.

En in de loop van de avond werden alle alarmen weer ingetrokken en was een groot deel van het land helemaal voor niets van de leg geweest, alsof er nog nooit eerder onweer was geweest.

En nu is het half 10 ‘s avonds en rommelt en bliksemt het een beetje, is het redelijk hard gaan waaien en hoor ik de eerste spetters regen tegen de ramen maar is er nog steeds geen sprake van noodweer en het klaarzetten van emmers om het huis leeg te scheppen. Ik vraag mij af wat wij zouden moeten zonder weer- en verkeersalarmen, want zonder al die heisa zou het leven een stuk saaier zijn.

Alarm

Er is de laatste tijd veel over te doen geweest, het afgeven van een waarschuwing in de vorm van een weer- en/of verkeersalarm. En eerlijk gezegd begon ik zelf ook nogal sceptisch te worden als ik weer eens een alarm hoorde, want uiteindelijk bleek het in de praktijk allemaal nogal mee te vallen en werd het alarm ook nogal ongeloofwaardig. Nederland zou echter te klein zijn geweest als er geen alarm zou zijn afgegeven en het complete verkeer een chaos zou zijn geworden en er ook nog levens te betreuren zouden zijn geweest.

Dit weekend was het weer eens tijd voor een verkeersalarm. Wij hadden zaterdag een aantal afspraken in het land en na de laatste afspraak waren wij ergens in Zeeland uitgenodigd om te blijven eten en ook te blijven slapen. Die afspraken waren al een aantal weken geleden gemaakt toen er nog helemaal niet werd gedacht aan een witte Kerst. Inmiddels was Nederland bedekt met een leuk laagje van dat witte, koude spul en volgens de verschillende weergoeroe´s zou het op zondagmorgen ook wel eens kunnen gaan sneeuwen.

Zondagmorgen werden wij dus wakker in een vreemd bed en bleek het er buiten ook heel vreemd uit te zien, want die nacht was er meer dan de voorspelde hoeveelheid sneeuw gevallen. En toen wij aan de ontbijttafel zaten hoorden wij dat er dringend werd geadviseerd om toch vooral niet de weg op te gaan. En dat is een fijn advies als je ruim 200 kilometer van huis bent en er aardig wat redenen zijn om toch vooral wel naar huis te gaan. Wij stapten dus gewoon rond het middaguur in de auto, ik heb namelijk de naam eigenwijs te zijn.

Het werd een redelijk lange rit want toen wij thuis kwamen bleken wij voor die 200 kilometer ruim 4 uur nodig te hebben gehad, en voor het grootste deel van de route was het verkeersalarm terecht afgegeven. De snelwegen waren zo goed als onberijdbaar, lijnen waren al helemaal niet meer te zien en gelukkig gold dat ook voor de mede weggebruikers want die waren er heel erg weinig. Maar het is toch ook iedere keer weer een belevenis om door een sneeuwstorm te rijden, al vind ik het voorlopig wel weer genoeg.